Sezon 2023 DMEC, oficjalnie Drift Masters European Championship – 10. sezon Drift Masters European Championship. Po raz pierwszy w swojej karierzy tytuł wywalczył Conor Shanahan, a Puchar Narodów po raz drugi z rzędu zdobyła Irlandia

Wpisowe

Nr Samochód Kierowca Rundy
69 Toyota GR Supra Kalle Rovanperä 2-3, 6
41 Nissan S14A Joakim Andersson 1-6
14 Nissan S13.5 Calin Ciortan 1, 3-6
93 BMW E92 Benediktas Cirba 1-6
111 BMW E92 Diogo Correia 1-6
68 Subaru BRZ Christian Erlandsson 1-6
10 Toyota GT86 Axel François 1, 5-6
26 Nissan 180SX Dylan Garvey 1-3
44 BMW E82 Eryk Goczał 1-6
797 Subaru BRZ Paweł Grosz 1-6
97 Nissan S15 Henri Haanpää 2-6
77 BMW E46 Pontus Hartman 1-6
535 Nissan S15 Enver Haskasap 2-3, 5-6
84 Nissan S13.5 Max Heidrich 1, 3-6
18 Nissan 180SX Lauri Heinonen 1-6
738 BMW M2 Alex Holovnia 1-6
71 Nissan S14 Maciej Jarkiewicz 1-6
120 BMW E46 M3 Mikael Johansson 1-3, 5-6
619 Nissan S15 Dawid Karkosik 2-6
46 BMW E91 Mika Keski-Korpi 1-6
74 Nissan S14A Paweł Korpuliński 3-6
477 Nissan 200SX Alexandr Kosohov 2-6
25 BMW E46 Jakub Król 1, 3-6
885 Mercedes Benz E34 W212 Felix Lindvall 1-6
88 Toyota GR Supra Timur Lypskyi 4-6
91 Toyota GR Supra Yves Meyer 1, 3-6
210 BMW F22 Max Miller 2, 4-6
999 Nissan S15 Naoki Nakamura 1-6
12 Toyota Soarer Ørjan Nilsen 1-3, 5-6
320 Mercedes Benz W203.5 Teemu Peltola 1-6
11 BMW E46 Kevin Pesur 1-6
300 BMW E92 Kevin Piskolty 1-6
89 BMW E92 M3 Juha Pöytälaakso 1-6
86 Toyota GR86 Jakub Przygoński 1-6
85 BMW E92 Tobiasz Puścian 1-6
36 BMW E36 Oliver Randalu 1-6
850 BMW E92 M3 Michal Reichert 1-6
33 Toyota GR Supra Joshua Reynolds 4-6
200 Toyota GR86 Juha Rintanen 1-6
95 BMW E46 Itay Sadeh 1-6
66 BMW E82 Kristjan Salmre 2-6
79 Toyota GT86 Conor Shanahan 1-6
59 Toyota GT86 Jack Shanahan 1-6
82 Nissan 180SX Duane McKeever 1-6
19 BMW E36 M3 Manuel Vacca 1-6
96 Nissan S14A Clint van Oort 1-6
215 Nissan S15 Piotr Więcek 1-6
55 BMW F22 M2 Marco Zakouril 2-6
29 Toyota GT86 Adam Zalewski 1-6
99 Nissan S13 Norbert Zamecz 2-6

Dzikie Karty

Podczas każdej rundy przyznawane było dziesięć "dzikich kart" dla wybranych zawodników, którzy mogli dzięki nim jednorazowo wystartować w zawodach. Każdy zawodnik w trakcie sezonu mógł otrzymać dziką kartą jedynie dwa razy.

Samochód Kierowca Runda
BMW E46 Lee Scott 1
Nissan S14 Gary Dunne 1
Nissan S14 Fionn Roche 1
Nissan S15 Tomas Falvey 1
Nissan S14A Alan Delaney 1
Nissan S15 Kevin Quinn 1
Nissan S14 Alan Hynes 1
Nissan 240SX Darren McNamara 1
Nissan S14 James Deane 1, 4
BMW E30 Jim Olofsson 2
Nissan S14 Alfred Grindberg 2
Honda S2000 Dennis Häggblom 2, 3
Nissan S14 Viktor Wettemark 2
Nissan S13.5 Ali Makhseed 2, 4
BMW E92 Linus Joensuu 2
BMW E92 Viktor Joensuu 2
Toyota Supra Tony Averstedt 2
Volvo 745 Kevin Brunberg 2
BMW E36 M3 Kristiina Aalto 3
Chevrolet Camaro RS Mikko Viitala 3
Nissan 350Z Nikolas Wik 3
Nissan S14 200SX Ville Kaukonen 3
BMW E92 M3 Juha Koskiniemi 3
BMW E92 M3 Jonathan Hast 3
Toyota Chaser Jarkko Jylhä 3
BMW E92 M3 Toni Ojatalo 3
BMW E36 Nikolass Bertans 3, 4
BMW E36 Janis Berzins 4
Pontiac Transam Kristians Burkovs 4
BMW F22 Edgars Krogeris 4
Nissan S13 Reinis Ozolins 4
Toyota Supra Jako Pino 4
Nissan S15 Ao Vaida 4
BMW G82 M3 Andrius Vasiliauskas 4, 5
Toyota GT86 Nicolas Maunoir 5
Subaru BRZ Jason Banet 5
Mercedes Benz A-Class Olav Haugen Hasdal 5
BMW E46 Krzysztof Romanowski 5, 6
Toyota Supra Andreas Lilja 5
Nissan 200SX S13 Tor Arne Kvia 5, 6
BMW E36 Sebastian Fontijn 5
Nissan PS13 Silvia Stephen Biagioni 6
BMW E46 M3 Ruben Bolanos Lopez 6
Nissan S14 Grzegorz Hypki 6
Nissan S15 Piotr Kozłowski 6
Nissan S15 Adam LZ 6
Nissan S15 Dawid Sposób 6
Nissan S15 Mateusz Suski 6

Duane McKeever brał udział w pierwszej rundzie jako dzika karta, jednak po uzbieraniu odpowiedniego budżetu został wpisany na listę stałych kierowców.

Na piątej rundzie w Ferropolis zostało przyznane tylko sześć dzikich kart, a trzy były możliwe do zdobycia poprzez zdobycie jednego z trzech pierwszych miejsc w kwalifikacjach do DMEC podczas Iron Drift King, które odbywał się w tych samych dniach.

Podczas rund na Ferropolis i PGE Narodowym zostało przyznane tylko dziewięć dzikich kart.

Kalendarz

Runda Tor Data Zwycięzca Samochód
1 Mondello Park, Irlandia 6-7 maja Piotr Więcek Nissan S15
2 Drivecenter Arena, Szwecja 9-10 czerwca Juha Rintanen Toyota GR86
3 Power Park Huvivaltio, Finlandia 7-8 lipca Conor Shanahan Toyota GT86
4 Biķernieku trase, Łotwa 29-30 lipca Jack Shanahan Toyota GT86
5 Ferropolis, Niemcy 17-19 sierpnia Piotr Więcek Nissan S15
6 PGE Narodowy, Polska 15-16 września Conor Shanahan Toyota GT86

Zmiany w kalendarzu

  • Z kalendarza zniknęła runda w Austrii, która nieprzerwanie od sezonu 2019 odbywała się na torze PS Racing Center w Greinbach.
  • Drift Masters po raz pierwszy w historii zorganizowało rundę w Finlandii. Odbyła się ona na torze kartingowym, znajdującym się obok parku rozrywki Huvivaltio PowerPark.
  • Finałowa runda, która w 2022 odbyła się na Moto Arenie w Łodzi, została przeniesiona na PGE Narodowy.

Klasyfikacje końcowe

W Drift Masters kierowcy pierwszego dnia jadą dwa przejazdy kwalifikacyjne, które pozwalają ustalić, kto z kim zmierzy się w parach. Do zawodów dostaje się jedynie trzydziestu dwóch kierowców, a ośmiu najlepszych otrzymuje punkty. Za pierwsze miejsce otrzymuje się osiem punktów, za drugie miejsce siedem, za trzecie miejsce sześć, za czwarte miejsce pięć, za piąte miejsce cztery, za szóste miejsce trzy, za siódme miejsce dwa, a za ósme miejsce jeden punkt.

Drugiego dnia następują pojedynki w parach. Za odpadnięcie na pierwszym etapie (Top 32) otrzymuje się 16 punktów i zajmuje się miejsce od 17 do 32. Kierowcy, którzy zwyciężyli w Top 32, przechodzą do drugiego etapu (Top 16), a w przypadku odpadnięcia w Top 16 mogą zdobyć 32 punkty i zająć miejsce od 9 do 16. Następnie kierowcy przechodzą do Top 8, a za odpadnięcie na tym etapie mogą zgarnąć 48 punktów i zająć miejsca od 5 do 8. Na etapie Top 4 nie ma punktów do zgarnięcia. Przegrani obu par spotykają się w małym finale i walczą o trzecie miejsce, dające 76 punktów, a przegrany małego finału otrzymuje zaś 64 punkty. Zwycięzcy obu par w Top 4 spotykają się w finale i walczą o zwycięstwo w całych zawodach, dające 100 punktów, a przegrany dużego finału otrzymuje 88 punktów.

Kwalifikacje

poz. 1 2 3 4 5 6 7 8
pkt. 8 7 6 5 4 3 2 1

Pojedynki w parach

Poz. 1 2 3 4 5-8 9-16 17-32
Pkt. 100 88 76 64 48 32 16
Oznaczenie Opis
Indeks górny Miejsce w kwalifikacjach (tylko top 8)
Pogrubiony Zwycięzca kwalifikacji
Podkreślony Dzika karta
Czerwony Nie zakwalifikował się
Puste Nie brał udziału

Klasyfikacja kierowców

poz. kierowca pkt.
1 Conor Shanahan 43 10 11 52 27 15 459
2 Lauri Heinonen 2 51 53 64 43 23 415
3 Juha Rintanen 16 16 88 3 66 8 359
4 Piotr Więcek 17 172 92 171 14 6 341
5 Jack Shanahan 62 7 26 17 17 24 328
6 Duane McKeever 38 2 22 4 14 22 293
7 Kevin Pesur 21 8 65 183 38 26 231
8 Diogo Correia NZ 30 3 12 15 7 204
9 Naoki Nakamura 25 3 NZ 16 8 14 204
10 Kevin Piskolty 7 24 77 27 105 182 189
11 Benediktas Cirba 19 67 12 15 92 197 187
12 Paweł Korpuliński 13 108 12 3 173
13 Jakub Przygoński 12 45 23 20 19 23 164
14 Marco Zakouril 21 14 11 20 4 160
15 Eryk Goczał NZ 28 4 95 21 NZ 132
16 Oliver Randalu 23 25 32 28 7 16 128
17 Ørjan Nilsen 105 183 19 22 15 122
18 Joakim Andersson 176 12 16 23 NZ 29 115
19 Michal Reichert 32 23 NZ 8 13 NZ 112
20 Max Heidrich 13 18 14 18 25 112
21 Nikolass Bertans 17 2 104
22 Tor Arne Kvia 51 5 104
23 James Deane 51 7 104
24 Adam Zalewski 26 26 NZ 21 11 208 97
25 Pontus Hartman 8 15 NZ 25 NZ NZ 96
26 Juha Pöytälaakso 15 NZ 21 13 29 NZ 96
27 Itay Sadeh NZ NZ 25 30 16 13 96
28 Alex Holovnia 16 28 32 28 21 96
29 Jakub Król 18 27 196 NZ 106 86
30 Dylan Garvey 94 13 24 85
31 Teemu Peltola NZ 9 20 24 NZ 31 80
32 Paweł Grosz 20 NZ 15 31 31 NZ 80
33 Clint van Oort 27 NZ NZ 22 NZ 94 69
34 Mika Keski-Korpi NZ NZ 11 26 NZ 30 64
35 Kalle Rovanperä 194 32 171 61
36 Alexandr Kosohov NZ 30 NZ 26 27 48
37 Felix Lindvall 30 NZ 29 29 NZ NZ 48
38 Jarkko Jylhä 104 37
39 Ali Makhseed 11 NZ 32
40 Stephen Biagioni 11 32
41 Darren McNamara 11 32
42 Dawid Sposób 12 32
43 Viktor Wettemark 14 32
44 Alan Hynes 14 32
45 Manuel Vacca 22 22 NZ NZ NZ
NZ 32
46 Axel François 31 23 NZ 32
47 Max Miller NZ NZ 25 28 32
48 Dawid Karkosik 31 NZ NZ NZ 32 32
49 Mikael Johansson NZ 208 NZ NZ NZ 17
50 Andreas Lilja 24 16
51 Lee Scott 24 16
52 Toni Ojatalo 26 16
53 Andrius Vasiliauskas NZ 27 16
54 Victor Joensuu 27 16
55 Kevin Quinn 28 16
56 Norbert Zamecz 29 NZ NZ NZ NZ 16
57 Christian Erlandsson 29 NZ NZ NZ NZ NZ 16
58 Timur Lypskyi NZ 30 NZ 16
59 Tobiasz Puścian NZ NZ NZ NZ 32 NZ 16
60 Alfred Grindberg 32 16

Calin Ciortan, Henri Haanpää, Enver Haskasap, Maciej Jarkiewicz, Yves Meyer, Joshua Reynolds i Kristjan Salmre brali udział w pełnym cyklu, jednak nie byli w stanie zdobyć żadnego punktu, przez co nie zostali uwzględnieni w ostatecznej klasyfikacji.

Klasyfikacja państw

poz. pań. pkt. zaw.
1 890 9
2 774 8
3 658 10
4 359 3
5 272 2
6 243 9
7 226 2
8 205 2
9 204 1
10 204 1
11 203 1
12 144 4
13 112 1
14 104 1
15 96 1
16 69 1
17 32 1
18 32 1
19 32 1
20 32 1

W liczbie zawodników uwzględnieni zostali jedynie zawodnicy, którym w trakcie sezonu udało się zdobyć punkty.

Przypisy

  1. Cian Leonard, Drift Masters European Championship Announces Record Breaking Driver Grid [online], Drift Masters European Championship, 15 marca 2023 [dostęp 2023-10-25] (ang.).
  2. Cian Leonard, 2023 Drift Masters European Championship Calendar Released [online], Drift Masters European Championship, 9 lutego 2023 [dostęp 2023-10-25] (ang.).
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.