Chalid Muhji ad-Din

Chalid Muhji ad-Din
‏خالد محيي الدين‎
	major
Data i miejsce urodzenia	17 sierpnia 1922 ; Kafr Szukr
Data śmierci	6 maja 2018
	Przebieg służby
Lata służby	1940–1954
Siły zbrojne	Siły Zbrojne Egiptu
Główne wojny i bitwy	rewolucja w Egipcie (1952)
Późniejsza praca	polityk

Chalid Muhji ad-Din
	; Przed 1954 rokiem
Data i miejsce urodzenia	17 sierpnia 1922 ; Kafr Szukr
Data i miejsce śmierci	6 maja 2018 ; Kair
	przewodniczący Narodowo-Postępowej Partii Zjednoczenia
Okres	od 1976; do 2004
Przynależność polityczna	Narodowo-Postępowa Partia Zjednoczenia
Poprzednik	założenie partii
Następca	Rifat as-Sajjid
	deputowany do Zgromadzenia Ludowego
Okres	od 1990; do 1996
Przynależność polityczna	Narodowo-Postępowa Partia Zjednoczenia

Chalid Muhji ad-Din (ur. 17 sierpnia 1922, zm. 6 maja 2018) – egipski wojskowy i polityk, uczestnik rewolucji Wolnych Oficerów w Egipcie.

Życiorys

Ukończył Królewską Akademię Wojskową w Kairze w 1940. W 1949 był jednym z założycieli konspiracyjnej organizacji wojskowych, która przyjęła następnie nazwę Wolnych Oficerów. Był zafascynowany marksizmem, z czasem związał się z organizacjami komunistycznymi. W wojsku dosłużył się stopnia majora. Po rewolucji w lipcu 1952 wszedł do Rady Rewolucyjnych Dowódców. W walce o władzę między Gamalem Abdel Naserem a pierwszym prezydentem Republiki Egipskiej Muhammadem Nadżibem opowiedział się po stronie tego ostatniego, jako jedyny z członków Rady. W końcu lutego 1954, gdy Naser podjął pierwszą próbę definitywnego odsunięcia Nadżiba od władzy, Muhji ad-Din wyprowadził na ulice oddziały wojsk pancernych, w których posiadał znaczne wpływy. Z uwagi na jego popularność także w formacjach kawaleryjskich Naser zgodził się, by Nadżib pozostał prezydentem.

Wpływy Nasera w kraju i jego popularność nadal rosły i wkrótce to on faktycznie kontrolował sytuację w Egipcie. Pod presją Nasera i jego zwolenników wiosną 1954 doszło do aresztowań niechętnych im wydawców i wykładowców uniwersyteckich, zaś 14 kwietnia 1954 zabroniono działalności państwowej osobom sprawującym stanowiska w służbie publicznej w latach 1946-1952. Kroki te skłoniły Muhji ad-Dina do wystąpienia z Rady Rewolucyjnych Dowódców. Do ścisłej elity władzy powrócił, gdy Naser przyjął w polityce wewnętrznej kurs socjalistyczny. W październiku 1956 powierzono mu stanowisko redaktora jednego z pism rządowych. Został także sekretarzem egipskiej monopartii - Unii Narodowej, utworzonej w 1957.

Pozostawał aktywny w polityce egipskiej po śmierci Nasera i objęciu urzędu prezydenckiego przez Anwara as-Sadata. Po restytuowaniu przez niego systemu wielopartyjnego w Egipcie, co nastąpiło w 1976, Muhji ad-Din został przewodniczącym lewicowej Narodowo-Postępowej Partii Zjednoczenia. Znajdowała się ona w zdecydowanej opozycji wobec polityki as-Sadata. Później Muhji ad-Din przyznawał, że as-Sadat osiągnął jednak w czasie prezydentury trzy istotne rzeczy: stoczył wojnę Jom Kipur z Izraelem, przywrócił system wielopartyjny w Egipcie i zawarł pokój z Izraelem.

Działał w egipskiej polityce także w okresie sprawowania rządów przez Husniego Mubaraka, po zamordowaniu as-Sadata 6 października 1981. Nadal kierował Narodowo-Postępową Partią Zjednoczenia, w 1990 został z jej ramienia deputowanym do parlamentu. W 2004 przekazał przewodnictwo w partii Rifatowi as-Sajjidowi.

Zmarł w 2018 r. jako ostatni z przywódców rewolucji egipskiej w 1952 r.

Kuzyn Zakarijji Muhji ad-Dina, również działacza ruchu Wolnych Oficerów.

Przypisy

1 2 Khaled Mohieddin, last member of Egypt's Revolutionary Command Council, dies
1 2 3 'The red major'. [dostęp 2013-08-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-02-17)].
↑ Stępniewska-Holzer B., Holzer J.: Egipt. Stulecie przemian. Warszawa: Wydawnictwo Akademickie Dialog, 2006, s. 104. ISBN 978-83-89899-58-3.
1 2 Stępniewska-Holzer B., Holzer J.: Egipt. Stulecie przemian. Warszawa: Wydawnictwo Akademickie Dialog, 2006, s. 113-114. ISBN 978-83-89899-58-3.
↑ Stępniewska-Holzer B., Holzer J.: Egipt. Stulecie przemian. Warszawa: Wydawnictwo Akademickie Dialog, 2006, s. 125. ISBN 978-83-89899-58-3.
↑ Stępniewska-Holzer B., Holzer J.: Egipt. Stulecie przemian. Warszawa: Wydawnictwo Akademickie Dialog, 2006, s. 130. ISBN 978-83-89899-58-3.
↑ Stępniewska-Holzer B., Holzer J.: Egipt. Stulecie przemian. Warszawa: Wydawnictwo Akademickie Dialog, 2006, s. 187. ISBN 978-83-89899-58-3.
↑ Stępniewska-Holzer B., Holzer J.: Egipt. Stulecie przemian. Warszawa: Wydawnictwo Akademickie Dialog, 2006, s. 198. ISBN 978-83-89899-58-3.
↑ Veteran democrat to run for president. [dostęp 2013-08-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-03-20)].

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.

[:0-1] 1 2 Khaled Mohieddin, last member of Egypt's Revolutionary Command Council, dies

[red-2] 1 2 3 'The red major'. [dostęp 2013-08-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-02-17)].

[3] Stępniewska-Holzer B., Holzer J.: Egipt. Stulecie przemian. Warszawa: Wydawnictwo Akademickie Dialog, 2006, s. 104. ISBN 978-83-89899-58-3.

[eg113-4] 1 2 Stępniewska-Holzer B., Holzer J.: Egipt. Stulecie przemian. Warszawa: Wydawnictwo Akademickie Dialog, 2006, s. 113-114. ISBN 978-83-89899-58-3.

[5] Stępniewska-Holzer B., Holzer J.: Egipt. Stulecie przemian. Warszawa: Wydawnictwo Akademickie Dialog, 2006, s. 125. ISBN 978-83-89899-58-3.

[6] Stępniewska-Holzer B., Holzer J.: Egipt. Stulecie przemian. Warszawa: Wydawnictwo Akademickie Dialog, 2006, s. 130. ISBN 978-83-89899-58-3.

[7] Stępniewska-Holzer B., Holzer J.: Egipt. Stulecie przemian. Warszawa: Wydawnictwo Akademickie Dialog, 2006, s. 187. ISBN 978-83-89899-58-3.

[8] Stępniewska-Holzer B., Holzer J.: Egipt. Stulecie przemian. Warszawa: Wydawnictwo Akademickie Dialog, 2006, s. 198. ISBN 978-83-89899-58-3.

[9] Veteran democrat to run for president. [dostęp 2013-08-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-03-20)].