Contraamiral Eustațiu Sebastian – rumuńska korweta zbudowana w latach 80. XX wieku w Rumunii, początkowo klasyfikowana jako fregata. Główny z dwóch okrętów swojego typu, oznaczanego w kodzie NATO jako Tetal-II lub Modified/Improved Tetal. Znajduje się w służbie Rumuńskich Sił Morskich od 1989 roku. Nosi numer burtowy 264.

Budowa

Rumunia w okresie komunistycznym miała ambicje samodzielnego projektowania i budowy okrętów dla swojej marynarki, jedynie z pomocą techniczną ZSRR. Pierwszym typem większych okrętów bojowych skonstruowanych w Rumunii były lekkie fregaty (korwety) typu Amiral Petre Bărbuneanu, oznaczone w kodzie NATO jako Tetal. Ich następcą zaprojektowanym w latach 80. XX wieku stały się okręty typu Contraamiral Eustațiu Sebastian, w których przeprojektowano całkowicie nadbudówki i wprowadzono możliwość bazowania śmigłowca. W kodzie NATO określano je jako Modified Tetal (zmodyfikowany Tetal), Improved Tetal (ulepszony Tetal) lub Tetal II. Początkowo klasyfikowane były jako fregaty, w 2003 roku przeklasyfikowane na korwety.

Stępkę pod budowę prototypowego okrętu położono w stoczni marynarki wojennej w Mangalii w 1987 roku. Otrzymał on nazwę „Contraamiral Eustațiu Sebastian”, zapisywaną w skrócie na burcie jako: „C Am. SEBASTIAN”, na cześć kontradmirała Eustațiu Sebastiana, dowodzącego marynarką Rumunii w czasie I wojny światowej. Okręt wodowano 12 kwietnia 1988 roku. Wcielono go do służby według różnych źródeł 7 października lub 30 grudnia 1989 roku. Drugi okręt „Contraamiral Horia Macellariu” wszedł do służby ze znacznym opóźnieniem w 1997 roku z uwagi na kryzys ekonomiczny, po czym nie budowano dalszych jednostek tego typu.

Skrócony opis

W literaturze spotyka się różne dane co do wyporności, w tym wyporność standardową 1480 ton i pełną od 1524 do 1800 ton. Długość całkowita wynosi 92,34 m, szerokość 11,41 m, a zanurzenie 3,16 m.

Załoga okrętów liczy według marynarki Rumunii 91 osób (w literaturze spotyka się wartości 77–95 ludzi)

Uzbrojenie artyleryjskie składa się z automatycznej armaty uniwersalnej kalibru 76,2 mm AK-176 w wieży na pokładzie dziobowym. Zestaw obrony bezpośredniej tworzą dwa kierowane radarowo sześciolufowe działka plot. 30 mm AK-630. Uzupełniają je dwa sześciolufowe działka plot. 30 mm AK-306.

Broń podwodną stanowią dwie dwururowe obrotowe wyrzutnie torpedowe DTA-53-1124 kalibru 533 mm, umieszczone na burtach w wycięciach nadbudowy. Służą one do odpalania torped kierowanych 53-65K, których okręt przenosi cztery. Do zwalczania okrętów podwodnych służą dwie dwunastoprowadnicowe wyrzutnie rakietowych bomb głębinowych RBU-6000, o donośności do 6000 m, umieszczone na nadbudowie dziobowej przed sterówką. Fregaty przenoszą zapas 64 rakietowych bomb głębinowych RGB-60. Możliwości zwalczania okrętów podwodnych zwiększa możliwość bazowania śmigłowca IAR-316B, z lądowiskiem na rufie. Okręty nie posiadają jednak hangaru i są przystosowane jedynie do czasowego bazowania na nich śmigłowca.

Wyposażenie radioelektroniczne stanowił przede wszystkim radar dozoru ogólnego MR-302. Okręty wyposażone były też w radar artyleryjski Wympieł i radar nawigacyjny Najada. Do wykrywania okrętów podwodnych służy stacja hydrolokacyjna średniej częstotliwości MG-322. Wyposażenie stanowił ponadto system rozpoznania radiotechnicznego SM-2, dwie wyrzutnie celów pozornych PK-16 oraz system identyfikacji swój-obcy.

Napęd stanowią cztery silniki wysokoprężne 61D, napędzające cztery śruby. Rozwijają moc po 3285 KM (łącznie 13 140 KM). Napęd zapewnia osiąganie prędkości maksymalnej 23,4 węzłów. Zasięg pływania z prędkością 11 węzłów wynosi 1100 mil morskich.

Służba

„Contraamiral Eustațiu Sebastian” wszedł do służby według różnych źródeł 7 października lub 30 grudnia 1989 roku, otrzymując numer burtowy: 264. Jego wejście do służby zbiegło się z obaleniem komunistycznego dyktatora Nicolae Ceaușescu i przemianami politycznymi w Rumunii, prowadzącymi do wprowadzenia demokracji i integracji kraju z Zachodem.

Jako jeden z najnowszych okrętów rumuńskich, „Contraamiral Eustațiu Sebastian” brał udział od połowy lat 90. w międzynarodowych ćwiczeniach na Morzu Czarnym z państwami regionu oraz sojuszu NATO w ramach programu Partnerstwo dla Pokoju, w tym z serii Sea Breeze, Cooperative Partner i Orzeł Ocalenia. Okręt początkowo klasyfikowany był jako fregata, następnie przeklasyfikowany na korwetę. Wchodził w skład 79 Dywizjonu Fregat, a od 3 sierpnia 1998 roku 50 Dywizjonu Fregat, przemianowanego 25 listopada 2003 roku na 50 Dywizjon Korwet (Divizionul 50 Corvete). W latach 2006–2013 uczestniczył w rejsach międzynarodowego zespołu państw czarnomorskich BLACKSEAFOR, w tym z marynarką Rosji (w sierpniu 2006, kwietniu 2007, sierpniu 2008, kwietniu i sierpniu 2009, sierpniu 2011, kwietniu 2012 i w ostatnim zespole w sierpniu 2013 roku).

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

• M. Pietlewannyj: Korabli stran Warszawskogo dogowora. Sankt Petersburg: Galeja Print, 2009. ISBN 978-5-8172-0127-7. (ros.).
• Władymir Zabłockij. Rumuńskie fregaty typu Tetal-II. „Okręty Wojenne”. Nr 2/2004. XIV (64), s. 73-76, 2004. Tarnowskie Góry. ISSN 1231-014X. 
• Conway’s All the world’s fighting ships, 1947–1995. Robert Gardiner, Stephen Chumbley (red.). Annapolis: Naval Institute Press, 1995. ISBN 1-55750-132-7. (ang.).
• Jane’s Fighting Ships 1996-97. Richard Sharpe (red.). Londyn: Jane’s Information Group, 1986. ISBN 0-7106-1355-5. (ang.).
• IHS Jane’s Fighting Ships 2015–2016. Stephen Saunders (red.). IHS, 2015. ISBN 978-0-7106-3143-5. (ang.).