Edward Bonifacy Pawłowicz
Data i miejsce urodzenia

7 czerwca 1825
Turgiele

Data i miejsce śmierci

10 lutego 1909
Lwów

Narodowość

polska

Alma Mater

Akademia Sztuk Pięknych w Petersburgu

Dziedzina sztuki

malarstwo

Edward Bonifacy Pawłowicz herbu Jasieńczyk (ur. 7 czerwca 1825 w Turgielach lub w Wilkiszkach, zm. 10 lutego 1909 we Lwowie) – polski malarz, powstaniec styczniowy, konserwator, działacz społeczny.

Życiorys

Na Litwie ukończył szkołę średnią, po czym kształcił się w Akademii duchownej i medycznej w Wilnie. Od 1849 do 1853 studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Petersburgu, gdzie otrzymał tytuł artysty. Następnie kontynuował studia we Floriencji, Rzymie, Paryżu. Od 1859 wykładał w nowogródzkim gimnazjum. Założył tam także szkółkę niedzielną dla biedoty oraz teatr amatorski. Brał udział w powstaniu styczniowym, za co został zesłany w głąb Rosji. Przeżył cztery lata na zesłaniu w guberni ołonieckiej. Z uwagi na trudne warunki dla zdrowia otrzymał zezwolenie na przeniesienie do Jekaterynosławia, gdzie został objęty „amnestią wierzbołowską”. Powrócił z zesłania w 1867, krótko osiedlił się w Nowogródku. W Warszawie przez dwa lata wraz z Juliuszem Kossakiem kierował szkołą malarską dla kobiet, założoną przez M. Łubieńską. Malował głównie portrety, pejzaże. Z uwagi na osłabienie wzroku zrezygnował z malarstwa i objął posadę konserwatora Muzeum im. Lubomirskich w Zakładzie Narodowym im. Ossolińskich. Przepracował tam 34 lata do 1904. Pisał do wielu gazet, w tym do Gazety Lwowskiej (około 1900) i wileńskiego Kuriera Litewskiego (około 1906). Jest autorem pamiętników i pracy teoretycznej z zakresu malarstwa. Napisał też ok. 30 rozpraw. Korespondował m.in. z Elizą Orzeszkową. Na emeryturze mieszkał w Ossolineum.

Został pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie.

Publikacje

Przypisy

  1. ↑ Leanid Marakou wymienia Turgiele, Tomasz Krzywicki – Wilkiszki. Zob. bibliografia.
  2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 Tow. ś.p. Juliusza Kossaka. „Nowości Illustrowane”. Nr 9, s. 4, 27 lutego 1909.
  3. ↑ Prof. uniw. dr Adam Fischer, Zakład Narodowy imienia Ossolińskich. Zarys Dziejów, Lwów 1927
  4. ↑ Stanisław Nicieja: Cmentarz Łyczakowski we Lwowie w latach 1786–1986. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1988, s. 360. ISBN 83-04-02817-4.

Bibliografia

  • Ł. U. Marakou, Represawanyja literatary, nawukowcy, rabotniki aswiety, gramadskija i kulturnyja dziejaczy Białarusi, 1794-1991. Enc. dawiednik. U 10 t. T.2. - Mn:, 2003. ISBN 985-6374-04-9.
  • T. Krzywicki, Litwa: Przewodnik, Oficyna Wydawnicza "Rewasz", 2005, ISBN 83-89188-40-6.

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.