Dzionie rakowskie – tradycyjne danie mięsne przyrządzane w okolicach Rakowa w województwie świętokrzyskim. Od 15 lutego 2007 wpisane na polską listę produktów tradycyjnych. Początkowo był to specjał wielkanocny, a z czasem także bożonarodzeniowy.

Danie jest odmianą złotobrunatnej, podłużnej, w przekroju owalnej kaszanki (długość zwykle 25–40 cm, grubość 32–36 mm). Upieczona w naturalnym jelicie wieprzowym lub wołowym, przypomina wyglądem kiszkę pasztetową. Podstawowym mięsnym składnikiem jest podgardle wieprzowe, a także smalec, mąka i jajka. Oba końce spięte są drewnianą szpilą lub związane przędzą wełnianą. Po przekrojeniu farsz ma kolor różowy z białymi i kremowymi pasemkami. Specjał najlepiej smakuje następnego dnia po przyrządzeniu, pokrojony w plastry i obsmażony.

Historia potrawy sięga XIX wieku, co ustalono w 2005 roku, podczas spotkania z rakowskimi gospodyniami, dziedziczącymi ten przepis z pokolenia na pokolenie. Przepis ujednolicono, gdyż większość gospodyń stosowała własny wariant przyrządzania dzioni (na przykład z dodatkiem cynamonu lub imbiru, z wykorzystaniem podgardla wędzonego lub nie).

Zobacz też

Przypisy

  1. 1 2 3 Ministerstwo Rolnictwa
  2. ↑ Świętokrzyskie.org
  3. ↑ Tradycyjny przepis w wielu odmianach, w: ''Wiadomości Turystyczne, dodatek specjalny Turystyka Kulinarna 2015, wrzesień 2015, s.15, ISSN 1731-7452
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.