Edwin Rozenkranz (ur. 2 czerwca 1925 w Czatkowych koło Tczewa, zm. 13 września 1992 w Gdańsku) – polski prawnik, historyk prawa, profesor Uniwersytetu Gdańskiego.

Życiorys

W momencie wybuchu II wojny światowej uczył się w Liceum Męskim w Tczewie. Jego rodzina została wysiedlona do Lublina, skąd w 1943 roku przeniósł się do Warszawy. Jako żołnierz batalionu „Gozdawa" walczył w powstaniu warszawskim. Po wojnie wrócił na Pomorze. W 1952 ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Adama Mickiewicza w Poznaniu. Tam też w 1960 obronił rozprawę doktorską pt. „Początki i ustrój miast Pomorza Gdańskiego do schyłku XIV stulecia". Był uczniem poznańskiego profesora Zdzisława Kaczmarczyka.

Już jako doktor został zatrudniony w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Gdańsku, w Katedrze Historii Starożytnej i Średniowiecznej. W 1968 na podstawie rozprawy „Recepcja prawa lubeckiego w miastach nadbałtyckich" uzyskał stopień doktora habilitowanego nauk prawnych. Był jednym z organizatorów Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Gdańskiego. Od 1973 kierował Zakładem, a od 1981 – Katedrą Powszechnej Historii Państwa i Prawa. W 1984 został zatrudniony na stanowisku profesora Uniwersytetu Gdańskiego. Procedurę nadania tytułu profesora zwyczajnego przerwała jego śmierć 13 września 1992 r.

Był autorem ponad 150 publikacji naukowych. Specjalizował się w badaniach nad historią ustroju i prawa miast średniowiecznych oraz archeologią prawną.

Następcą i uczniem prof. Rozenkranza jest Tadeusz Maciejewski.

Pochowany na Cmentarzu Srebrzysko w Gdańsku (rejon IX, taras III wojskowy, skarpa).

Przypisy