Caryńskie – osada w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie bieszczadzkim, w gminie Lutowiska. Leży nad potokiem Caryńskim i na obszarze Bieszczadzkiego Parku Narodowego.

Wierni kościoła rzymskokatolickiego należą do parafii św. Michała Archanioła w Dwerniku.

Historia

W połowie XIX wieku właścicielką posiadłości tabularnej w Caryńskiem z Nasicznem była Krystyna Niemczewska. Od 1894 właścicielem Caryńskich był Antoni Pogłodowski. W 1903 odkupił je od niego Teodor Alfred Serwatowski, a w 1922 ich dziedziczką została Felicja Dzieduszycka.

We wsi znajdowała się drewniana cerkiew pw. św. Dymitra, wybudowana w latach 1777/1787, a odnowiona w 1897. Cerkiew ta miała przyznane przez papieża Leona XIII prawo udzielania odpustów, corocznie w święto Jana Chrzciciela. W XIX wieku proboszczem greckokatolickim w Caryńskiem był Iskrzycki, którego synem był adwokat dr Aleksander Iskrzycki.

W 1929 przebudowano kaplicę św. Jana Chrzciciela z drewnianej na murowaną. Po cerkwi pozostał jedynie zarys fundamentów. Natomiast zachowały się w niezmienionej formie fragmenty ścian kaplicy oraz jej strefy wejściowej (stopnie).

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa krośnieńskiego.

Demografia

• 1785 – 325 grekokatolików, 5 żydów
• 1840 – 400 grekokatolików
• 1859 – 426 grekokatolików
• 1879 – 346 grekokatolików
• 1899 – 463 grekokatolików
• 1921 – Caryńskie zamieszkiwały 402 osoby (w 63 domach mieszkalnych):
  • 381 wyznania greckokatolickiego
  • 21 wyznania mojżeszowego
• 1926 – 420 grekokatolików
• 1938 – 473 grekokatolików, 6 rzymskich katolików, 24 żydów
• 2004 – 3 osoby
• 2020 – 2 osoby

Przypisy

Linki zewnętrzne

• Caryńskie, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. I: Aa – Dereneczna, Warszawa 1880, s. 528 .