Ewangeliarz z Echternach

Ewangeliarz z Echternach – iluminowany łaciński ewangeliarz z VII wieku, uznawany za jeden z najwybitniejszych przykładów rękopiśmiennictwa insularnego. Obecnie stanowi część zbiorów Francuskiej Biblioteki Narodowej (sygnatura MS. lat. 9389).

Księga powstała pod koniec VII wieku. Uważa się, iż wyszła spod ręki tego samego skryby co Księga z Durrow. Za miejsce powstania manuskryptu uznawany jest klasztor Lindisfarne w Northumbrii, choć niektórzy badacze wskazują także na Ionę, któryś z klasztorów Irlandii, a nawet kontynentalne pochodzenie manuskryptu. Po roku 690 księga trafiła na kontynent i znalazła się w opactwie w Echternach, założonym przez św. Wilibroda. Nie jest jasne, czy Wilibrod przywiózł księgę ze sobą, czy trafiła ona do klasztoru później. Manuskrypt przebywał w Echternach do czasów rewolucji francuskiej, kiedy to klasztor został zsekularyzowany. W 1802 roku trafił do zbiorów Francuskiej Biblioteki Narodowej.

Manuskrypt ma wymiary 340×265 mm i składa się z 223 kart in folio. Ozdobiony jest artystycznymi inicjałami i miniaturami z symbolami czterech Ewangelistów, skromniejszymi jednak niż w pozostałych manuskryptach insularnych z tego okresu. Tekst pisany jest półuncjałą przechodzącą często w kursywę. Świadczy to, iż skryba pracował prawdopodobnie pod presją czasu, nie mając zbyt wiele czasu na wykończenie księgi.

Galeria

Człowiek – symbol św. Mateusza
Lew – symbol św. Marka
Orzeł – symbol św. Jana

Zobacz też

Złoty Kodeks z Echternach

Przypisy

↑ The Grove Encyclopedia of Medieval Art and Architecture. edited by Colum Hourihane. T. 2. Oxford: Oxford University Press, 2012, s. 408. ISBN 978-0-19-539536-5.
↑ The Insular Tradition. Catherine E. Karkov, Michael Ryan and Robert T. Farrell. Albany: State University Of New York Press, 1997, s. 168-169. ISBN 0791443559.
↑ Medieval Germany. An Encyclopedia. edited by John M. Jeep. New York: Garland Publishing, 2001, s. 191. ISBN 0-8240-7644-3.
↑ Christopher De Hamel: A History of Illuminated Manuscripts. London: Phaidon Press, 1994, s. 32. ISBN 0-7148-3452-1.
↑ Évangiles. Latin 9389 (cote). archivesetmanuscrits.bnf.fr. [dostęp 2014-02-06]. (fr.).
↑ The Wiley Blackwell Encyclopedia of Anglo-Saxon England. edited by Michael Lapidge, John Blair, Simon Keynes & Donald Scragg. Chichester: John Wiley & Sons, 2014, s. 163. ISBN 978-0-470-65632-7.

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.

[1] The Grove Encyclopedia of Medieval Art and Architecture. edited by Colum Hourihane. T. 2. Oxford: Oxford University Press, 2012, s. 408. ISBN 978-0-19-539536-5.

[2] The Insular Tradition. Catherine E. Karkov, Michael Ryan and Robert T. Farrell. Albany: State University Of New York Press, 1997, s. 168-169. ISBN 0791443559.

[3] Medieval Germany. An Encyclopedia. edited by John M. Jeep. New York: Garland Publishing, 2001, s. 191. ISBN 0-8240-7644-3.

[4] Christopher De Hamel: A History of Illuminated Manuscripts. London: Phaidon Press, 1994, s. 32. ISBN 0-7148-3452-1.

[5] Évangiles. Latin 9389 (cote). archivesetmanuscrits.bnf.fr. [dostęp 2014-02-06]. (fr.).

[6] The Wiley Blackwell Encyclopedia of Anglo-Saxon England. edited by Michael Lapidge, John Blair, Simon Keynes & Donald Scragg. Chichester: John Wiley & Sons, 2014, s. 163. ISBN 978-0-470-65632-7.