Cezary Niewęgłowski

Cezary Niewęgłowski (Rzym, 1937)
major dyplomowany artylerii
Data urodzenia

22 sierpnia 1893

Data i miejsce śmierci

7 września 1939
Osuchów

Przebieg służby
Siły zbrojne

Armia Imperium Rosyjskiego
Wojsko Polskie

Jednostki

2 Pułk Artylerii Polowej Legionów,
Szkoła Podoficerów Zawodowych Artylerii,
O.II SGWP,
Grupa Operacyjna „Piotrków”

Stanowiska

dowódca baterii,
adiutant pułku,
kierownik referatu,
attaché wojskowy

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa,
wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa (kampania wrześniowa)

Odznaczenia

Cezary Henryk Niewęgłowski (ur. 22 sierpnia 1893, zm. 7 września 1939 w Osuchowie) – major dyplomowany artylerii Wojska Polskiego.

Życiorys

Urodził się 22 sierpnia 1893 w rodzinie Wiktora, właściciela dóbr Ciotusza Stara. Po zakończeniu I wojny światowej i odzyskaniu przez Polskę niepodległości, jako były oficer armii rosyjskiej, został przyjęty do Wojska Polskiego i zatwierdzony do stopnia podporucznika. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej, służąc jako referent Inspektoratu Armii, oficer łączności, dowódca oddziału sztabu dywizjonu artylerii oraz oficer baterii artylerii. Został awansowany na stopień kapitana artylerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. Został oficerem 2 pułku artylerii polowej Legionów w Kielcach. Jako oficer nadetatowy tej jednostki w 1923, 1924 był przydzielony do Szkoły Podoficerów Zawodowych Artylerii w Toruniu. Służył jako dowódca baterii, adiutant pułku, dowódca baterii szkolnej. Od 1925 do 1927 odbył kurs w Wyższej Szkole Wojennej w ramach VI promocji, uzyskując tytuł oficera dyplomowanego. W 1928 był oficerem Oddziału II Generalnego Sztabu Wojska Polskiego, gdzie pełnił funkcję referenta oraz kierownika samodzielnego referatu. Został awansowany na stopień majora artylerii ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1930. W 1932 pozostawał oficerem Sztabu Generalnego. Pod koniec lipca 1932 został wybrany członkiem zarządu Towarzystwa Polsko-Japońskiego. Później działał w służbie dyplomatycznej, pracując jako zastępca attaché wojskowego w Paryżu płk. dypl. Jerzego Błeszyńskiego-Fereka (1933/1935) oraz etatowy attaché wojskowy w Rzymie (od 1936 do kwietnia 1938).

Po wybuchu II wojny światowej na początku kampanii wrześniowej był pierwszym oficerem informacyjnym Grupy Operacyjnej „Piotrków” w składzie Armii „Łódź”. W tym czasie został wysłany przez dowódcę Grupy, gen. Wiktora Thommée, do sztabu kierowanej przez gen. Juliusza Rómmla Armii „Łódź” w parku Julianowskim. Nie zastawszy tam dowództwa Armii, w drodze powrotnej popełnił samobójstwo, pozostawiając list, w którym swój czyn umotywował rozczarowaniem sposobem prowadzenia polskiej wojny obronnej. Został pochowany na cmentarzu parafialnym w Osuchowie.

Był żonaty z Haliną z Szartowskich. Dzieci nie mieli.

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 Cezary Niewęgłowski. bohaterowie1939.pl. [dostęp 2018-03-30].
  2. ↑ Wykaz oficerów, którzy nadesłali swe karty kwalifikacyjne, do Wydziału prac przygotowawczych, dla Komisji Weryfikacyjnej przy Departamencie Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922, s. 81.
  3. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 820.
  4. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 743.
  5. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 459.
  6. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 717, 1525.
  7. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 640, 1385.
  8. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 434.
  9. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 183.
  10. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 422.
  11. ↑ Z Towarzystwa Polsko-Japońskiego. „Kurier Warszawski”. Nr 210, s. 8, 31 lipca 1932.
  12. ↑ Rocznik Służby Zagranicznej Rzeczypospolitej Polskiej według stanu na 1 kwietnia 1933. Warszawa: Ministerstwo Spraw Zagranicznych, 1933, s. 100, 162.
  13. ↑ Rocznik Służby Zagranicznej Rzeczypospolitej Polskiej według stanu na 1 kwietnia 1934. Warszawa: Ministerstwo Spraw Zagranicznych, 1934, s. 95, 156.
  14. ↑ Rocznik Służby Zagranicznej Rzeczypospolitej Polskiej według stanu na 1 kwietnia 1935. Warszawa: Ministerstwo Spraw Zagranicznych, 1935, s. 53, 221.
  15. ↑ Rocznik Służby Zagranicznej Rzeczypospolitej Polskiej według stanu na 1 kwietnia 1936. Warszawa: Ministerstwo Spraw Zagranicznych, 1936, s. 131, 226.
  16. ↑ Rocznik Służby Zagranicznej Rzeczypospolitej Polskiej według stanu na 1 kwietnia 1937. Warszawa: Ministerstwo Spraw Zagranicznych, 1937, s. 140, 236.
  17. ↑ Rocznik Służby Zagranicznej Rzeczypospolitej Polskiej według stanu na 1 kwietnia 1938. Warszawa: Ministerstwo Spraw Zagranicznych, 1938, s. 158, 256.
  18. ↑ Marian Porwit, Komentarze do historii polskich działań obronnych 1939 roku, t. 2, Warszawa: Czytelnik, 1983, s. 287.
  19. ↑ Łukomski G., Polak B., Suchcitz A., Kawalerowie Virtuti Militari 1792–1945, Koszalin 1997, s. 472.
  20. ↑ M.P. z 1934 r. nr 27, poz. 41 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
  21. ↑ M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 636 „w uznaniu zasług, położonych w poszczególnych działach pracy dla wojska”.
  22. ↑ Na podstawie fotografii [1].
  23. 1 2 3 Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 9, s. 121, 19 marca 1934.
  24. ↑ Zezwolenie na przyjęcie i noszenie orderów. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 4, s. 19, 19 marca 1935.
  25. ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 19 z 12 grudnia 1929 r., s. 361.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.