Bolesław Jakubiak
Jurek
major łączności
Data i miejsce urodzenia

4 marca 1891
Radzikowo

Data i miejsce śmierci

13–14 kwietnia 1940
Katyń, RFSRR, ZSRR

Przebieg służby
Lata służby

1914–1938, 1939–1940

Siły zbrojne

Wojsko Polskie

Jednostki

Główna Składnica Łączności

Stanowiska

zarządca składnicy

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa

Odznaczenia

Bolesław Jakubiak, ps. „Jurek” (ur. 4 marca 1891 w Radzikowie, zm. 13–14 kwietnia 1940 w Katyniu) – major łączności Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys

Urodził się 4 marca 1891 we wsi Radzikowo, w ówczesnym powiecie płońskim guberni płockiej, w rodzinie Wacława i Rozalii z Piotrowskich. W rodzinnej wsi ukończył szkołę powszechną, a przez następne trzy lata przygotowywał się prywatnie do egzaminu do seminarium nauczycielskiego. W latach 1908–1911 uczył się w Prywatnym Seminarium Nauczycielskim w Ursynowie. Egzamin na nauczyciela szkół dwuklasowych zdał w Gimnazjum Rządowym w Radomiu. Od połowy 1911 do połowy 1912, po śmierci ojca, przebywał w gospodarstwie, w rodzinnej wsi. Od października 1912 pracował jako nauczyciel we wsi Żarnowica.

10 sierpnia 1914 wstąpił do Legionów Polskich. Służył w 5 pułku piechoty. Wyróżnił się w lipcu 1916 w bitwie pod Kostiuchnówką. 27 stycznia 1920 pułkownik Leon Berbecki we wniosku na odznaczenie Orderem Virtuti Militari napisał:

sierżant Bolesław Jakubiak, telefonista I batalionu 5 pp Leg., w czasie dwudniowego ognia huraganowego w boju pod Kostiuchnówką w lipcu 1916 z najwyższą pogardą śmierci, w poczuciu obowiązku i znaczenia służby łączności, naprawiał zrywane jedenaście razy ogniem artyleryjskim połączenia telefoniczne między sztabem pułku znajdującym się w „Polskim Lasku”, a I batalionem, broniącym pozycji na „Polskiej Górze”. Sierżant Jakubiak swoją bezprzykładną odwagą i wielkim umiłowaniem Ojczyzny – zyskał podziw i uznanie całego pułku.

Po kryzysie przysięgowym został internowany w Szczypiornie i Łomży. W listopadzie 1918 wstąpił do Wojska Polskiego i otrzymał przydział do 36 pułku piechoty. W czasie wojny polsko-bolszewickiej służył w grupie gen. Aleksandrowicza, dowództwie Grupy „Bug” i następnie w dowództwie Frontu Galicyjsko-Wołyńskiego. 9 września 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana, w Korpusie Wojsk Łączności, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich. Służył wówczas w 1 kompanii telegraficznej ciężkiej.

W okresie międzywojennym był dowódcą kompanii w I batalionie telegraficznym oraz w Szefostwie Łączności Dowództwa Okręgu Korpusu Nr IV w Łodzi. W ramach osadnictwa wojskowego otrzymał działkę o powierzchni 11,75 ha w osadzie wojskowej Ułanowice, w gminie Buhryń powiatu rówieńskiego.

1 czerwca 1921 był przydzielony na kurs w Toruniu, a jego oddziałem macierzystym był I batalion zapasowy telegraficzny. W latach 1922–1927 służył w 1 pułku łączności w Zegrzu. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 35. lokatą w korpusie oficerów łączności. Następnie pełnił służbę w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr I w Warszawie. 12 kwietnia 1927 prezydent RP nadał mu stopień majora z dniem 1 stycznia 1927 i 3. lokatą w korpusie oficerów łączności. W czerwcu 1927 został przydzielony do Departamentu Inżynierii Ministerstwa Spraw Wojskowych na stanowisko kierownika Referatu Regulaminów. W lipcu 1929 został przeniesiony do 2 pułku łączności w Jarosławiu na stanowisko dowódcy batalionu. We wrześniu 1930, po rozwiązaniu pułku, został dowódcą 6 batalionu telegraficznego. W marcu 1932, po rozformowaniu dotychczasowego 6 batalionu telegraficznego, został przeniesiony do 13 Dywizji Piechoty w Równem na stanowisko szefa łączności. Był tam członkiem Związku Legionistów Polskich. W czerwcu 1934 został przeniesiony do Kadry 2 batalionu telegraficznego w Krasnymstawie na stanowisko komendanta, a z dniem 1 grudnia tego roku do Szkoły Podchorążych Inżynierii na stanowisko dyrektora nauk. W 1936 został zarządcą Głównej Składnicy Łączności w Warszawie. W 1937 lub 1938 został przeniesiony w stan spoczynku. W 1939 jako major stanu spoczynku był „przewidziany do użycia w czasie wojny”.

W czasie kampanii wrześniowej 1939 dostał się do sowieckiej niewoli. 17 października 1939 przebywał w obozie jenieckim w Putywlu. W listopadzie tego roku został przeniesiony do obozu w Kozielsku. 11 lub 12 kwietnia 1940 został przekazany do dyspozycji naczelnika Zarządu NKWD Obwodu Smoleńskiego. 13 lub 14 kwietnia 1940 zamordowany w Katyniu i tam pogrzebany. Od 28 lipca 2000 spoczywa na Polskim Cmentarzu Wojennym w Katyniu.

5 października 2007 minister obrony narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie na stopień pułkownika. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Był żonaty z Elżbietą Barbarą z Gajkowskich (1896–1942), z którą miał synów: Jerzego Zbigniewa (ur. 13 lipca 1922), Lecha Bolesława (1924–1985) i Sławomira Tadeusza (ur. 15 lipca 1926).

Ordery i odznaczenia

Zobacz też

Uwagi

  1. ↑ Na stronie Wojskowego Biura Historycznego osobę majora Bolesława Jakubiaka powiązano z informacją o robotniku cywilnym o tym samym imieniu i nazwisku, który w 1939 był zatrudniony w Biurze Kapituły Orderu Virtuti Militari,w charakterze robotnika cywilnego. Być może tym pracownikiem cywilnym był Bolesław Jakubiak s. Kazimierza ur. 25 maja 1920 w Warszawie.
  2. ↑ W oryginale wniosku imię „Jerzy”
  3. ↑ W oryginale wniosku rok „1915”
  4. ↑ Autorzy „Katyń. Księga Cmentarna ...” podali, że był podpułkownikiem.

Przypisy

  1. ↑ Jakubiak Bolesław. [w:] Kolekcja Orderu Wojennego Virtuti Militari, sygn. I.482.106-11277 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2024-02-11].
  2. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2024-02-11].
  3. 1 2 3 Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2024-02-11].
  4. ↑ Kolekcja ↓, s. 1.
  5. 1 2 Księga Cmentarna Katynia 2000 ↓, s. 218.
  6. 1 2 3 4 5 Kolekcja ↓, s. 4.
  7. 1 2 3 4 Kolekcja ↓, s. 3.
  8. ↑ Jakubiak Bolesław. [w:] Kolekcja Orderu Wojennego Virtuti Militari, sygn. I.482.108-11669 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2024-02-11].
  9. 1 2 Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 36 z 22 września 1920, s. 896.
  10. 1 2 Kolekcja ↓, s. 2.
  11. ↑ Spis oficerów 1921 ↓, s. 359.
  12. 1 2 Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 256.
  13. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 957.
  14. 1 2 Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 874.
  15. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 968.
  16. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 885.
  17. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 20 kwietnia 1927, s. 120.
  18. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 622.
  19. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 268.
  20. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 16 z 11 czerwca 1927, s. 168.
  21. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 611.
  22. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 6 lipca 1929, s. 196.
  23. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 28 stycznia 1931, s. 18.
  24. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 23 marca 1932, s. 240.
  25. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 488.
  26. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934, s. 167.
  27. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 22 grudnia 1934, s. 267.
  28. 1 2 3 4 5 6 Убиты в Катыни 2015 ↓, s. 865.
  29. ↑ Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  30. ↑ „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”. Portal polskiej Policji. [dostęp 2024-01-09].
  31. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 6 stycznia 1923, s. 19, jako kpt. Jerzy Jakubowski.
  32. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 16 z 20 marca 1923, s. 200, sprostowano imię z „Jerzy” na „Bolesław”.
  33. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2024-02-11].
  34. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2024-02-11].
  35. ↑ M.P. z 1931 r. nr 87, poz. 137.
  36. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 11 listopada 1931, s. 363.
  37. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2024-02-11].
  38. ↑ M.P. z 1929 r. Nr 123, poz. 302.
  39. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 10 z 29 maja 1929, s. 162.
  40. 1 2 3 Kolekcja ↓, s. 1 foto.
  41. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2024-02-11].

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.