Clitocybe subspadicea (J.E. Lange) Bon & Chevassut – gatunek grzybów z rzędu pieczarkowców (Agaricales).

Systematyka i nazewnictwo

Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Clitocybe, Incertae sedis, Agaricales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi.

Po raz pierwszy takson ten opisał w 1863 r. Jakob Emanuel Lange jako odmianę lejkówki pępkowatej, nadając mu nazwę Clitocybe umbilicata var. subspadicea. W 1973 r. Marcel Bon i Georges Chevassut podnieśli go do rangi odrębnego gatunku. Pozostałe synonimy:

• Clitocybe umbilicata f. subspadicea (J.E. Lange) Kühner & Romagn. 1953
• Gerronema subspadiceum (J.E. Lange) Bon 1996
• Omphalia umbilicata f. subspadicea J.E. Lange 1936.

Morfologia

Kapelusz

Średnica 3–6 (8) cm, silnie higrofaniczny z zapadniętym, pępkowatym środkiem, potem lejkowaty. Brzeg długo podwinięty, powierzchnia szarobrązowa, orzechowobrązowa, oliwkowobrązowa, białawobeżowa z przeważnie ciemnobrązowawym środkiem.

Blaszki

Zbiegające na trzon, gęste, początkowo białawe, potem szarobrązowe, szarobeżowe.

Trzon

Biały, szarobrązowy, szarobeżowy, rzadko także ochrowobrązowy, pokryty białymi włókienkami.

Miąższ

Białawo-szary, włóknisty o przyjemnym zapachu lub bez zapachu, w smaku łagodny.

Cechy mikroskopowe

Zarodniki białe, 5–8 × 3–5 µm.

Gatunki podobne

Tzw. lejkówka szaroblaszkowa (Atractosporocybe inornata), lejkówka rdzawa (Clitocybe diatreta), lejkówka dwubarwna (Clitocybe metachroa).

Występowanie i siedlisko

Znane jest występowanie Clitocybe subspadicea tylko w Europie. Brak go w opracowanym w 2003 r. przez Władysława Wojewodę wykazie wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski, ale został znaleziony w późniejszych latach.

Naziemny grzyb saprotroficzny.

Przypisy