Chaetopelma karlamani – gatunek pająka z infrarzędu ptaszników i rodziny ptasznikowatych. Endemit Cypru.

Taksonomia

Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1997 roku przez Patricka Vollmera. Jako lokalizację typową wskazano Laptę na Cyprze. Epitet gatunkowy nadano na cześć R. Karlamana, który to odłowił holotyp.

Morfologia

Stosunkowo niewielki przedstawiciel rodzaju. Samice osiągają około 20 mm długości ciała i miewają ubarwienie od jasno- do ciemno- lub czekoladowobrązowego. Samce osiągają około 15 mm długości ciała i miewają ubarwienie od piaskowobrązowego do beżowego. Holotypowy samiec przy długości ciała 11 mm miał karapaks długości 5,1 mm i szerokości 4,4 mm, zaś paratypowa samica przy długości ciała 23,5 mm miała karapaks długości 8 mm i szerokości 6,4 mm. Oczy pary przednio-bocznej leżą bardziej z przodu niż pary przednio-środkowej, a oczy pary tylno-bocznej bardziej z tyłu niż pary tylno-środkowej. Jamki karapasku są poprzeczne. Szczękoczułki są pozbawione rastellum, u samca mają 9, a u samicy 10 zębów na krawędzi przedniej. Tak długa jak szeroka warga dolna ma u samca około 30, a u samicy około 40 kuspuli. Z kolei liczba kuspuli na szczękach wynosi około 80 u samca i około 100 u samicy. Niewiele dłuższe niż szerokie sternum jest owalne w zarysie. Nogogłaszczki samca mają bulbus z embolusem długim i cienkim, ale krótszym niż trzykrotność długości tegulum, w widoku brzusznym prostym, osadzonym na owym tegulum nasadowo. Genitalia samicy cechuje spermateka złożona z dwóch długich, nitkowatych zbiorników o jednopłatowych wierzchołkach i prostym, równoległym przebiegu.

Występowanie i biologia

Pająk ten jest endemitem Cypru. Bytuje pod kamieniami, kłodami i ściółką, ale nie stroni też od siedlisk synantropijnych, zamieszkując ogrody, mury, stajnie i obory. Żyje w rurkowatych oprzędach, zbudowanych w zakamarkach lub samodzielnie wykopanych norkach. Przy obfitości pokarmu zagęszczenie populacji może wynosić nawet 4–6 pająków na m². Gatunek ten często występuje sympatrycznie z Chaetopelma olivaceum.

Samce ostatnią wylinkę przechodzą jesienią, a gotowość do kopulacji osiągają między styczniem a marcem. Do rozrodu zwykle przystępują wiosną. Samice tworzą kokony jajowe w czerwcu i lipcu. Zawierają one od 15 do 30 jaj, z których nimfy klują się po inkubacji trwającej od trzech do pięciu tygodni.

Przypisy