Dopiewiec
wieś

Dopiewiec, ulica Leśna
Państwo

 Polska

Województwo

 wielkopolskie

Powiat

poznański

Gmina

Dopiewo

Sołectwo

Dopiewiec

Liczba ludności (2021)

2266

Strefa numeracyjna

61

Kod pocztowy

62-070

Tablice rejestracyjne

PZ

SIMC

0582781

Położenie na mapie gminy Dopiewo
Położenie na mapie Polski
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Położenie na mapie powiatu poznańskiego
52°21′39″N 16°42′33″E/52,360833 16,709167

Dopiewiecwieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie poznańskim, w gminie Dopiewo. Wieś jest siedzibą sołectwa Dopiewiec.

Wieś szlachecka Dupiewiec (Dupiewicze) położona była w 1580 roku w powiecie poznańskim województwa poznańskiego. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa poznańskiego.

W pobliżu miejscowości znajduje się Miejsce Obsługi Podróżnych (MOP Dopiewiec) dla jadących Autostradą A2 w kierunku Świecka.

Historia

Nazwa wsi pochodzi od staropolskiego wyrazu ‘dupel’, ‘dupla’, oznaczającego dziuplę. Pierwotna nazwa Dupiewiec, po raz pierwszy została wspomniana w 1380 roku jako własność szlachecka Prędoty.

W latach 1397-1401 właścicielem Dopiewca był Jasiek Dupiewiecki (identyczny z Dupiewskim, właścicielem Dopiewa), Tenże Dupiewiecki w 1399 roku został pozwany przez Jakubka z Palędzia o dwa skradzione konie. W 1446 roku Dopiewiec był własnością Piotra Szamotulskiego, syna Dobrogosta, kasztelana poznańskiego. Pod koniec XV wieku Dopiewiec przeszedł w ręce rodziny Górków.

W 1512 roku król Zygmunt I Stary pozwolił Łukaszowi Górce, kasztelanowi poznańskiemu, zapisać pewne kwoty żonie Katarzynie z Szamotuł na swoich dobrach, między innymi na dobrach Dopiewiec. W 1553 roku Łukasz i Andrzej Górkowie wydzierżawili kapitule katedralnej poznańskiej wsie Dupiewo Małe i Wielkie wraz z innymi za 750 grzywien. W 1567 roku Łukasz Górka sprzedał całe wsie Dopiewo i Dopiewiec wraz z innymi za 50 000 talarów Piotrowi z Czarnkowa, kasztelanowi poznańskiemu. W 1595 roku Jan Czarnkowski sprzedał Dopiewo i Dopiewiec, Palędzie, Konarzewo, Brzozę, Niepruszewo za 50 000 zł Stanisławowi i Piotrowi Ujejskim.

W latach dwudziestych XVII wieku Dopiewiec przeszedł przez dziedziczenie w ręce Reyów. W 1644 roku Andrzej z Nagłowic Rey, syn Marcina, sprzedał Dopiewo, Dopiewiec, Palędzie i Konarzewo za 150 000 zł Hieronimowi Radomickiemu, wojewodzie inowrocławskiemu. W 1682 roku Kazimierz Radomicki, kasztelan kaliski, syn Hieronima dał synowi Andrzejowi wsie Dopiewo, Dopiewiec, Palędzie i Konarzewko.

Do początku II wojny światowej Dopiewiec wchodził w skład majątku Konarzewo, którego właścicielami po Radomickich byli: Działyńscy, Dzieduszyccy i Czartoryscy. Pod koniec XIX wieku w Dopiewcu były 34 domy oraz 246 mieszkańców (w tym 11 ewangelików). W 1928 roku Dopiewiec liczył 790 mieszkańców, właścicielem był książę Roman Czartoryski (majątek liczył 687 hektarów). W miejscowości mieszkał handlarz bydłem (J. Anioła) i znajdował się sklep z artykułami spożywczymi prowadzony przez J. Przybylskiego.

Obiekty historyczne

W miejscowości brak zabytków.

Do starszych budynków można zaliczyć szkołę zbudowaną w latach 1891-1892 (obecnie Szkoła Podstawowa im. Marii Konopnickiej w Dopiewcu) oraz zespół folwarczny z przełomu XIX i XX wieku.

Kościoły

Miejscowość przynależy do parafii pw. Nawiedzenia Najświętszej Marii Panny w Dopiewie (dla ulic: Jesionowej, Osiedle, Polna, Szkolna i Wierzbowa) oraz parafii pw. św. Marcina i św. Piotra w Okowach w Konarzewie (dla pozostałych ulic).

Przypisy

  1. Gmina Dopiewo: miejsce z historią, Dopiewo: Piotr Maciej Dziembowski, 2014, s. 19, ISBN 978-83-930592-1-8 [dostęp 2023-09-26].
  2. Liczba mieszkańców na dzień 31 marca 2021. dopiewo.pl. [dostęp 2021-04-23].
  3. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2022, s. 234 [zarchiwizowane 2022-10-26].
  4. Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 5 listopada 2023, identyfikator PRNG: 25914
  5. Główny Urząd Statystyczny: Rejestr TERYT. [dostęp 2013-05-13].
  6. Adolf Pawiński, Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym, t. I, Wielkopolska, Warszawa 1883, s. 11.
  7. 1 2 3 4 5 6 7 Piotr Dziembowski, Gmina Dopiewo. Miejsce z historią, Dopiewo 2014, s. 19-20, ISBN 978-83-930592-1-8.
  8. Narodowy Instytut Dziedzictwa, Rejestr zabytków nieruchomych woj. wielkopolskiego stan na dzień 30 września 2021 r. [online], 2021.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.