Bronisław Alfred Batsch
pułkownik żandarmerii
Data i miejsce urodzenia

24 czerwca 1888
Stryj

Data śmierci

?

Przebieg służby
Siły zbrojne

Armia Austro-Węgier
Wojsko Polskie

Jednostki

Oddział Żandarmerii Polowej Okręgu Etapu „Wilno”
3 Dywizjon Żandarmerii
2 Dywizjon Żandarmerii
10 Dywizjon Żandarmerii
9 Dywizjon Żandarmerii

Stanowiska

dowódca dywizjonu

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
kampania wrześniowa

Odznaczenia

Bronisław Alfred Batsch (ur. 24 czerwca 1888 w Stryju, zm. ?) – pułkownik żandarmerii Wojska Polskiego.

Przebieg służby

Urodził się 24 czerwca 1888 w Stryju, ówczesnym mieście powiatowym Królestwa Galicji i Lodomerii jako syn Jakuba. W roku szkolnym 1899/1900 uczęszczał do I klasy C. K. Gimnazjum w Stryju. Był zawodowym oficerem c. i k. Armii. W latach 1907–1918 pełnił służbę w pułku piechoty nr 41 w Czerniowcach. W latach 1912–1913 wziął udział w mobilizacji sił zbrojnych Monarchii Austro-Węgierskiej, wprowadzonej w związku z wojną na Bałkanach. W czasie I wojny światowej walczył w szeregach swojego pułku. W czasie służby w c. i k. armii awansował na kolejne stopnie w korpusie oficerów piechoty: kadeta–zastępcy oficera (1 września 1907), podporucznika (1 maja 1910), porucznika (1 maja 1910) i kapitana (1 maja 1917).

15 września 1919 został przeniesiony z 11 pułku piechoty do Żandarmerii Polowej. W styczniu 1920 w Wilnie objął dowództwo nad oddziałem żandarmerii polowej Okręgu Etapu „Wilno”, który liczył 20 oficerów i 1141 żandarmów, i obejmował swym zasięgiem osiem powiatów: Troki, Wilno, Nowogródek, Oszmiany, Święciany, Wilejka, Dzisna, Nowoaleksandrowsk. Dowódcy oddziału podporządkowana była również Szkoła Żandarmerii Polowej i kompania obławcza. 19 lipca oddział przemianowany został na oddział żandarmerii polowej Etapu 1 Armii. W tym samym miesiącu przenosi się kolejno ze swym oddziałem do Grodna, Sokółki, Białegostoku, Łap, Zambrowa, Serocka. 30 lipca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora, w Korpusie Żandarmerii, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej. 11 sierpnia oddział podzielony został na: oddział żandarmerii polowej Okręgu Etapu 1 Armii pod dowództwem rotmistrza Bronisława Batscha i oddział żandarmerii polowej Okręgu Etapu 5 Armii pod dowództwem rotmistrza Pinkasa. Oddział rotmistrza Batscha liczył 12 oficerów (jednym z nich był ppor. Teofil Ney) oraz 764 podoficerów i szeregowców. 25 sierpnia oddział przeformowany został na I dywizjon żandarmerii polowej etapowej złożony z trzech szwadronów i plutonu sztabowego. 28 sierpnia dywizjon został rozformowany, a rotmistrz Batsch objął dowództwo V dywizjonu żandarmerii polowej etapowej w Nasielsku. Także ten pododdział został zlikwidowany (10 października), a rotmistrz Batsch wyznaczony został na dowódcę III dywizjonu żandarmerii polowej etapowej w Grodnie. Dowódcy dywizjonu podporządkowane były cztery szwadrony (nr 18–21), a od listopada pięć (nr 22).

Po zakończeniu wojny z bolszewikami objął dowództwo 9 dywizjonu żandarmerii wojskowej, który 7 lipca 1921 został przemianowany na 3 dywizjon żandarmerii w Grodnie, i sprawował je do 14 czerwca 1922. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 7. lokatą w korpusie oficerów żandarmerii. 6 lipca tego roku stanął na czele 2 dywizjonu żandarmerii w Lublinie. 1 marca 1923 został przeniesiony do 10 dywizjonu żandarmerii w Przemyślu na stanowisko dowódcy dywizjonu. 3 maja 1926 został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1925 i 1. lokatą w korpusie oficerów żandarmerii. W grudniu 1929 został wyznaczony na stanowisko dowódcy 9 dywizjonu żandarmerii w Brześciu. Na tym stanowisku pozostał do II wojny światowej. Na stopień pułkownika został mianowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1939 i 1. lokatą w korpusie oficerów żandarmerii.

27 września 1939, w czasie kampanii wrześniowej, gen. bryg. Franciszek Kleeberg mianował go zastępcą komisarza cywilnego Michała Gnoińskiego. Po kapitulacji Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Polesie” dostał się do niewoli niemieckiej. W niewoli pozostawał do 1945. Był jeńcem Oflagu VII A Murnau (numer jeniecki 16003).

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. 1 2 Straty ↓.
  2. ↑ Wojskowe Biuro Historyczne [online], wbh.wp.mil.pl [dostęp 2021-05-28].
  3. ↑ Rocznik oficerski c. i k. Armii i Marynarki Wojennej 1908 ↓, s. 514.
  4. 1 2 Rocznik oficerski c. i k. Armii i Marynarki Wojennej 1914 ↓, s. 461.
  5. 1 2 3 4 5 6 Lista starszeństwa c. i k. Armii 1918 ↓, s. 581.
  6. ↑ Rocznik oficerski c. i k. Armii i Marynarki Wojennej 1908 ↓, s. 334.
  7. ↑ Rocznik oficerski c. i k. Armii i Marynarki Wojennej 1911 ↓, s. 349.
  8. ↑ Lista starszeństwa c. i k. Armii 1918 ↓, s. 134.
  9. ↑ Dz. Rozk. Wojsk. Nr 92 z 14 października 1919, poz. 3432.
  10. ↑ Pod koniec marca 1920 Ekspozytury Powiatowe w Oszmianach, Wilejce i Dziśnie przekazane zostały do nowo powstałego Oddziału Żandarmerii Polowej Okręgu Etapu „Mołodeczno”.
  11. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 30 z 11 sierpnia 1920 roku, s. 692.
  12. ↑ Spis oficerów 1921 ↓, s. 405, 549.
  13. ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 291.
  14. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 12 z 1 marca 1923 roku, s. 150.
  15. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1062, 1063.
  16. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 964, 965.
  17. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 671, 674.
  18. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 18 z 3 maja 1926 roku, s. 125.
  19. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 20 z 23 grudnia 1929 roku, s. 392.
  20. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 287, 795.
  21. ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 281.
  22. ↑ Wróblewski 1989 ↓, s. 93, 209.
  23. ↑ M.P. z 1937 r. nr 260, poz. 410 „za zasługi w służbie wojskowej”.
  24. ↑ M.P. z 1929 r. nr 123, poz. 302 „za zasługi na polu wyszkolenia i bezpieczeństwa wojska”.

Bibliografia

  • Schematismus für das k.u.k. Heer und für die k.u.k. Kriegsmarine für 1908. Wiedeń: Nadworna i Państwowa Drukarnia, grudzień 1907.
  • Schematismus für das k.u.k. Heer und für die k.u.k. Kriegsmarine für 1911. Wiedeń: Nadworna i Państwowa Drukarnia, grudzień 1910.
  • Schematismus für das k.u.k. Heer und für die k.u.k. Kriegsmarine für 1914. Wiedeń: Nadworna i Państwowa Drukarnia, luty 1914.
  • Ranglisten des kaiserlichen und königlichen Heeres 1918. Wiedeń: 1918.
  • Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r. Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1921.
  • Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922.
  • Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
  • Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
  • Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
  • Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
  • Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2018-03-22].
  • Jan Wróblewski: Samodzielna Grupa Operacyjna „Polesie” 1939. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1989. ISBN 83-11-07659-6.
  • Jan Suliński, Żandarmeria Wojskowa w latach 1918–1947. Szkic organizacyjno-historyczny, Drukarnia Warszawskiego Okręgu Wojskowego, Warszawa 1994, s. 179–193, 244–245.
  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik Oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ISBN 978-83-7188-899-1.
  • Program „Straty osobowe i ofiary represji pod okupacją niemiecką”. Fundacja „Polsko-Niemieckie Pojednanie”. [dostęp 2018-11-27].
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.