Dolina za Tokarnią (słow. Babia dolina) – dolina na północnej stronie słowackich Tatr Bielskich. Jej dnem spływa Potok za Tokarnią.

Dolina podchodzi pod Bujaczy Wierch w grani głównej Tatr Bielskich, a jej wylot znajduje się na wysokości około 810 m w Kotlinach przy Drodze Wolności, kilkaset metrów na północ od leśniczówki Kardolina. Jej lewe orograficznie zbocze tworzą: północny grzbiet Bujaczego Wierchu, Goły Wierch, Ozielec (Tokarska Przełęcz) i Tokarnia. Prawe zbocze tworzą: Margica, Kurza Przełęcz, Kardolińska Przełęcz Wyżnia i Czarny Wierch.

Dolina w połowie swojej długości zmienia kierunek. Górna część doliny opada spod Bujaczego Wierchu w kierunku północnym z odchyleniem na wschód, dolna w kierunku wschodnim. W polskiej tatrologii istnieje zamieszanie w nazewnictwie tej doliny. Najwyższa jej część to Kurza Dolinka (Kuria dolina), środkowa część (do zakrętu) to Babia Dolina, a najniższa dopiero to Dolina za Tokarnią (Babilovská dolina). W słowackim nazewnictwie cała dolina to Babia dolina (dawniej podawano nazwę Babilovská dolina). Władysław Cywiński podobnie jak Słowacy stosuje jedną nazwę dla całej Doliny, ale polską – Dolina za Tokarnią.

W dolnej części doliny są cztery położone blisko siebie polanki. Trzy z nich mają nazwy: Kardolińska Polana, Polana pod Ozielcem i Babia Polanka. Dnem doliny spływa Potok za Tokarnią, który w polskim nazewnictwie, podobnie jak dolina, zmienia w górnej części nazwę na Babi Potok. W słowackim nazewnictwie na całej długości ma nazwę Babí potok. Dolina ma jedno tylko większe odgałęzienie – Kardoliński Żleb opadający z Kardolińskiego Grzbietu na Kardolińską Polanę.

Dolina znajduje się na obszarze ochrony ścisłej TANAP-u i nie prowadzi przez nią żaden szlak turystyczny. Władysław Cywiński podaje, że jest zamknięta dla turystów, za to intensywnie dokonuje się w niej wyrębu i zwózki drzewa. Na polanach stoją paśniki – a obok nich ambony strzeleckie. W obrębie doliny istnieją nieznakowane drogi i ścieżki, które powstały dla potrzeb drwali i myśliwych. Nie prowadzą one na szczyty, lecz skośnie trawersują zbocza doliny. Dnem doliny prowadzi na Ozielec dobra droga jezdna. Blisko wylotu Doliny za Tokarnią dołącza do niej Bielska Droga pod Reglami.

Przypisy

  1. 1 2 3 4 Tatry Wysokie i Tatry Bielskie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25 000, Warszawa: Wydawnictwo Kartograficzne Polkart Anna Siwicka, 2006, ISBN 83-87873-26-8.
  2. 1 2 3 Władysław Cywiński, Tatry Bielskie, część wschodnia. Przewodnik szczegółowy, tom 5, Poronin: Wydawnictwo Górskie, 1997, ISBN 83-7104-011-3.
  3. ↑ Witold Henryk Paryski, Zofia Radwańska-Paryska, Wielka encyklopedia tatrzańska, Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004, ISBN 83-7104-009-1.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.