Wykształcenie i kariera akademicka na UW

Był synem sędziego Sądu Najwyższego Konrada i Katarzyny z Malczewskich. Kształcił się w gimnazjum w Odessie, następnie studiował prawo na Uniwersytecie Warszawskim (1920–1924). Wśród jego wykładowców był m.in. Zygmunt Cybichowski. W 1925 obronił na UW doktorat z prawa. W 1924 podjął pracę na Uniwersytecie. Początkowo był asystentem w Katedrze Prawa Państwowego i Międzynarodowego UW, a od 1935 (po przedstawieniu pracy Powstanie Państwa Polskiego w świetle prawa narodów) docentem w tej Katedrze. W 1937 został profesorem nadzwyczajnym, a w 1946 profesorem zwyczajnym. Po wojnie kierował na UW Katedrą Prawa Międzynarodowego (od 1961 pod nazwą Katedra Prawa Międzynarodowego Publicznego). W latach 1951–1953 był dziekanem Wydziału Prawa i Administracji UW. Przeszedł na emeryturę w 1968 roku.

Działalność w innych instytucjach

Do 1937 roku pracował jednocześnie w administracji rządowej. Był urzędnikiem w Ministerstwie Opieki Społecznej, a w latach 1927–1937 w Biurze Prawnym Prezydium Rady Ministrów na stanowisku dyrektora (jego miejsce zajął Ludwik Krajewski).

W latach 30. wykładał prawo konstytucyjne polskie i prawo międzynarodowe publiczne w Wyższej Szkole Dziennikarskiej w Warszawie oraz był członkiem zwyczajnym i sekretarzem zarządu Towarzystwa WSD. Równocześnie z pracą na UW był związany z Katolickim Uniwersytetem Lubelskim. Był kierownikiem Katedry Prawa Narodów KUL (1928–1933), gdzie wykładał również po wojnie (1944–1946).

W 1938 i 1964 prowadził wykłady z zakresu niesuwerennych podmiotów prawa międzynarodowego w Haskiej Akademii Prawa Międzynarodowego.

W 1944 został członkiem Towarzystwa Naukowego KUL, w 1946 Rady Stowarzyszenia Prawa Międzynarodowego, a w 1947 Towarzystwa Naukowego Warszawskiego.

W latach 1957–1961 był dyrektorem Instytutu Nauk Prawnych Polskiej Akademii Nauk.

Zmarł w Warszawie. Pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 79-6-19).