Dzielce
wieś
Państwo

 Polska

Województwo

 lubelskie

Powiat

zamojski

Gmina

Radecznica

Liczba ludności (2021)

79

Strefa numeracyjna

84

Kod pocztowy

22-463

Tablice rejestracyjne

LZA

SIMC

0897094

Położenie na mapie gminy Radecznica
Położenie na mapie Polski
Położenie na mapie województwa lubelskiego
Położenie na mapie powiatu zamojskiego
50°42′15″N 22°51′48″E/50,704167 22,863333

Dzielcewieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie zamojskim, w gminie Radecznica. Leży na Roztoczu Zachodnim, nad rzeką Gorajec.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa zamojskiego.

Wieś jest sołectwem w gminie Radecznica. Według Narodowego Spisu Powszechnego z roku 2011 wieś liczyła 87 mieszkańców.

Powierzchnię obszaru wsi pokrywają pola uprawne, łąki, las i znikome użytki rolne. Fizjograficznie obszar wsi dzieli się na następujące jednostki: Góra, Nowiny, Paluchowiec, Wilczy Dół, Osłonie, Debrza, Opacz, Wygon, łąki, Panina Droga. Dzielce leżą w otoczeniu wsi Gorajec Zagroble Kolonia, Gorajec Stara Wieś, Podborcze i Zaburze.

Zabudowania wiejskie, usytuowane są u podnóża wysokiego wzniesienia należącego do Subroztocza szczebrzeszyńskiego. Patrząc w kierunku zachodu ogląda się piękny krajobraz Subroztocza gorajskiego.

Wierni Kościoła rzymskokatolickiego należą do parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Gorajcu-Starej Wsi.

Historia

Powstanie wsi Dzielce określa się na rok 1792, która została utworzona na ziemiach Ordynacji Zamoyskich, położonych na północno-wschodnich krańcach wsi Gorajec, graniczących z gruntami wsi Zaburze, a na wschodzie z ziemiami Błonia i Kawęczyna, gminy Szczebrzeszyn. Obszar leżący pomiędzy tymi granicami był przyczyną sporów i waśni sąsiadujących ze sobą wiosek. W roku 1883 była to wieś włościańska w powiecie zamojskim, gminie Radecznica, parafii Mokrelipie. Według notki słownika geograficznego Królestwa Polskiego położona na zachód od Zamościa w odległości o 33 wiorst, posiada 235 mórg ziemi ornej, urodzajnej, położonej na jednolitej równinie; liczyła wówczas 8 domów i 93 mieszkańców wyłącznie katolików.

Etymologia nazwy wsi

Według Barbary Czopek nazwa pochodzi od słowa „dělЬcЬ” co się tłumaczy kawałek, cząstka przedstawiona w liczbie mnogiej.

Etymologia według legendy

Aby zakończyć spór między sąsiadami, hrabina Gryzelda Zamoyska sprawująca nadzór nad tymi ziemiami postanowiła osiedlić na nich osiem rodzin, które wzięła ze swojego folwarku w Gorajcu.Przekazując im te grunty powiedziała „podzielcie to między siebie”. To słowo „podzielcie” dało początek nazwie wsi Dzielce. Nazwa została zapisana w księgach ordynacji Zamoyskich. Sama nazwa Dzielce była zniekształcana przez gwarę ludności wiejskiej, nadającej wsi miano „Dzilec”, gdyż gwarowo na wsi mówiono „podzilta się” zamiast „podzielcie się”. Brzmienie nazwy „Dzilce” można usłyszeć jeszcze dziś wśród starszego pokolenia.

Przypisy

  1. Wieś Edytujesz Dzielce w liczbach [online], Polska w liczbach [dostęp 2023-11-09], liczba ludności w oparciu o dane GUS.
  2. NSP 2021: Ludność w miejscowościach statystycznych [online], Bank Danych Lokalnych GUS, 19 września 2022 [dostęp 2023-11-09].
  3. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2013, s. 240 [zarchiwizowane z adresu 2014-02-22].
  4. 1 2 TERYT (Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju). Główny Urząd Statystyczny. [dostęp 2016-09-22].
  5. Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 5 listopada 2023, identyfikator PRNG: 28675
  6. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200).
  7. Strona gminy, sołectwa [dostęp 2023-11-17
  8. GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.. [dostęp 2016-09-22].
  9. Opis parafii na stronie diecezji
  10. Dzielce, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. II: Derenek – Gżack, Warszawa 1881, s. 272.
  11. Rymut ↓, s. 488, tom II, C-D.

Bibliografia

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.