Convair Model 103 (Spratt-Stout Model 8 Skycar) – prototypowy, samochód latający zaprojektowany w firmie Convair w 1944. Zbudowano tylko jeden egzemplarz tego samolotu.

Historia

W 1944 z zakładach Convair zaprojektowano szereg nietypowych, lekkich samolotów turystycznych które miały zaspokoić zapotrzebowanie rynku prywatnego na którym po wojnie spodziewano się znacznego boomu. Pierwszą z tych konstrukcji był eksperymentalny „latający samochód” z silnikiem pchającym zaprojektowany przez George'a Spratta. Samolot miał bardzo oryginalne skrzydło typu parasol, bez żadnych powierzchni sterowych, które poruszało się całe, dla zapewnienia kontroli na samolotem. Po ukończeniu pierwszego i jedynego prototypu w 1944 (rejestracja cywilna NX22448) samolot przeszedł szereg testów w należącej do Convaire'a Stout Research Division w Dearbom, następnie był testowany przez Beryl Erickson i Sama Shannona w Nashville, a następnie już przez samego Shannona w San Diego. Dalsze losy samolotu nie są znane.

W dostępnych źródłach można czasami spotkać się z nazwą Stout Skycar IV używaną do określenia tego samolotu, ale Stout Skycar IV był inną, choć podobną konstrukcją.

Opis konstrukcji

Convair Model 103 był dwumiejscowym, górnopłatowym latającym samochodem ze skrzydłem typu parasol. Skrzydło nie miało żadnych osobnych powierzchni nośnych, w celu kontrolowania samolotu pilot poruszał całym skrzydłem zmieniające jego ułożenie i kąt natarcia. Samolot miał stałe, czterokołowe podwozie na którym mógł się on poruszać po drogach jak samochód.

Napęd samolotu stanowił pojedynczy silnik ze śmigłem w układzie pchającym. W pierwszej wersji samolot był napędzany silnikiem Franklin 4ACG-199-H3 o mocy 90 koni mechanicznych, zastąpionym w późniejszym czasie silnikiem Lycoming O-290C (125 KM), oraz prawdopodobnie Lycoming O-435 (180 KM).

Rozpiętość skrzydeł samolotu wynosiła 36 stóp, a jego długość 21 stóp i 7 cali (10,97 i 6,57 m). Prędkość maksymalna wynosiła 114 mil na godzinę, prędkość przelotowa 103 mile na godzinę, a prędkość minimalna 49 mil na godzinę (183, 165 i 78 km/h). Zasięg wynosił około 300 mil (480 km).

Przypisy

Bibliografia

• George W. Green: Special Use Vehicles: An Illustrated History of Unconventional Cars and Trucks Worldwide. Annapolis, Md.: McFarland & Company, 2002, s. 179. ISBN 978-0786412457.
• John Wegg: General Dynamics Aircraft And Their Predecessor. Annapolis, Md.: Naval Institute Press, 1990. ISBN 0-87021-233-8.brak strony w książce

Linki zewnętrzne

• San Diego Air and Space Museum Archive: Zdjęcie samolotu w locie. flickr.com. [dostęp 2013-05-21]. (ang.).
• San Diego Air and Space Museum Archive: Zdjęcie samolotu na ziemi. flickr.com. [dostęp 2013-05-21]. (ang.).