Craig Greer Bachurzewski (ur. 20 maja 1992 r. w Rutherglen) – szkocki rugbysta polskiego pochodzenia występujący na pozycji filara. Reprezentant Polski, multimedalista polskiej Ekstraligi.

Młodość

Wychowywał się w Ochiltree w Ayrshire, gry w rugby uczył się w szkole i lokalnym klubie Cumnock R.F.C. Uczęszczał do szkoły Auchinleck Academy w Auchinleck

Powoływany był do młodzieżowych drużyn Glasgow Warriors (U-16, U-17, U-18). W 2009 roku uczestniczył w Struan Performance Camp – organizowanym przez Scottish Rugby Union obozie dla perspektywicznej młodzieży

Kariera klubowa

Sezon 2009/2010 Bachurzewski spędził w macierzystym klubie Cumnock. Następnie trafił do Dumfries R.F.C. Wówczas jego karierę zahamowała poważna kontuzja kolana.

W 2011 roku wracający po kontuzji Bachurzewski, który uprawniony był do gry w reprezentacji Polski, został zakontraktowany przez Arkę Gdynia – polski klub zmagał się wówczas z dużymi kłopotami kadrowymi, szczególnie w formacji młyna. Bachurzewski debiutował w sierpniowym meczu z AZS-em AWF-em Warszawa. W barwach Arki rozegrał dwa pełne sezony (26 meczów ligowych) uwieńczone brązowym i srebrnym medalem mistrzostw Polski oraz porażką w finale Pucharu Polski w 2013 roku. W międzyczasie, podczas wielkanocnej przerwy w polskich rozgrywkach w 2012 roku wystąpił w ostatnim meczu sezonu Cumnock.

W 2013 roku razem z Mateuszem Bartoszkiem zasilił drużynę Glasgow Hawks występującą w szkockiej ekstraklasie, choć jednocześnie w pojedynczych spotkaniach nadal pojawiał się w składzie gdyńskiej Arki jeszcze w sezonach 2013/2014 i 2014/2015, w tym w wygranym z Budowlanymi Łódź finale mistrzostw Polski w 2015 roku. Podczas pierwszej połowy 2014 roku przebywał w Australii, gdzie grał dla miejscowego klubu Wanneroo R.U.C. z Perth. Po powrocie do Europy sezon 2014/2015 spędził w Biggar R.F.C.

Latem 2015 uczestniczył w przedsezonowych przygotowaniach zawodowej drużyny Edinburgh Rugby. Wobec nieobecności zawodników powołanych do kadr narodowych przed zbliżającym się Pucharem Świata Bachurzewski znalazł się w składzie drużyny z Edynburga na sparing z Ulsterem, a jego postawa podczas obozu zaowocowała podpisaniem krótkoterminowego zawodowego kontraktu. Równolegle jesienią 2015 roku grał dla Boroughmuir R.F.C. w Scottish Premiership.

Począwszy od 2016 występował w rozgrywkach uniwersyteckich, reprezentując angielski Hartpury College. Na przełomie 2016 i 2017 roku doznał poważnej kontuzji kolana, która wymusiła na nim przerwę w grze trwającą około roku. W tym czasie pełnił funkcję pierwszego trenera formacji młyna w lokalnym klubie Coney Hill z Gloucestershire. Do gry powrócił na początku 2018 roku, notując występy w prowadzonej przez siebie drużynie. W 2017 roku Coney Hill dotarło do finału regionalnego pucharu RFU Combination Cup, w 2018 wygrywając swoje rozgrywki ligowe Western Counties North (7. poziom rozgrywkowy w Anglii). Wiosną 2018 roku filar został zgłoszony do rozgrywek polskiej Ekstraligi przez Ogniwo Sopot, do którego trafił wraz z Dwayne’em Burrowsem – swoim podopiecznym z Coney Hill. W sezonie 2018 wystąpił jednak w zaledwie jednym meczu drużyny z Sopotu.

W połowie 2018 roku został zawodnikiem angielskiego klubu Alnwick R.F.C. W Northern Premier (5. poziom rozgrywkowy) zdobył trzy przyłożenia w 21 meczach. Z drużyną zdobył też regionalne trofeum Northumberland Senior Cup. Wiosną 2019 roku wystąpił w kilku meczach Ogniwa Sopot w polskiej lidze, w tym w wygranym finale z Budowlanymi Łódź. Następnie przeniósł się do szkockiej Premiership i klubu Hawick R.F.C., gdzie grał razem z kolegą z reprezentacji – Adamem Piotrowskim. W ciągu roku zdobył dla swojej drużyny sześć przyłożeń, dzięki czemu portal internetowy theoffsideline.com umieścił go też jako rezerwowego prawego filara w drużynie sezonu 2019/2020.

Po przerwie spowodowanej przez pandemię COVID-19 sezon 2021/2022 spędził w Biggar R.F.C. na poziomie szkockiej ligi National 1. Wspomógł też Ogniwo w finale polskiej Ekstraligi, w którym sopocianie przegrali 16:17 z Orkanem Sochaczew. W sezonie 2022/2023 ponownie był zawodnikiem Alnwick, w którego barwach pomiędzy listopadem a styczniem rozegrał pięć spotkań. W kwietniu 2023 roku znalazł się w składzie Southern Knights, półprofesjonalnej drużyny z Melrose rywalizującej w nowej najwyższej szkockiej klasie rozgrywkowej, Super Series.

Kariera reprezentacyjna

Bachurzewski uprawniony był do gry w reprezentacji Polski z uwagi na obywatelstwo swojego dziadka.

Niedługo po debiucie w polskiej lidze trafił do reprezentacji do lat 20. Z zespołem tym zwyciężył w organizowanych przez FIRA-AER zmaganiach o mistrzostwo Europy tej organizacji (wygrana z rówieśnikami z Mołdawii). W kadrze występował m.in. wraz z Aleksandrem Nowickim, Radosławem Rakowskim czy Piotrem Zeszutkiem – późniejszymi wielokrotnymi reprezentantami Polski seniorów. Drużyna ta, ponownie z Bachurzewskim w składzie, rok później w Czechach obroniła tytuł, pokonując w finale gospodarzy.

W pierwszej reprezentacji debiutował kilka miesięcy później, w kwietniu 2013 roku przeciw Mołdawii w ramach Puchar Narodów Europy. Swoje pierwsze przyłożenie w drużynie narodowej zdobył jeszcze w tym samym roku przeciw Sri Lance.

Po przerwie spowodowanej kontuzją kolana do reprezentacji powrócił niemalże natychmiast po zakończeniu rekonwalescencji, w marcu 2018 roku podczas meczu z Portugalią.

W 2023 brał udział w spotkaniu z Belgią, w którym Polacy wywalczyli swoje pierwsze zwycięstwo po reorganizacji rozgrywek i awansie do Rugby Europe Championship.

Wyróżnienia

• Husarze Rugby
  • 2013: miejsce w drużynie roku
  • 2014: miejsce w drużynie roku

Życie osobiste

Rodzina zawodnika ze strony jego ojca wywodzi się z Polski, z Białowieży. Po deportacji do ZSRR w czasie II wojny światowej jego dziadek wstąpił do Armii Andersa, w której walczył jako spadochroniarz. W Polskich Siłach Zbrojnych dosłużył się wysokiego stopnia oficerskiego. Po zakończeniu działań wojennych osiadł w Szkocji.

Przypisy