Debra Fischer
Państwo działania

 Stany Zjednoczone

profesor nauk astronomicznych
Specjalność: astrofizyka, planety pozasłoneczne
Alma Mater

Uniwersytet Iowa, Uniwersytet Stanowy w San Francisco, Uniwersytet Kalifornijski w Santa Cruz

Doktorat

1998 – astrofizyka
Uniwersytet Kalifornijski w Santa Cruz

nauczyciel akademicki

Uniwersytet Yale

Okres zatrudn.

od 2009

Debra Fischer – amerykańska astronomka i astrofizyczka, profesor astronomii na Uniwersytecie Yale. Zajmuje się głównie poszukiwaniem i charakterystyką planet pozasłonecznych.

Życiorys

W 1975 otrzymała tytuł licencjacki (Bachelor of Science) na Uniwersytecie Iowa, a w 1992 tytuł magistra (Master of Science) na Uniwersytecie Stanowym w San Francisco. W 1998 otrzymała tytuł doktora w specjalności astrofizyka.

Po doktoryzowaniu się krótko pracowała na San Francisco State University, w latach 1999–2003 była zatrudniona na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley. W 2003 powróciła na Uniwersytet Stanowy w San Francisco i pracowała jako asystent, a od 2008 jako starszy wykładowca. Od 2009 pracuje jako profesor astronomii na Uniwersytecie Yale.

Poszukiwaniem planet pozasłonecznych zaczęła się zajmować w 1997, obserwując przesunięcia linii spektralnych w widmach gwiazd, spowodowane efektem Dopplera. Została członkiem wiodącego zespołu poszukiwaczy planet pozasłonecznych pod przewodnictwem Geoffreya Marcy’ego i R. Paula Butlera. Zespół ten odkrył kilkaset planet, w tym w 1999 pierwszy znany układ z kilkoma planetami krążącymi wokół gwiazdy ciągu głównego innej niż Słońce – υ Andromedae. W latach 2003–2008 Debra Fischer przewodniczyła międzynarodowemu zespołowi N2K Consortium, który zajmował się poszukiwaniem gorących jowiszów wokół gwiazd o dużej metaliczności.

Była także jednym z założycieli Planet Hunters – uruchomionego w 2010 obywatelskiego programu poszukiwania planet pozasłonecznych na podstawie danych przesłanych przez Kosmiczny Teleskop Keplera. Jest on częścią większego programu Zooniverse.

Fischer, wraz ze swoimi współpracownikami z Uniwersytetu Yale, zajmuje się konstruowaniem coraz bardziej precyzyjnych instrumentów do wykrywania planet pozasłonecznych (spektrometr CHIRON zainstalowany w Międzyamerykańskim Obserwatorium Cerro Tololo w 2012, EXPRES skonstruowany dla Discovery Channel Telescope). Jej zespół pracuje także nad nowatorskimi technikami kalibracji długości fali, które mają umożliwić wykrywanie planet wielkości Ziemi.

Fischer została członkiem, powołanej przez NASA w 2015, inicjatywy NExSS (Nexus for Exoplanet System Science), której celem jest poszukiwanie życia na planetach pozasłonecznych.

Jest współautorką ponad dwustu prac naukowych.

Nagrody i wyróżnienia

W 2002 Fischer i jej zespół otrzymali nagrodę Carl Sagan Memorial Award.

W 2012 została członkiem prestiżowej Amerykańskiej Akademii Sztuk i Nauk.

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 Debra Fischer: Curriculum Vitae. Yale University, maj 2015. [dostęp 2016-03-13]. (ang.).
  2. ↑ Dennis Overbye: Finder of New Worlds. [w:] The New York Times [on-line]. 2014-05-12. [zarchiwizowane z tego adresu (2023-05-04)]. (ang.).
  3. ↑ Robert Naeye: Debra Fischer's Quest for New Planets. [w:] Radcliffe magazine [on-line]. Radcliffe Institute for Advanced Study (Harvard University), 2010. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-11-06)]. (ang.).
  4. ↑ R. Paul Butler et al.. Evidence for Multiple Companions to υ Andromedae. „The Astrophysical Journal”. 526 (2), s. 916–927, grudzień 1999. DOI: 10.1086/308035. Bibcode: 1999ApJ...526..916B. (ang.).
  5. ↑ N2K: a search for hot jupiters. Yale University. [dostęp 2016-03-13]. (ang.).
  6. ↑ Citizen Scientists Join Search for Earth-like Planets. [w:] Yale News [on-line]. Yale University, 2010-12-16. [dostęp 2016-03-13]. (ang.).
  7. ↑ NASA's NExSS Coalition to Lead Search for Life on Distant Worlds. NASA, 2015-04-21. [dostęp 2016-03-13]. (ang.).

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.