| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Pochodzenie | |
| Data i miejsce śmierci | |
| Typ głosu | |
| Gatunki | |
| Zawód | |
Erminia Frezzolini (ur. 27 marca 1818 w Orvieto, zm. 5 listopada 1884 w Paryżu) – włoska śpiewaczka operowa, sopran.
Życiorys
Była córką śpiewaka Giuseppe Frezzoliniego (1789–1861). Początkowo uczyła się u ojca, później jej nauczycielami byli Domenico Ronconi, Andrea Nencini i Manuel García. Na scenie zadebiutowała w 1838 roku we Florencji rolą w Beatrice di Tenda Vincenza Belliniego. W 1840 roku śpiewała w mediolańskiej La Scali, a w 1842 roku w Londynie. Do jej popisowych ról należały Elwira w Purytanach, Gilda w Rigoletcie i Leonora w Trubadurze. Wzięła udział w prapremierowych przedstawieniach oper Giuseppe Verdiego Lombardczycy na pierwszej krucjacie (1843) i Joanna d’Arc (1845). Jej talent wokalny podziwiał François Fétis. W 1847 i 1857 roku odbyła podróż do Petersburga. W latach 1853–1857 była członkiem zespołu Théâtre-Italien w Paryżu. W latach 1857–1860 odbyła tournée po Stanach Zjednoczonych. Po powrocie do Europy zamieszkała w Paryżu, gdzie prowadziła szkołę śpiewu. W 1863 roku wycofała się ze sceny, sporadycznie występowała jednak jeszcze do 1871 roku. Na jednym z jej koncertów w Neapolu w 1867 roku obecny był Mark Twain.
W 1841 roku poślubiła włoskiego tenora Antonio Poggiego, jednak małżeństwo to szybko zakończyło się separacją. Po śmierci męża w 1875 roku wyszła ponownie za mąż, za francuskiego lekarza.
Przypisy
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Encyklopedia Muzyczna PWM. T. 3. Część biograficzna efg. Kraków: Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 1987, s. 161. ISBN 83-224-0344-5.
- 1 2 3 4 5 6 Baker’s Biographical Dictionary of Musicians. T. Volume 2 Conf–Gysi. New York: Schirmer Books, 2001, s. 1184. ISBN 0-02-865527-3.
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 The Grove Book of Opera Singers. Oxford: Oxford University Press, 2008, s. 169. ISBN 978-0-19-533765-5.