| wieś | |
Drewniany kościół Wniebowzięcia NMP | |
| Państwo | |
|---|---|
| Województwo | |
| Powiat | |
| Gmina | |
| Liczba ludności (2006) |
730 |
| Strefa numeracyjna |
63 |
| Kod pocztowy |
62-613 |
| Tablice rejestracyjne |
PKL |
| SIMC |
0290854 |
Położenie na mapie gminy Osiek Mały | |
Położenie na mapie Polski | |
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego | |
Położenie na mapie powiatu kolskiego | |
| 52°17′33″N 18°36′18″E/52,292500 18,605000 | |
Dęby Szlacheckie – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie kolskim, w gminie Osiek Mały, na Pojezierzu Kujawskim.
W latach 1954–1959 wieś należała i była siedzibą władz gromady Dęby Szlacheckie, po jej zniesieniu w gromadzie Osiek Mały. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa konińskiego.
W gminie Osiek Mały jest także kolonia o nazwie Dęby Szlacheckie.
We wsi znajduje się szkoła podstawowa i jednostka Ochotniczej Straży Pożarnej.
Historia
Wieś wzmiankowana po raz pierwszy w roku 1415 – była wówczas własnością szlachecką. W 1827 roku wieś liczyła 187 mieszkańców w 18 domach. W latach międzywojennych rozpoczęto w tutejszym majątku uprawę ziół leczniczych i wyrób olejków eterycznych. Kontynuatorem upraw ziół był Zielarski Zakład Doświadczalny „Herbapol“ (zamknięty w 1990 roku), w którym, na powierzchni ponad 512 ha, uprawiano rośliny wykorzystywane przez przemysł farmaceutyczny. W rejonie wsi udokumentowano złoże piasków kwarcowych, przydatnych do produkcji betonów komórkowych oraz węgla brunatnego (KWB Konin planowała eksploatację złoża „Dęby Szlacheckie”, która jednak nigdy nie została zrealizowana).
Kościół
We wsi stoi drewniany kościół Wniebowzięcia NMP, zbudowany w 1756 r. z fundacji Stanisława Zakrzewskiego, podkomorzego inflanckiego i właściciela tej wsi. Mocno zniszczony w czasie II wojny światowej. Częściowo odrestaurowany w latach 1945–1948. Orientowany. Jednonawowy z dwiema analogicznymi czworobocznymi kaplicami od północy i południa, tworzącymi rodzaj transeptu. Prezbiterium nieco niższe i węższe, od nawy zamknięte prosto. Do nawy od zachodu przylega kruchta. Przy kaplicy południowej dwie przybudówki mieszczące składzik i zakrystię. Strop płaski. Belka tęczowa profilowana z napisem dewocyjnym. Dach dwuspadowy, na zakrystii i kruchcie jednospadowy, kryty blachą. Na nawie wieżyczka na sygnaturkę. Na wschodniej ścianie prezbiterium barokowy krucyfiks. W 2006 r. parafia obchodziła 250-lecie kościoła. W związku z tym 17 lipca 2006 roku odbyła się bezpośrednia transmisja mszy w Telewizji Trwam przy udziale m.in. ks. Tadeusza Rydzyka. Parafia Dęby Szlacheckie administracyjnie należy do dekanatu sompoleńskiego (diecezja włocławska).
Znane osoby związane z miejscowością
- Marian Gołębiewski – arcybiskup metropolita wrocławski
- Anna Olejnicka-Górczewska – senator III kadencji, z ramienia PSL
- Jan Malicki – historyk, dyrektor Studium Europy Wschodniej Uniwersytet Warszawski
Przypisy
- ↑ Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2022, s. 226 [zarchiwizowane 2022-10-26].
- ↑ Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 5 listopada 2023, identyfikator PRNG: 23824
- ↑ Szkoła Podstawowa w Dębach Szlacheckich. spdeby.szkolnastrona.pl. [dostęp 2023-09-06].
- ↑ OCHOTNICZA STRAŻ POŻARNA W DĘBACH SZLACHECKICH. rejestr.io. [dostęp 2023-09-06].
- 1 2 Piotr Maluśkiewicz, Województwo konińskie : szkic monograficzny, wyd. 1, Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1983, s. 144–145, ISBN 83-01-00534-3, OCLC 11783554
- ↑ Aktualności. ri.zepak.com.pl. [dostęp 2023-08-06].
Bibliografia
- Piotr Maluśkiewicz, Ziemia konińska – przewodnik turystyczny, Konin: „Apeks”, 1997, ISBN 83-86139-28-5, OCLC 750945451.
- Andrzej Czesław Nowak, Koło, Kłodawa, Uniejów, Dąbie, Przedecz oraz okolice – przewodnik turystyczny, Poznań: Centralny Ośrodek Informacji Turystycznej, 1987, ISBN 83-85034-05-6, OCLC 69476907.
- Dęby Szlacheckie, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 409.