Carlo Cerri

Sukcesja apostolska
Data konsekracji	17 sierpnia 1670
Konsekrator	Federico Sforza
Współkonsekratorzy	Giuseppe Palermo; Domenico Gianuzzi

Carlo Cerri
	Kardynał prezbiter
Data i miejsce urodzenia	14 września 1610 ; Rzym
Data i miejsce śmierci	14 maja 1690 ; Rzym
	Biskup Ferrary
Okres sprawowania	19 maja 1670–14 maja 1690
Wyznanie	Rzymskokatolickie
Prezbiterat	grudzień 1669
Nominacja biskupia	19 maja 1670
Sakra biskupia	17 sierpnia 1670
Kreacja kardynalska	29 listopada 1669; Klemens IX
Kościół tytularny	S. Adriano (19 maja 1670)

Carlo Cerri (ur. 14 września 1610, zm. 14 maja 1690) – włoski kardynał, biskup Ferrary.

Pochodził z Rzymu, gdzie w 1629 ukończył studia prawnicze na uniwersytecie La Sapienza. Został audytorem kardynała Francesco Barberiniego, bratanka papieża Urbana VIII (1623-1644). Kardynał Barberini uczynił go kanonikiem bazyliki watykańskiej oraz swoim wikariuszem w Trybunale Apostolskiej Sygnatury Sprawiedliwości. 2 grudnia 1639 objął funkcję audytora trybunału Roty Rzymskiej; 15 października 1657 został jej dziekanem. Jako dziekan Roty Rzymskiej uczestniczył m.in. w procesach beatyfikacyjnych i kanonizacyjnych oraz w egzaminowaniu kandydatów na biskupów.

29 listopada 1669 papież Klemens IX (1667-1669) mianował go kardynałem prezbiterem, ale nie zdążył przed śmiercią (zm. 9 grudnia 1669) zakończyć obrzędów związanych z nominacją. Mimo to został dopuszczony do udziału w Konklawe 1669–1670. Wybrany wówczas papież Klemens X na konsystorzu 19 maja 1670 nadał mu kościół tytularny S. Adriano, a nadto mianował biskupem Ferrary i legatem apostolskim (namiestnikiem) w Urbino na trzyletnią kadencję. Przyjął sakrę biskupią 17 sierpnia 1670 z rąk kardynała Federico Sforza.

Carlo Cerri jako kardynał był członkiem Kongregacji ds. Obrzędów, Kongregacji ds. Kościelnych Immunitetów i Kongregacji Fabryki Świętego Piotra. Uczestniczył w konklawe 1676 i konklawe 1689, na obu był rozważany jako kandydat na papieża.

Zmarł w swym rzymskim pałacu w wieku 79 lat i 8 miesięcy.

Przypisy

1 2 3 4 Remigius Ritzler: Hierarchia Catholica. T. V. Münster: 1952, s. 5. (łac.).
1 2 3 4 5 6 7 8 Salvador Miranda: The Cardinals of the Holy Roman Church. [dostęp 2013-06-29]. (ang.).
1 2 3 Christoph Weber: Die ältesten päpstlichen Staatshandbücher: Elenchus congregationum, tribunalium et Collegiorum urbis 1629-1714. Rzym - Fryburg Bryzgowijski - Wiedeń: Herder, 1991, s. 98. ISBN 978-3451216534.
↑ Remigius Ritzler: Hierarchia Catholica. T. V. Münster: 1952, s. 10, 15. (łac.).
↑ Ludwig von Pastor: History of the Popes. T. 32. London: 1940, s. 3-4. (ang.).; Ludwig Wahrmund: Das Ausschliessungs-recht (jus exclusivae) der katholischen Staaten Österreich, Frankreich und Spanien bei den Papstwahlen. Wiedeń: Holder, 1888, s. 162-163. (niem.)..

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.

[HC5-1] 1 2 3 4 Remigius Ritzler: Hierarchia Catholica. T. V. Münster: 1952, s. 5. (łac.).

[FIU-2] 1 2 3 4 5 6 7 8 Salvador Miranda: The Cardinals of the Holy Roman Church. [dostęp 2013-06-29]. (ang.).

[Weber-3] 1 2 3 Christoph Weber: Die ältesten päpstlichen Staatshandbücher: Elenchus congregationum, tribunalium et Collegiorum urbis 1629-1714. Rzym - Fryburg Bryzgowijski - Wiedeń: Herder, 1991, s. 98. ISBN 978-3451216534.

[HC-4] Remigius Ritzler: Hierarchia Catholica. T. V. Münster: 1952, s. 10, 15. (łac.).

[Papabile-5] Ludwig von Pastor: History of the Popes. T. 32. London: 1940, s. 3-4. (ang.).; Ludwig Wahrmund: Das Ausschliessungs-recht (jus exclusivae) der katholischen Staaten Österreich, Frankreich und Spanien bei den Papstwahlen. Wiedeń: Holder, 1888, s. 162-163. (niem.)..