Ernst Kurth (ur. 1 czerwca 1886 w Wiedniu, zm. 2 sierpnia 1946 w Bernie) – szwajcarski muzykolog pochodzenia austriackiego.

Życiorys

Studiował pod kierunkiem Guido Adlera na Uniwersytecie Wiedeńskim, w 1908 roku uzyskał tytuł doktora na podstawie dysertacji Der Still der opera seria von Gluck bis zum Orfeo. W latach 1908–1911 działał jako pianista-korepetytor w Lipsku, Bambergu i Barmen, w latach 1911–1912 uczył w eksperymentalnej Freie Schulgemeinde w Wickersdorfie. W 1912 roku osiadł w Bernie. Habilitował się na Uniwersytecie Berneńskim w 1912 roku na podstawie pracy Die Voraussetzungen der theoretischen Harmonik und der tonalen Darstellungssystems, następnie wykładał na tej uczelni muzykologię. Od 1927 roku wydawał „Berner Veröffentlichungen zur Musikforschung”. W ostatnich latach życia cierpiał na chorobę Parkinsona.

Twórczość

Był autorem takich prac jak Grundlagen des linearen Kontrapunkts: Bachs melodische Polyphonie (Berno 1917), Romantische Harmonik und ihre Krise in Wagners Tristan (Berno 1920), Musikpsychologie (Berno 1931) i Anton Bruckner (2 tomy, Berlin 1925). Przeciwstawił się promowanej przez Hugo Riemanna teorii statycznej formy, pod wpływem filozofii Arthura Schopenhauera ujmując muzykę jako kreatywną manifestację woli, znajdującą swój najpełniejszy wyraz w twórczości kompozytorów baroku i romantyzmu. Teorię muzyki łączył z psychologią, akcentując audytatywne doświadczenie w analizie dzieła muzycznego. Eksponował horyzontalny wymiar przebiegu dźwiękowego, w pracy Romantische Harmonik podkreślał jego walor energetyczny i kolorystyczny. W pracy Grundlagen des linearen Kontrapunkts zajął się analizą polifonii, wprowadził do terminologii muzycznej pojęcie linearyzmu. Teorie Kurtha były później krytykowane przez Heinricha Schenkera.

Przypisy