Dom Rietvelda w Utrechcie
Państwo

 Holandia

Miejscowość

Utrecht

Adres

Prins Hendriklaan 50, 3583 EP Utrecht

Styl architektoniczny

modernistyczny

Architekt

Gerrit Rietveld

Powierzchnia użytkowa

111 m²

Ukończenie budowy

1924

Pierwszy właściciel

Truus Schröder-Schräder

Położenie na mapie Utrechtu
Położenie na mapie Holandii
52°05′07,20″N 5°08′51,35″E/52,085333 5,147597
Strona internetowa
Rietveld Schröderhuis (Rietveld Schröder House)
Obiekt z listy światowego dziedzictwa UNESCO
Państwo

 Holandia

Typ

kulturowy

Spełniane kryterium

I, II

Numer ref.

965

Region

Europa i Ameryka Północna

Historia wpisania na listę
Wpisanie na listę

2000
na 24. sesji

Dom Rietvelda w Utrechcie (ndr. Rietveld Schröderhuis) – konstruktywistyczna, modernistyczna, neoplastyczna willa w Utrechcie, zaprojektowana przez holenderskiego architekta Gerrita Rietvelda. Jedno ze sztandarowych dzieł grupy De Stijl.

Historia

Willę zaprojektowano dla farmaceutki Truus Schröder-Schräder (1889–1985) i trójki jej dzieci w 1924. Zamieszkana była do 1985. Dom został odrestaurowany przez Bertusa Muldera (1974) i obecnie jest otwarty dla zwiedzających. W 2000 został wpisany na listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.

Architektura

Dom został zbudowany w oparciu o podstawowe zasady estetyki grupy De Stijl, pod znaczącym wpływem twórczości Kazimierza Malewicza – geometryczne, białe płaszczyzny, proste poręcze, prostokątne otwory okienne z czarnymi obramowaniami. Elementaryzm nakazywał podzielenie budynku na części składowe, jednakowo znaczące w projektowaniu i odbiorze. Obiekt przestał być całością z wyodrębnionymi szczegółami – stał się sumą specjalnie izolowanych części. Zignorowano hierarchię znaczeń poszczególnych elementów – fragmenty uzyskały pełną niezależność, w myśl pełnego uplastycznienia bryły, która stała się wielką rzeźbą przestrzenną w niewielkim ogrodzie. Nastąpiło rozbicie tej bryły i rozdzielenie spójnego obrazu budynku na części geometryczne (płaszczyzny, figury – przede wszystkim kwadraty i prostokąty akcentowane podstawowymi barwami). Przekreślono granice pomiędzy zewnętrzną i wewnętrzną sferą budynku – meble i wyposażenie wnętrz było utrzymane w tej samej gamie formalnej, co elewacje.

Galeria

Zobacz też

Przypisy

Bibliografia

  • Tadeusz Broniewski, Historia architektury dla wszystkich, t. IV: Ostatnie dwa stulecia, Ossolineum, Warszawa – Wrocław – Kraków, 1967, ISBN 978-83-7503-058-7.
  • Jakub Wujek, Mity i utopie architektury XX wieku, Warszawa: Arkady, 1986, ISBN 83-213-3259-5, OCLC 835852787.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.