Zdjęcie Bronisława Schlichtingera podczas wernisarzu wystawy 3D „Elbląg. Miasto odnalezionych przeznaczeń żołnierzy Armii Krajowej | |
| podpułkownik | |
| Data i miejsce urodzenia |
29 sierpnia 1900 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
3 października 1989 |
| Przebieg służby | |
| Lata służby |
1915–1939 |
| Siły zbrojne | |
| Jednostki | |
| Stanowiska |
dowódca plutonu |
| Główne wojny i bitwy |
I wojna światowa |
| Odznaczenia | |
| | |
Bronisław Jan Schlichtinger (ur. 29 sierpnia 1900 w Stanisławowie, zm. 3 października 1989 w Elblągu) – żołnierz armii austro-węgierskiej i podpułkownik Wojska Polskiego II RP. Uczestnik I wojny światowej, wojny polsko-bolszewickiej i kampanii wrześniowej. Kawaler Złotego i Srebrnego Krzyża Orderu Virtuti Militari.
Życiorys
Urodził się w rodzinie Józefa i Michaliny z d. Fischer. Latem 1915 został wcielony do armii austriackiej. Podczas walk I wojny światowej został dwukrotnie ranny. Po zakończeniu działań wojennych brał udział w rozbrajaniu Austriaków w Krakowie (1 listopada 1918). Od 10 listopada 1918 w odrodzonym Wojsku Polskim w szeregach 7. kompanii 5 pułku piechoty Legionów, w którym dowodził plutonem. Brał udział w walkach pod Przemyślem i Lwowem. Awansowany na sierżanta w lutym 1919. Jako dowódca plutonu w 2. kompanii 5 pułku piechoty Legionów brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej.
Szczególnie zasłużył się 7 sierpnia 1920, kiedy „na przyczółku mostowym pod Włodawą, pod osłoną ciemności rozbił placówkę bolszewicką, zdobywając 2 km i biorąc kilkunastu jeńców”. Za tę postawę otrzymał Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari.
Mianowany podporucznikiem zajmował następnie stanowisko dowódcy 4 kompanii. W 5 pułku piechoty Legionów służył do 1929 i został awansowany na stopień kapitana. W latach 1930–1933 pełnił służbę w 5 Okręgowym Urzędzie Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego na stanowisku komendanta Ośrodka WF w Katowicach. W lipcu 1933 ponownie w 5 pułku piechoty Legionów. W 1935 przeniesiony do 80 pułku piechoty. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1936 i 117. lokatą w korpusie oficerów piechoty.
W czasie wojny obronnej 1939 jako dowódca I batalionu w 80 pułku piechoty, ranny w walce 3 września, otrzymał awans na polu walki na podpułkownika i został odznaczony Krzyżem Złotym Orderu Virtuti Militari za walki pod Mławą, nad Narwią i w obronie Warszawy.
Po zakończeniu walk dostał się do niewoli niemieckiej, w której przebywał do czasu zakończenia wojny (oflagi II A Prenzlau, II D Gross-Born).
Po uwolnieniu i powrocie do Polski został aresztowany przez UB i więziony przez 4 lata. Po zwolnieniu pracował w Przedsiębiorstwie Budownictwa Rolniczego.
Zmarł w Elblągu i został pochowany na cmentarzu komunalnym Agrykola (sektor VI-1-8).
Życie prywatne
Żonaty z Genowefą z d. Rekieć. Mieli dwoje dzieci: Mirosława (ur. 1929) i Julitę (ur. 1933)
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Złoty Orderu Wojennego Virtuti Militari
- Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari nr 249
- Krzyż Walecznych (czterokrotnie) „za czyny męstwa i odwagi wykazane w bojach toczonych w latach 1918–1921”
- Krzyż Walecznych „za czyny męstwa i odwagi wykazane w wojnie rozpoczętej 1 września 1939 roku”
- Srebrny Krzyż Zasługi (17 marca 1934)
- Krzyż Zasługi Wojsk Litwy Środkowej (11 listopada 1931)
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
- Odznaka 5 Pułku Piechoty Legionów
- Medal 10 Rocznicy Wojny Niepodległościowej (Łotwa)
Przypisy
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 Polak (red.) 1993 ↓, s. 188.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 70, 465.
- ↑ Lista starszeństwa 1933 ↓, s. 70.
- ↑ Lista starszeństwa 1935 ↓, s. 67.
- ↑ Rybka i Stepan 2004 ↓, s. 343.
- ↑ Juszkiewicz 1979 ↓, s. 187.
- ↑ Cmentarze komunalne w Elblągu - wyszukiwarka osób pochowanych [online], elblag.artlookgallery.com [dostęp 2022-09-26].
- ↑ Bąbiński 1929 ↓, s. 82 poz. 231.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 70.
- ↑ M.P. z 1934 r. nr 64, poz. 98 „za zasługi na polu wychowania fizycznego i przysposobienia wojskowego”.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 11 listopada 1931 roku, s. 384.
- 1 2 3 Na podstawie fotografii [1]
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. Nr 12 z 6 sierpnia 1929 roku, s. 241.
Bibliografia
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2020-03-31].
- Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
- Lista starszeństwa oficerów zawodowych piechoty 1 lipca 1933. Warszawa: Przegląd Piechoty, 1933.
- Lista starszeństwa oficerów zawodowych piechoty. 5 czerwiec 1935. Warszawa: Dep. Piech. MSWojsk., 1935.
- Kazimierz Bąbiński: Zarys historji wojennej 5-go pułku piechoty Legionów. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1929, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918–1920.
- Ryszard Juszkiewicz: Bitwa pod Mławą 1939. T. 33. Warszawa: Książka i Wiedza, 1979, seria: Prace Mazowieckiego Ośrodka Badań Naukowych.
- Bogusław Polak (red.): Kawalerowie Virtuti Militari 1792–1945. T. 2/2. Koszalin: Wydawnictwo Uczelniane Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Koszalinie, 1993. ISBN 83-900510-0-1.
- Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Awanse oficerskie w Wojsku Polskim 1935–1939. Kraków: Fundacja Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego, 2004. ISBN 978-83-7188-691-1.