Eberhard von Mackensen (ur. 24 września 1889 w Bydgoszczy, zm. 19 maja 1969 w Altmühlendorf, Niemcy) – niemiecki dowódca wojskowy z czasów II wojny światowej w stopniu generała pułkownika.

Życiorys

Był synem słynnego feldmarszałka niemieckiego Augusta von Mackensena. 1 października 1908 roku wstąpił do Korpusu Kadetów Armii Pruskiej, aby ukończyć szkolenie 23 stycznia 1910 w stopniu podporucznika i w tej randze zastała go I wojna światowa. 25 lutego 1915 został porucznikiem. W tym samym roku na dzień przed swoimi urodzinami został ranny. Od 20 maja 1917 roku pełni funkcje sztabowe. Za zasługi i męstwo odznaczony dwukrotnie Krzyżem Żelaznym.

W latach 1937–1939 dowódca 1. Brygady Kawalerii armii niemieckiej. W 1939 roku dowódca 5. Armii w Polsce i 14. Armii we Francji. W latach 1942–1943 dowódca 1. Armii Pancernej na froncie wschodnim. W 1943 roku dowodził 14. Armią we Włoszech. W 1944 roku przeszedł w stan spoczynku. W 1945 roku aresztowany przez wojska alianckie.

Po wojnie sądzony w Rzymie przez Międzynarodowy Trybunał do Spraw Zbrodni wojennych i skazany 30 listopada w 1947 roku na karę śmierci, którą później zamieniono na 21 lat więzienia. Zwolniony 2 października 1952 roku.

Kariera wojskowa

• Fahnenjunker (1 października 1908)
• Leutnant (22 marca 1910)
• Oberleutnant (25 lutego 1915)
• Hauptmann (20 maja 1917)
• Major (1 lutego 1928)
• Oberstleutnant ((1 października 1932)
• Oberst (1 września 1934)
• Generalmajor (1 stycznia 1938)
• Generalleutnant (1 stycznia 1940)
• General der Kavallerie (1 sierpnia 1940)
• Generaloberst (6 lipca 1943)

Odznaczenia

• Krzyż Żelazny (1914)
  • II klasy
  • I klasy
• Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego (1941)
• Krzyż Rycerski z Liśćmi Dębu (1942)

Przypisy