Czuwacz słowacki

Slovenský čuvač
Inne nazwy

Czuwacz,
slovak cuvac,
slovakian chuvach,
owczarek słowacki
pies pasterski słowacki

Kraj patronacki

Słowacja

Kraj pochodzenia

Słowacja

Wymiary
Wysokość

59–65 cm (suki),
62–70 cm (pies)

Masa

31–37 kg (suki),
36–44 kg (pies)

Klasyfikacja
FCI

Grupa I, Sekcja 1,
nr wzorca 142

UKC

Grupa 2 – Guardian Dog (wzorzec według FCI)

Wzorce rasy

Czuwacz słowacki (słow. slovenský čuvač) – rasa psa pochodząca ze Słowacji, zaliczana do psów pasterskich. Podlega próbom pracy.

Rys historyczny

Pochodzi z gór Słowacji, gdzie był hodowany od stuleci. Po pierwszej wojnie światowej podjęta została hodowla w czystości rasy. Czuwacz słowacki jest blisko spokrewniony z węgierskim kuvaszem i z owczarkiem podhalańskim, do tego stopnia, że nawet wytrawni i doświadczeni sędziowie mają problemy z rozróżnieniem owczarka i czuwacza. Wzorzec do rejestracji zgłoszony został w 1964 roku. W stosunku do owczarka podhalańskiego na ogół posiada nieco delikatniejszą, bardziej puszystą sierść, z mniejszą ilością beżowych lub kremowych przebarwień, nie jest to jednak ścisła reguła. Pierwotnie na Słowacji psy tej rasy nazywano tatrzańskim czuwaczem jednak, aby nie mylono jej z tatrzańskim owczarkiem podhalańskim, na zebraniu delegatów w Pradze FCI przyjęła w 1965 r. nazwę Slovenský Čuvač pol. czuwacz słowacki. Rasa została zaliczona do grupy psów pasterskich i zaganiających, zaklasyfikowana do sekcji psów pasterskich (owczarskich).

Wygląd

Umaszczenie białe i biało kremowe, włos średnio długi, lekko falujący. Ulega bardzo łatwemu oczyszczeniu z zabrudzenia.

Zachowanie i charakter

Pies wymaga konsekwentnego i doświadczonego podejścia. Ma silny instynkt przywódczy.

Użytkowość

Pies stróżujący i pasterski.

Zdrowie i pielęgnacja

Źle znosi upały, jest lepiej przystosowany do surowszych i zimniejszych warunków pogodowych. Trzymany na terenach nizinnych często choruje na zwyrodnienie stawów (zwłaszcza dysplazja stawu biodrowego).

Przypisy

  1. 1 2 3 4 D. Najmanova, Z. Humpal: Psy rasowe. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1987.
  2. 1 2 3 Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. s. 42.
  3. ↑ J. Novotny J. Najman: Psy rasowe. s. 50.

Bibliografia

  • Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. Warszawa: Carta Blanca. Grupa Wydawnicza PWN, 2012. ISBN 978-83-7705-179-5.
  • J. Novotny J. Najman: Psy rasowe. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1976.
  • Eva Maria Krämer: Rasy psów. Warszawa: Oficyna Wydawnicza MULTICO, 1998, s. 270. ISBN 83-7073-122-8.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.