Eugeniusz Rodziewicz
generał dywizji
Data i miejsce urodzenia

28 stycznia 1872
Tyflis

Data i miejsce śmierci

7 listopada 1934
Druskieniki

Przebieg służby
Lata służby

1889–1934

Siły zbrojne

Wojsko Polskie

Jednostki

1 Armia II RP

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka

Późniejsza praca

wiceprezes FIDAC

Odznaczenia

Eugeniusz Rodziewicz (ur. 28 stycznia 1872 w Tyflisie, zm. 7 listopada 1934 w Druskiennikach) – generał dywizji Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys

Urodził się 28 stycznia 1872 w Tyflisie, w rodzie Adolfa i Marii z Szafrańskich. W latach 1882–1889 uczył się w Tyfliskim Korpusie Kadetów. W latach 1889–1891 uczył się w Konstantynowskiej Szkole Artylerii w Petersburgu. Ukończył też w 1908 Carskosielską Oficerską Szkołę Artylerii. Początkowo służył w 24 Brygadzie Artylerii. W czasie I wojny światowej brał udział w walkach jako dowódca 3 baterii w 1 Finlandzkim Strzeleckim Dywizjonie Artylerii. Od 11 stycznia 1916 dowódca 3 Finlandzkiej Brygady Artylerii. Od września 1917 do stycznia 1918 dowódca dywizjonu moździerzy w I Korpusie Polskim w Rosji, następnie do maja 1918 dowódca I Brygady Artylerii I Korpusu.

„Szczególnie odznaczył się podczas walk pod Witebskiem z bolszewikami, wyprowadzając z okrążenia artylerię korpusu /od 28 I do 14 II 1918/, co pozwoliło szybko odtworzyć siłę bojową formacji pod Bobrujskiem ”. Za tę postawę otrzymał Order Virtuti Militari.

W maju 1918 z rozkazu generała Józefa Dowbor-Muśnickiego awansowany do stopnia generała podporucznika. W wyniku demobilizacji I Korpusu do lipca 1918 przebywał w Warszawie. Jako oficer I. byłego korpusu polskiego reskryptem Rady Regencyjnej z 25 października 1918 został przydzielony do podległego jej Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia. 11 listopada 1918 został mianowany inspektorem artylerii. 20 listopada 1918 Józef Piłsudski zatwierdził go w stopniu generała podporucznika ze starszeństwem od 17 czerwca 1918. Później został mianowany generalnym inspektorem artylerii.

Podczas wojny polsko-ukraińskiej w czerwcu 1919 z ramienia Naczelnego Dowództwa WP pełnił funkcję przewodniczącego polskiej delegacji rozejmowej podczas rozmów we Lwowie. 16 czerwca podpisana została umowa wojskowa Rodziewicz-Delwig o zawieszeniu broni i ustaleniu linii demarkacyjnej, jednak ostatecznie nie weszła ona w życie.

13 kwietnia 1920, na własną prośbę, został zwolniony z czynnej służby i przeniesiony do Rezerwy armii. Został członkiem Dyrekcji Zakładów Amunicyjnych „Pocisk” SA w Warszawie. 27 lipca 1920 wiceminister spraw wojskowych generał porucznik Kazimierz Sosnkowski wydał rozkaz nr 141 oddający generała Rodziewicza do dyspozycji Naczelnego Dowództwa WP „celem powierzenia mu jednostki bojowej”. 6 sierpnia 1920 „zgłosił się dobrowolnie do służby”, został zaliczony do służby czynnej i wyznaczony na stanowisko dowódcy artylerii Wojskowego Gubernatorstwa Warszawy, a następnie dowódcy artylerii 1 Armii. Z dniem 1 lipca 1921 został przeniesiony w stan spoczynku z prawem noszenia munduru. 26 października 1923 prezydent RP Stanisław Wojciechowski zatwierdził go w stopniu generała dywizji.

Będąc w stanie spoczynku był jednym z organizatorów Związku Dowborczyków „Ku Chwale Ojczyzny”, którego został honorowym członkiem, oraz wiceprezesem FIDAC. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w kwaterze Dowborczyków. (kwatera A18, rząd 5 grób 1).

Był żonaty z Wilhelminą z domu Tilgman (Tilzman), z którą miał troje dzieci: Mikołaja (1897–1986), majora artylerii, Marię (ur. 1898) i Alfreda (1913–1939), podporucznika artylerii rezerwy, dowódcę plutonu w tzw. 5 baterii 11 Dywizjonu Artylerii Konnej.

Awanse

  • podporucznik – 5 sierpnia 1891
  • porucznik – 25 lipca 1895 (10 sierpnia 1894)
  • sztabskapitan – 13 lipca 1897
  • kapitan – 29 sierpnia 1904
  • podpułkownik – 5 sierpnia 1910
  • pułkownik – 17 września 1915 (17 kwietnia 1917)
  • generał brygady – 1 listopada 1918

Ordery i odznaczenia

Uwagi

  1. ↑ Eugeniusz Rodziewicz w kwestionariuszu kawalera Orderu Virtuti Militari napisał, że urodził się „15/28 stycznia 1872”. Zobacz Daty nowego i starego porządku.

Przypisy

  1. 1 2 Kolekcja ↓, s. 4.
  2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Polak (red.) 1993 ↓, s. 178.
  3. ↑ Dz. Rozp. Kom. Wojsk. Nr 1 z 28 października 1918, s. 8.
  4. ↑ Dz. Rozp. MSWojsk. Nr 6 z 27 listopada 1918, poz. 116.
  5. ↑ Dz. Rozp. MSWojsk. Nr 6 z 27 listopada 1918, poz. 96.
  6. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 15 z 24 kwietnia 1920, s. 296.
  7. ↑ Kolekcja ↓, s. 49, prośba.
  8. ↑ Kolekcja ↓, s. 53.
  9. ↑ Kolekcja ↓, s. 70.
  10. ↑ Kolekcja ↓, s. 53, 72.
  11. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 39 z 13 października 1920, s. 1000.
  12. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 22 z 4 czerwca 1921, s. 1020.
  13. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 70 z 7 listopada 1923, s. 738.
  14. ↑ Miejsce pochówku. [dostęp 2020-04-13].
  15. ↑ Rybka i Stepan 2021 ↓, s. 318.
  16. ↑ Kolekcja ↓, s. 5.
  17. ↑ Krasucki 2002 ↓, s. 32, 33.
  18. 1 2 3 4 5 6 Kolekcja ↓, s. 44.
  19. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 17 z 22 czerwca 1922, s. 456.
  20. ↑ Wiadomości bieżące. Z miasta. Nowi kawalerowie Virtuti militari. „Kurjer Warszawski”, s. 5, Nr 147 z 31 maja 1922.
  21. ↑ Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 1717 z 28 maja 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 29, poz. 1208)
  22. ↑ Kolekcja ↓, s. 4 foto.
  23. 1 2 3 4 5 6 7 8 Kolekcja ↓, s. 6.

Bibliografia

  • Eugeniusz Rodziewicz. [w:] Kolekcja Generałów i Osobistości, sygn. I.480.490 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2023-01-24].
  • Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2022-01-19].
  • Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
  • Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
  • Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
  • Kryska-Karski Tadeusz, Żurakowski Stanisław, Generałowie Polski niepodległej, Figaro Press, Londyn 1976.
  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Awanse oficerskie w Wojsku Polskim 1935-1939. Wyd. 2 poszerzone. Warszawa: Wydawnictwo Tetragon Sp. z o.o., 2021. ISBN 978-83-66687-09-7.
  • Stawecki Piotr Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Wydawnictwo Bellona, Warszawa 1994.
  • Bogusław Polak (red.): Kawalerowie Virtuti Militari 1792 – 1945. T. 2/2. Koszalin: Wydawnictwo Uczelniane Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Koszalinie, 1993. ISBN 83-900510-0-1.
  • Stanisław Krasucki: 11 Dywizjon Artylerii Konnej. Pruszków: Oficyna Wydawnicza Ajaks, 2002, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich w kampanii wrześniowej.

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.