Czerce – wieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie przeworskim, w gminie Sieniawa.

Położona 6 km na wschód od Sieniawy. Liczba mieszkańców: 443 (2005). Powierzchnia 2449,18 ha (druga pod względem wielkości wieś w gminie).

Prywatna wieś szlachecka, położona w województwie ruskim, w 1739 roku należała wraz z folwarkiem do klucza Jarosław Lubomirskich.

Słownik geograficzny Królestwa Polskiego z 1890 wymienia Czerce jako przysiółek do wsi Czerwona Wola. W późniejszym czasie powstała samodzielna wieś Czerce.

W latach 1954–1959 wieś należała i była siedzibą władz gromady Czerce, po jej zniesieniu w gromadzie Sieniawa. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa przemyskiego.

W 1928 roku w Czercach było 1 050 grekokatolików należących do parochii w Leżachowie.

We wsi znajduje się kościół filialny pw. Matki Bożej Częstochowskiej (poświęcony 25 sierpnia 2013 roku), który przynależy do parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Dobrej.

W lesie Głażyna przy drodze do Leżachowa znajduje się cmentarz wojenny z 1915 roku, na którym spoczywa prawdopodobnie 1056 żołnierzy austro-węgierskich, niemieckich i rosyjskich.

Części wsi

Oświata

Początkowo Czerce były przysiółkiem Czerwonej Woli. W 1889 roku w Czerwonej Woli (Czerce) została założona szkoła ludowa. Najpierw szkoła była jako niezorganizowana, a w latach 1889–1894 nie było nauczyciela (posada nie obsadzona). Szkoły na wsiach były tylko męskie, a dopiero od 1890 roku były etatowe mieszane (koedukacyjne). Pierwszym nauczycielem została Ksawera Niewiadomska. W latach 1890–1892 szkoła była filialna a od 1893 roku szkoła była 1-klasowa.

Nauczyciele kierujący w Czerwonej Woli-Czercach:

1889–1894. Posada nieobsadzona.

1894–1897. Ksawera Niewiadomska.

1897–1905. Antoni Sierżęga.

1905–1906. Zofia Tereszkowska.

1906–1914?. Antoni Tereszkowski.

W 2008 roku szkoła stała się filialna, podległa szkole podstawowej w Dobrej. W 2013 roku szkoła filialna została zlikwidowana.

Przypisy