Wczesne lata życia

Był synem Włodzimierza i Rozalii z domu Konowalskiej. Ojciec pracował jako ogrodnik i nadzorca domów czynszowych.

Szkołę powszechną ukończył przed 1939 w rodzinnym Zbąszyniu. Po wybuchu II wojny światowej wraz z rodzicami i siostrą został wysiedlony do wsi Paprotnia w powiecie sochaczewskim, tam uczęszczał na komplety i samodzielnie przygotowywał się do matury. W 1944 roku, podobnie jak wiele innych osób w jego wieku, został skierowany przez władze okupacyjne do przymusowej pracy. Początkowo pracował na stacji kolejowej w Sochaczewie jako pomocnik biurowy. W sierpniu 1944 został wywieziony na przymusowe prace do Berlina, gdzie był robotnikiem kolejowym na berlińskim dworcu szczecińskim. Zbiegł w grudniu 1944 roku i powrócił do Paprotni, gdzie ukrywał się do końca wojny.

Po zakończeniu wojny, przeprowadził się do Poznania, gdzie po ukończeniu Państwowego Gimnazjum i Liceum im. św. Jana Kantego zdał maturę w 1946.

W latach 1946–1951 studiował na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym Uniwersytetu Poznańskiego. Tytuł magistra filozofii w zakresie matematyk obronił pracą Bezaksjomatyczne systemy rachunku zdań, napisaną pod kierunkiem profesora Kazimierza Ajdukiewicza. W trakcie studiów był nauczycielem matematyki i fizyki w poznańskim Gimnazjum Handlowym oraz w Państwowym Zakładzie Kształcenia Administracyjno-Handlowego w Poznaniu. W trakcie studiów był także uczestnikiem Światowego Festiwalu Młodzieży Demokratycznej w Pradze.

Od 1951 do 1957 kontynuował pracę nauczyciela matematyki w poznańskim Technikum Statystycznym.

Kariera zawodowa

Pracę naukową rozpoczął w 1949 roku od stanowiska kontraktowego zastępcy asystenta na Katedrze Teorii i Metodologii Nauk na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym Uniwersytetu Poznańskiego. W 1951 został przyjęty w Katedrze Matematyki na Wydziale Elektrycznym Szkoły Inżynierskiej w Poznaniu jako asystent, a od 1955 jako adiunkt na Politechnice Poznańskiej. Jego zwierzchnikiem w tamtych latach był Zygmunt Butlewski.

W 1956 roku ukończył Wieczorowy Uniwersytet Marksizmu-Leninizmu. Od 1955 należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, w której pełnił m.in. funkcje: pierwszego sekretarza oddziałowej organizacji partyjnej naukowców oraz oddziałowej organizacji partyjne Wydziału Budowy Maszyn czy też członka Komitetu Uczelnianego przy Politechnice Poznańskiej.

Stopień doktora nauk matematyczno-fizycznych otrzymał na Wydziale Matematyki, Fizyki i Chemii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu w roku 1962. Promotorem pracy doktorskiej O całkach oscylujących pewnych równań różniczkowych zwyczajnych był profesor Władysław Orlicz. Habilitację Bobrowski odbył także na tym samym wydziale. Praca o tytule O pewnych własnościach rozwiązań równania różniczkowego nieliniowego trzeciego rzędu została przez niego obroniona 12 stycznia 1968 roku. Pięć lat później, 6 lipca uchwałą Rady Państwa został mu nadany tytuł profesora nadzwyczajnego nauk matematycznych a 21 listopada 1989 roku Prezydent PRL nadał mu tytuł profesora zwyczajnego nauk matematycznych.

Od 1967 roku równocześnie wykładał na Politechnice Poznańskiej oraz na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu.

W latach 1970–1982 pełnił funkcję zastępcy dyrektora Instytutu Matematyki na Politechnice Poznańskiej a od 1987 do 1991 był jego dyrektorem. Pomiędzy 1975 a 1991 kierował Zakładem Probabilistyki Politechniki Poznańskiej. Na tej samej uczelni pełnił także w latach 1972–1975 funkcję prorektora ds. doskonalenia kadry i współpracy z zagranicą.

W marcu 1991 roku przeszedł na emeryturę ale nadal prowadził pracę dydaktyczną na trzech uczelniach:

• w latach 1992–1995 w Instytucie Matematyki Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Zielonej Górze,
• w latach 1997–2006 w Zakładzie Rachunku Prawdopodobieństwa i Statystyki Matematycznej Wydziału Matematyki i Informatyki Uniwersytetu im. Adma Mickiewicza,
• w latach 2001–2012 w Wyższej Szkole Nauk Humanistycznych i Dziennikarstwa w Poznaniu.

Poza działalnością badawczą i wykładowczą pełnił funkcję prezesa Poznańskiego Oddziału Polskiego Towarzystwa Matematycznego, przewodniczył Zespołowi Szkolnictwa Wyższego przy PTM oraz Zespołowi Nauk Podstawowych w Krajowym Ośrodku Dydaktycznym. Był członkiem kilku komitetów Polskiej Akademii Nauk.