| Rok założenia | |
|---|---|
| Rok rozwiązania | |
| Pochodzenie | |
| Gatunek | |
| Wydawnictwo |
Pye, MGM, Chapter 1 |
| Powiązania |
Deep Purple, Gillan, Ian Gillan Band, Quatermass |
Episode Six – brytyjski zespół pop-rockowy działający w latach 1964–1974.
Historia
Zespół Episode Six powstał w lipcu 1964 roku w wyniku połączenia grup muzycznych The Lightnings i The Madisons, których członkowie zakończyli właśnie naukę w Harrow County Grammar School w Harrow. Ze strony pierwszej z nich w skład Episode Six weszli wokalista Andy Ross, gitarzysta i wokalista Graham Carter-Dimmock (występował również jako Graham Ross) oraz organistka i wokalistka Sheila Carter-Dimmock, siostra Grahama (występowała również jako Sheila Carter). Członkami drugiej grupy, którzy związali się z nowym zespołem byli gitarzysta Tony Lander, basista i wokalista Roger Glover (występujący również jako David Glover) i perkusista Harvey Shield. Ich menadżerem został Helmut Gordon, menadżer grupy The Tours, która przybrała potem nazwę The Who.
W kwietniu 1965 roku zespół otrzymał propozycję koncertowania przez miesiąc we frankfurckim klubie Arcadia, w związku z czym Glover zrezygnował z nauki w Hornsey College of Art. Episode Six występowało tam od godz. 19 do 3 w nocy z piętnastominutową przerwą na każdą godzinę. W trzecim tygodniu pobytu w Niemczech Glover doznał pęknięcia wyrostka robaczkowego, w wyniku czego gaża zespołu na czas jego nieobecności została obniżona.
Po powrocie do Wielkiej Brytanii zespół opuścił Ross, który w maju 1965 roku zawarł małżeństwo i porzucił karierę muzyczną. W maju bądź czerwcu jego miejsce zajął Gillan, występujący od grudnia 1964 roku z grupą Wainwright's Gentlemen, grającą w tych samych pubach i klubach co Episode Six. W tym samym czasie obowiązki Gordona, który porzucił działalność muzyczną, przejęła jego asystentka Gloria Britstow (obecna wcześniej na jednym z koncertów Wainwright's Gentlemen), a Episode Six podpisało, za pośrednictwem firmy Dick Katz/Harold Davidson Ltd, kontrakt z wytwórnią Pye Records (zespół otrzymywał 0,75% zysków ze sprzedaży płyt oraz gwarancję zysku w wysokości 30 tys. funtów do końca pierwszego roku obowiązywania kontraktu). Ku niezadowoleniu muzyków, trzy pierwsze single nagrane zostały przez muzyków sesyjnych, a członkowie Episode Six zrealizowali jedynie partie wokalne. Zespół prowadził w tym czasie zatrudniające pełnoetatową sekretarkę biuro mieszczące się przy Aylesford St. w londyńskiej dzielnicy Pimlico. Funkcjonował również fanklub wydający biuletyn. Bez porozumienia z Pye Records zespół ogłaszał się reklamami o fikcyjnych treściach takich jak: „Episode Six – (wkrótce) zagoszczą pod skrzydłami firmy Decca”.
Zespół zyskał popularność jako grupa koncertowa, występując m.in. w londyńskim klubie Establishment, podczas trasy z Dusty Springfield jesienią 1966 roku (cztery minuty podczas na początku pierwszej, oraz siedem minut na początku drugiej części występu Springfield) oraz w hamburskim klubie Star-Club (do siedmiu razy w ciągu wieczora, na pół godziny, pomiędzy innymi występami). Nie odniósł sukcesu fonograficznego poza Libanem (trzy single w Top 10), w którego stolicy koncertował w grudniu 1966 roku, kupując za honorarium mikrobus marki Commer. We wrześniu tego roku Episode Six opuścił Shield, który postanowił związać się z grecką tancerką poznaną w Bejrucie. Zastąpił go grający wcześniej w The Pirates John Kerrison, który zrezygnował w czerwcu 1968 roku. Jego miejsce zajął Mick Underwood. W drugiej połowie 1967 roku powstała stacja radiowa BBC Radio 1, a Episode Six w okresie od października 1968 do czerwca 1969 roku ośmiokrotnie występował w tamtejszej, nadawanej na żywo audycji Radio One Club, nagrywanej m.in. w londyńskim Paris Theatre. Utwory zespołu nadawane były również przez pirackie stacje radiowe Radio Caroline i Radio London, których prezenter Tony Blackburn kilkukrotnie występował z Episode Six jako wokalista. Zespół wystąpił również w programie Ready Steady Go!.
W kwietniu 1969 roku zespół przystąpił do pracy nad nigdy nieukończonym debiutanckim albumem o roboczym tytule The Stroy So Far. W tym czasie Glover skłaniał się do założenia zespołu grającego muzykę folkową. Z kolei Gillan i Underwood zamierzali grać muzykę bardziej rockową, planując zmianę wizerunku oraz nazwę Episode Six. W tym czasie Ritchie Blackmore, gitarzysta Deep Purple, poszukiwał nowego wokalisty, który zastąpiłby Roda Evansa. Underwood, grający wcześniej z Blackmorem w The Outlaws, zaproponował Gillana. Blackmore i Jon Lord obecni byli podczas koncertu Episode Six 4 czerwca 1969 roku w klubie Ivy Lodge w Woodford, pod którego koniec Blackmore dołączył do zespołu na scenie, co nie spotkało się z aprobatą Glovera. Gillan postanowił dołączyć do Deep Purple namawiając do tego samego Glovera, który czuł się jednak związany z muzykami, których znał od czasów szkolnych. W związku z odejściem wokalisty i basisty menadżerowie Deep Purple, Tony Edwards i John Colletta, wypłacili Britstow 3000 funtów.
Miejsce Gillana i Glovera zajęli Dave Lawson oraz basista Tony Dangerfield. Lander został członkiem The Confederates. Underwood zaczął grać z Quatermass, których członkami byli również klawiszowiec Pete Robinson i basista John Gustafson występujący z Episode Six w ostatnich tygodniach jego działalności.
6 grudnia 2015 roku Glover, Shield, Lander, Gillan, Kerrison, Sheila Carter-Dimmock i Tony Reeve (producent pierwszego singla Episode Six) wystąpili przed około 80 osobami na prywatnym koncercie w północno-zachodnim Londynie z okazji 50. rocznicy nagrania „Put Yourself in My Place”. Graham Carter-Dimmock, mieszkający w Nowym Meksyku, uczestniczył w spotkaniu za pośrednictwem komunikatora internetowego.
Dyskografia
(na podstawie materiału źródłowego)
Utwór „Gentlemen of the Park” został użyty w ścieżce dźwiękowej filmu Les Bicyclettes de Belsize wydanej przez Polydor Records w 1969.
- Single
- „Put Yourself in My Place” / „That's All I Want” (Pye, styczeń 1966)
- „When I Hear Trumpets Blow” / „True Love Is Funny (That Way)” (Pye, kwiecień 1966)
- „Here, There and Everywhere” / „Mighty Morris Ten” (Pye, sierpień 1966)
- "I Will Warm Your Heart” / „Incense" (Pye, wydane jako Sheila Carter & Episode Six)
- "Love-Hate-Revenge” / „Baby, Baby, Baby" (Pye, luty 1967)
- "Morning Dew” / „Sunshine Girl" (czerwiec 1967)
- "I Can See Through You” / „When I Fall In Love" (Pye, październik 1967)
- "Little One” / „Wide Smiles" (MGM, maj 1968, wydane jako Episode)
- "Lucky Sunday” / „Mr. Universe" (Chapter 1, październik 1968)
- "Mozart Versus The Rest” / „Jak D'Or" (Chapter 1, styczeń 1968)
- Kompilacje
Uwagi
- ↑ Cover piosenki zespołu The Hollies
- ↑ Cover piosenki zespołu The Tokens
- ↑ Cover piosenki zespołu The Beatles
- ↑ Parodia piosenki Surfin' zespołu The Beach Boys
- ↑ Cover piosenki Tima Rose’a
- ↑ Oparte na III część XI Sonaty fortepianowej W.A. Mozarta
Przypisy
- 1 2 3 Weiss 2000 ↓, s. 912.
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Thompson 2013 ↓, s. 86.
- 1 2 Gillan 2018 ↓, s. 72.
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 Weiss 2000 ↓, s. 913.
- ↑ Thompson 2013 ↓, s. 86–87.
- 1 2 3 4 5 6 7 Thompson 2013 ↓, s. 87.
- ↑ Gillan 2018 ↓, s. 73.
- ↑ Szmajter i Bury 2009 ↓, s. 60.
- ↑ Szmajter i Bury 2009 ↓, s. 59.
- ↑ Gillan 2018 ↓, s. 79.
- ↑ Gillan 2018 ↓, s. 81.
- 1 2 Szmajter i Bury 2009 ↓, s. 61.
- ↑ Gillan 2018 ↓, s. 81, 83.
- ↑ Gillan 2018 ↓, s. 82–83.
- 1 2 Gillan 2018 ↓, s. 74.
- 1 2 3 Gillan 2018 ↓, s. 75.
- ↑ Gillan 2018 ↓, s. 82.
- ↑ Thompson 2013 ↓, s. 86, 88.
- 1 2 3 4 5 Thompson 2013 ↓, s. 88.
- ↑ Gillan 2018 ↓, s. 101.
- ↑ Gillan 2018 ↓, s. 85.
- ↑ Weiss 2000 ↓, s. 912–913.
- ↑ Szmajter i Bury 2009 ↓, s. 62–63.
- ↑ Gillan 2018 ↓, s. 112–113.
- ↑ Thompson 2013 ↓, s. 90.
- 1 2 3 Thompson 2013 ↓, s. 89.
- ↑ Thompson 2013 ↓, s. 85, 89.
- 1 2 3 Gillan 2018 ↓, s. 74–75.
- ↑ Gillan 2018 ↓, s. 98.
- ↑ Szmajter i Bury 2009 ↓, s. 63.
- ↑ Thompson 2013 ↓, s. 90–91.
- 1 2 Thompson 2013 ↓, s. 91.
- ↑ Gillan 2018 ↓, s. 115–116.
- ↑ Szmajter i Bury 2009 ↓, s. 64.
- ↑ Episode Six 50th Reunion December 2015 [online], Radiolondon.co.uk [dostęp 2023-11-05] [zarchiwizowane z adresu 2023-11-05] (ang.).
- ↑ Szmajter i Bury 2009 ↓, s. 61–63.
- ↑ Gillan 2018 ↓, s. 113.
- ↑ Thompson 2013 ↓, s. 89, 419.
- ↑ Thompson 2013 ↓, s. 88–89.
- ↑ Gillan 2018 ↓, s. 84.
Bibliografia
- Ian Gillan, Ian Gillan Highway Star: autobiografia, Czerwonak: In Rock, 2018, ISBN 978-83-64373-61-9.
- Dave Thompson, Deep Purple: Smoke on the Water: opowieść o dobrych nieznajomych, Kraków: Sine Qua Non, 2013, ISBN 978-83-7924-000-5.
- Tomasz Szmajter, Roland Bury, Deep Purple, Poznań: In Rock, 2009, ISBN 978-83-60157-41-1.
- Wiesław Weiss, Wielka rock encyklopedia, t. A–E, Warszawa: Iskry, 2000, ISBN 83-207-1658-6.
Linki zewnętrzne
- Episode Six w bazie Discogs.com (ang.)
- Historia i składy Episode Six na stronie Deep-purple.net (ang.)
- Dyskografia Episode Six na stronie Deep-purple.net (ang.)
- Lista występów Episode Six w latach 1964–1969 na stronie Garagehangover.com (ang.)