Borko z Łobza

Borko z Łobza
Data śmierci	prawdopodobnie 1287
Ród	Borkowie
Dzieci	Jakub, Jan i Mikołaj
Administracja	kasztelan kołobrzeski (1251–1255)

Borko z Łobza (zm. prawdopodobnie 1287) – kasztelan kołobrzeski w latach 1251–1255.

Życiorys

Pochodził z pomorskiego rodu Borków. Właściciel włości w ziemi kołobrzeskiej, białogardzkiej i bobolickiej. Posiadał m.in. Borkowo koło Sławna. W latach 50. XIII wieku posiadał dobra w Ubiedrzu, które nadał klasztorowi cystersów w Bukowie. W latach 1255–1270 często występował jako świadek w dokumentach książęcych. W 1271 roku występuje jako właściciel Łobza. W latach 1262–1276 24 razy występował jako świadek przy czynnościach prawnych książąt Warcisława III, Barnima I i biskupa Hermanna von Gleichen. Miał trzech synów: Jakuba, Jana i Mikołaja, którzy wraz z ojcem lokowali swoją część miasta Resko w 1280 na prawie magdeburskim.

Przypisy

↑ Łukasz Michalski, Średniowieczne posiadłości Borków w ziemi sławieńskiej i białogardzkiej w kontekście udziału rodu w życiu politycznym, w: Historia i kultura ziemi sławieńskiej t. IV, Sławno 2005, s. 149.

Bibliografia

Łukasz Michalski, Średniowieczne posiadłości Borków w ziemi sławieńskiej i białogardzkiej w kontekście udziału rodu w życiu politycznym, w: Historia i kultura ziemi sławieńskiej t. IV, Sławno 2005, s. 147-148.

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.

[1] Łukasz Michalski, Średniowieczne posiadłości Borków w ziemi sławieńskiej i białogardzkiej w kontekście udziału rodu w życiu politycznym, w: Historia i kultura ziemi sławieńskiej t. IV, Sławno 2005, s. 149.