Claude Palisca
Imię i nazwisko

Claude Victor Palisca

Data i miejsce urodzenia

24 listopada 1921
Rijeka

Data i miejsce śmierci

11 stycznia 2001
New Haven

Gatunki

muzyka poważna, muzyka dawna

Zawód

muzykolog

Claude Victor Palisca (ur. 24 listopada 1921 w Rijece, zm. 11 stycznia 2001 w New Haven) – amerykański muzykolog pochodzący z Jugosławii.

Życiorys

Jako dziecko wyjechał wraz z rodzicami do Stanów Zjednoczonych, w 1929 roku otrzymał obywatelstwo amerykańskie. Początkowo studiował pod kierunkiem Karola Rathausa w Queens College w Nowym Jorku, w 1943 roku uzyskując tytuł Bachelor of Arts. Następnie studiował kompozycję u Waltera Pistona i Randalla Thompsona oraz muzykologię u Ottona Kinkeldeya, Ottona Gombosiego i Archibalda Thompsona Davisona na Harvard University. W 1948 roku uzyskał tytuł Master of Arts, doktoryzował się w 1954 roku na podstawie pracy The Beginnings of Baroque Music: Its Roots in Sixteenth-century Theory and Polemics. W latach 1950–1952 jako stypendysta Programu Fulbrighta przebywał we Włoszech. Od 1953 do 1959 roku był wykładowcą Uniwersytetu Illinois w Urbanie. Od 1959 roku do przejścia na emeryturę w 1992 roku wykładał na Yale University, w latach 1969–1975 kierował jego wydziałem muzycznym. Gościnnie wykładał na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley. Od 1970 do 1972 roku był przewodniczącym American Musicological Society. Dwukrotny laureat stypendium Fundacji Pamięci Johna Simona Guggenheima (1960 i 1981). Członek American Academy of Arts and Sciences (1986) oraz Accademia filarmonica w Bolonii (1987).

W swojej pracy naukowej zajmował się teorią muzyki okresu renesansu i wczesnego baroku, badał twórczość Cameraty florenckiej. Dokonał bogatej kwerendy źródłowej, analizując i krytycznie oceniając traktaty renesansowych teoretyków muzyki. Badał także przemiany stylistyczne w muzyce wieków XVI i XVII. Wiele jego prac miało charakter pionierski lub rewidujący dotychczasowe poglądy dominujące w nauce. Dokonał licznych tłumaczeń tekstów źródłowych z epoki na język angielski. Współpracował z Donaldem J. Groutem przy trzecim wydaniu A History of Western Music, następnie po jego śmierci zredagował samodzielnie wydania 4. i 5., poszerzając je znacznie pod względem treściowym. Interesował się także problematyką nauczania muzyki, opracował program edukacyjny dla szkół państwowych.

Wybrane prace

(na podstawie materiałów źródłowych)

  • Girolamo Mei: Letters on Ancient and Modern Music to Vincenzo Galilei and Giovanni Bardi (Rzym 1960, 2. wyd. 1977)
  • Baroque Music (Englewood Cliffs 1963)
  • Music in Our Schools: A Search for Improvement (Waszyngton 1964)
  • A History of Western Music, wspólnie z Donaldem J. Groutem (Nowy Jork 1980)
  • Humanism in Italian Reneissance Musical Thought (New Haven 1985)
  • The Florentine Camerata: Documentary Studies and Translations (New Haven 1989)
  • Studies in the History of Italian Music and Music Theory (Oksford 1994)

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 Encyklopedia Muzyczna PWM. T. 7. Część biograficzna n–pa. Kraków: Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 2002, s. 319–320. ISBN 978-83-224-0808-7.
  2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 Baker’s Biographical Dictionary of Musicians. T. Volume 4 Levy–Pisa. New York: Schirmer Books, 2001, s. 2703. ISBN 0-02-865529-X.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.