Dachówka rzymska (antyczna) – ceramiczna dachówka tłoczona stosowana w starożytności, głównie w Grecji.

Występowały dwa rodzaje takich płytek:

  • wklęsłe (imbrices) z wygiętymi do góry brzegami
  • wypukłe (kalipteres) o łamanym lub półokrągłym przekroju, służące do zakrywania styków.

Dachówka taka układana była na deskowaniu zasłanym paprocią, plewami i pokrywana warstwą gliny. W Atenach znaleziono dachówki na których widnieje odciśnięty stempel Sokles architekton. Niektóre dachówki były ozdobnie kształtowane i umieszczane na bocznej krawędzi dachu (tzw. antefiksy).

Podobne dachówki stosowano także w Chinach i Japonii. Układane były na zaprawie, z której na stykach formowano małe wałki.

Płytki te często mylone są z dachówką gąsiorkową, korytkową (klasztorną) i tatarską.

Zobacz też

Przypisy

  1. 1 2 Sztuka świata. T. 17. Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 2013, ISBN 978-83-213-4726-4.
  2. 1 2 3 Zdzisław Mączeński: Elementy i detale architektoniczne w rozwoju historycznym. Warszawa: Budownictwo i Architektura, 1956
  3. ↑ Krystyna Zwolińska, Zasław Malicki: Mały słownik terminów plastycznych. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1974.
  4. ↑ Krystyna Kubalska-Sulkiewicz, Monika Bielska-Łach, Anna Manteuffel-Szarota: Słownik terminologiczny sztuk pięknych. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2007.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.