Carl Theodore Liebermann

Carl Liebermann
Państwo działania

 Niemcy

Data i miejsce urodzenia

23 lutego 1842
Berlin

Data i miejsce śmierci

28 grudnia 1914
Berlin

Carl Theodore Liebermann (ur. 23 lutego 1842 w Berlinie, zm. 28 grudnia 1914 tamże) – niemiecki chemik specjalizujący się w chemii organicznej i chemii przemysłowej.

Życiorys

Potwierdził budowę chemiczną alizaryny zaproponowaną przez Pierre’a Jeana Robiqueta i dokonał redukcji tego związku do antracenu.

W 1867 wraz z Carlem Gräbem potwierdził budowę naftalenu według koncepcji zaproponowanej przez Emila Erlenmeyera, zakładającej dwa wspólne atomy węgla w cząsteczce. W 1868 roku opracowali oni metodę syntezy alizaryny z antracenu metodą bromowania (metoda ta nie została wdrożona i nie znalazła zastosowania przemysłowego, ponieważ w 1869 roku Heinrich Caro opracował tańszą syntezę metodą sulfonowania) oraz udowodnili identyczność struktury i właściwości tego barwnika uzyskanego różnymi metodami.

Liebermann opracował metodę identyfikacji obecności fenoli, obecnie znaną jaką metoda Liebermanna bazującej na zaproponowanej przez Liebermana reakcji charakterystycznej dla fenolu (obecnie zwana reakcją Liebermanna). Reakcja ta, została zaadaptowana do wykrywania amin 2-rzędowych, lub określania rzędowości grupy aminowej (reakcja z fenolem), lub do oznaczania nitrozoamin.

Był profesorem na Uniwersytecie Humboldtów w Berlinie (1871–1914, tytuł profesorski uzyskał w 1870).

W 1875 roku zsyntetyzował 2-naftyloaminę, badał się alkaloidy roślinne, odkrył izomerię aldehydu cynamonowego i rozpoczął prace nad syntezą kokainy (związek ten otrzymał dopiero Richard Willstaetter w 1923).

Przypisy

  1. 1 2 P. Jocobson, Carl Liebermann, „Berichte der deutschen chemischen Gesellschaft”, 51 (2), 1918, s. 1135–1204, DOI: 10.1002/cber.19180510202 (niem.).
  2. 1 2 3 F. Giesel, Carl Liebermann †, „Zeitschrift für Angewandte Chemie”, 28 (8–9), 1915, s. 25–25, DOI: 10.1002/ange.19150280802 (niem.).
  3. ↑ C. Gräbe, C. Liebermann, Ueber Farbstoffe aus der Anthracengruppe, „Berichte der deutschen chemischen Gesellschaft”, 1 (1), 1868, s. 104–106, DOI: 10.1002/cber.18680010142 (niem.).
  4. ↑ C. Graebe, C. Liebermann, Ueber künstliche Bildung von Alizarin, „Berichte der deutschen chemischen Gesellschaft”, 2 (1), 1869, s. 14–14, DOI: 10.1002/cber.18690020106 (niem.).
  5. ↑ T. Turney, Notes – The Liebermann Reaction, „Journal of Organic Chemistry”, 22 (12), 1957, s. 1692–1693, DOI: 10.1021/jo01363a603.
  6. ↑ C. Liebermann, Ueber die Einwirkung der salpetrigen Säure auf Phenole, „Berichte der deutschen chemischen Gesellschaft”, 7 (1), 1874, s. 247–250, DOI: 10.1002/cber.18740070185 (ang.).
  7. ↑ Frank Clifford Whitmore, Organic chemistry, t. 1, Mineola, s. 173, ISBN 978-1-62870-439-6, OCLC 881474142.
  8. ↑ M. Fraenkl, D. Svobodová, J. Gasparič, A critical investigation of the liebermann colour test: The formation and behaviour of phenolindophenol in strong acid media, „Microchimica Acta”, 90 (5), 1986, s. 367–386, DOI: 10.1007/BF01199279 (ang.).
  9. ↑ Organic Reactions, Wiley, 2004, DOI: 10.1002/0471264180, ISBN 978-0-471-26418-7.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.