| Caprimulgus longipennis | |||
| Shaw, 1796 | |||
Samiec, Wybrzeże Kości Słoniowej | |||
| Systematyka | |||
| Domena | |||
|---|---|---|---|
| Królestwo | |||
| Typ | |||
| Podtyp | |||
| Gromada | |||
| Podgromada | |||
| Infragromada | |||
| Rząd | |||
| Rodzina | |||
| Podrodzina | |||
| Rodzaj | |||
| Gatunek |
dziwolotek flagopióry | ||
| Synonimy | |||
| |||
| Kategoria zagrożenia (CKGZ) | |||
| Zasięg występowania | |||
obszary lęgowe obszary nielęgowe | |||
Dziwolotek flagopióry, lelek flagopióry (Caprimulgus longipennis) – gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny lelkowatych (Caprimulgidae). Zasiedla Afrykę na południe od Sahary i na północ od równika. Nie wyróżnia się podgatunków.
- Zasięg występowania
- Występuje od Senegalu i Gambii po Liberię i na wschód po Sudan Południowy i Ugandę. Zimuje w strefie Sahelu na północ od obszarów lęgowych.
- Wygląd
- Występuje wyraźny dymorfizm płciowy. Samice są jaśniejsze od samców, które w sezonie lęgowym mają na obu skrzydłach wydłużoną drugą od wewnątrz lotkę pierwszorzędową. Jest to duży gatunek lelka, o małym dziobie i ciemnych oczach. Cechuje go maskujące ubarwienie wierzchu ciała: brunatne, z szarobiałymi, płowymi i ciemnobrązowymi prążkami i plamkami. Na karku rdzawopłowa obroża. Samce mają białe gardło.
- Wymiary
- długość ciała: 27 cm (bez wydłużonych lotek)
- rozpiętość skrzydeł: 43–47 cm
- masa ciała: 31–65 g
- Biotop
- Lekko zalesiona sawanna, zarośla, polany leśne i otwarte tereny piaszczyste.
- Zachowanie
- Poluje w nocy, w locie, nad terenami otwartymi.
- Pożywienie
- Zjada latające owady, w tym szarańczę, ćmy, chrząszcze, muchy i latające termity.
- Głos
- Samiec odzywa się nagłym, szczebioczącym ts-ts-ts-ts-ts, przypominającym owada.
- Lęgi
- Samiec kopuluje z kilkoma samicami. Lęg wyprowadza raz w roku. Składa na ziemi 1–2 jaja. Inne szczegóły nieznane.
- Status
- Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) uznaje dziwolotka flagopiórego za gatunek najmniejszej troski (LC – Least Concern) nieprzerwanie od 1988 roku. Trend liczebności populacji uznaje się za stabilny.
Przypisy
- 1 2 Caprimulgus longipennis, [w:] Integrated Taxonomic Information System (ang.).
- 1 2 Caprimulgus longipennis, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species (ang.).
- ↑ Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Podrodzina: Caprimulginae Vigors, 1825 – lelki (wersja: 2020-04-13). [w:] Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2020-08-02].
- 1 2 F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.): Frogmouths, Oilbird, potoos, nightjars. IOC World Bird List (v10.2). [dostęp 2020-08-02]. (ang.).
- ↑ Standard-winged Nightjar (Macrodipteryx longipennis). IBC: The Internet Bird Collection. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-05-30)]. (ang.).
Bibliografia
- D. Chandler, D. Couzens, E. Dunn, J. Elphic, R. Hume i inni: Fakty o zwierzętach świata: Ptaki. Warszawa: Multico Oficyna Wydawnicza, 2008, s. 166. ISBN 978-83-7073-583-8.
Linki zewnętrzne
- Zdjęcia i materiały multimedialne. [w:] eBird [on-line]. Cornell Lab of Ornithology. (ang.).
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.