Dibenzoksazepina

Dibenzoksazepina
Nazewnictwo
	Nomenklatura systematyczna (IUPAC)
	dibenzo[b,f][1,4]oksazepina
	Inne nazwy i oznaczenia
	CR
	Ogólne informacje
Wzór sumaryczny	C13H9NO
Masa molowa	195,22 g/mol
Wygląd	żółte kryształy lub brązowy proszek piekącym zapachu
	Identyfikacja
Numer CAS	257-07-8
PubChem	9213
SMILES
	C1(C=CC=C2)=C2OC(C=CC=C3)=C3N=C1
InChI
	InChI=1S/C13H9NO/c1-3-7-12-10(5-1)9-14-11-6-2-4-8-13(11)15-12/h1-9H
	InChIKey
	NPUACKRELIJTFM-UHFFFAOYSA-N
Właściwości
	Gęstość
	1,56 g/cm³; ciało stałe
	Rozpuszczalność w wodzie
	praktycznie nierozpuszczalny
	w innych rozpuszczalnikach
	rozpuszczalny w glikolu polipropylenowym, benzenie, chloroformie i CCl4
Temperatura topnienia	72 °C
Temperatura wrzenia	335 °C
Prężność pary	0,00059 mmHg (20 °C)
Niebezpieczeństwa
	Globalnie zharmonizowany system; klasyfikacji i oznakowania chemikaliów
	Wiarygodne źródła oznakowania tej substancji; według kryteriów GHS są niedostępne.
Temperatura zapłonu	188 °C
Numer RTECS	HQ3950000
Dawka śmiertelna	LD50 26 mg/kg (szczur, dożylnie)
	Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą; stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Dibenzoksazepina (CR) – organiczny związek chemiczny, silnie drażniący bojowy środek trujący, lakrymator.

Po raz pierwszy otrzymali go Higginbottom i Suchitzsky w Salford College of Technology w 1962. W 1973 r. został wprowadzony do uzbrojenia brytyjskiej armii. Był stosowany w Irlandii Północnej w okresie wojny domowej.

Jest substancją o wystarczającej odporności termicznej do zastosowania w mieszaninach pirotechnicznych. CR wykazuje bardzo silne działanie na błony śluzowe oczu, dróg oddechowych oraz skórę. W postaci aerozolu wywołuje silne łzawienie, kaszel, kichanie i okresową ślepotę (15–30 minut). Naskórna dawka rzędu kilku miligramów powoduje, oprócz podrażnienia, powstawania drobnych pęcherzy. Silne podrażnienie skóry (występuje przy dawkach ok. 20 mg) powoduje niezwykle dotkliwy piekący ból. CR działa około 6 razy silniej niż CS i 30 razy silniej, niż CN.

Przypisy

↑ D. HankD.H. Ellison D. HankD.H., Handbook of Chemical and Biological Warfare Agents, wyd. 2, Boca Raton: CRC Press, 2008, s. 417, ISBN 978-0-8493-1434-6 (ang.).
1 2 3 4 5 6 Steven L.S.L. Hoenig Steven L.S.L., Compendium of Chemical Warfare Agents, New York: Springer, 2007, s. 150, ISBN 978-0-387-34626-7 (ang.).
1 2 3 OMEGA Foundation, Manchester, UK: Crowd Control Technologies: An Assessment Of Crowd Control Technology Options For The European Union. Luksemburg: Parlament Europejski, 2000.

Bibliografia

1000 słów o chemii i broni chemicznej, ZygfrydZ. Witkiewicz (red.), Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1987, ISBN 83-11-07396-1, OCLC 19360683 .

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.

[Ellison-1] D. HankD.H. Ellison D. HankD.H., Handbook of Chemical and Biological Warfare Agents, wyd. 2, Boca Raton: CRC Press, 2008, s. 417, ISBN 978-0-8493-1434-6 (ang.).

[Hoenig-2] 1 2 3 4 5 6 Steven L.S.L. Hoenig Steven L.S.L., Compendium of Chemical Warfare Agents, New York: Springer, 2007, s. 150, ISBN 978-0-387-34626-7 (ang.).

[eu-3] 1 2 3 OMEGA Foundation, Manchester, UK: Crowd Control Technologies: An Assessment Of Crowd Control Technology Options For The European Union. Luksemburg: Parlament Europejski, 2000.