Bolesław Balcerowicz
generał dywizji
Data i miejsce urodzenia

17 lipca 1943
Marlewo

Przebieg służby
Lata służby

1962–2003

Siły zbrojne

Siły Zbrojne PRL
Siły Zbrojne RP

Stanowiska

dowódca 2 i 12 Dywizji Zmechanizowanej, komendant Akademii Obrony Narodowej

Główne wojny i bitwy

Operacja Dunaj

Późniejsza praca

Profesor Uniwersytetu Warszawskiego

Odznaczenia

Bolesław Kazimierz Balcerowicz (ur. 17 lipca 1943 w Marlewie) – generał dywizji Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, profesor nauk wojskowych.

Kariera wojskowa

Służbę w SZ PRL rozpoczął w 1962, jako podchorąży Oficerskiej Szkoły Wojsk Zmechanizowanych we Wrocławiu. W 1965 rozpoczął zawodową służbę wojskową w 40 pułku zmechanizowanym w Opolu, na stanowisku dowódcy plutonu, a potem kompanii piechoty zmotoryzowanej. W 1968 objął stanowisko dowódcy batalionu piechoty zmotoryzowanej w 12 pułku zmechanizowanym w Gorzowie Wielkopolskim.

W 1971 został wyznaczony na stanowisko szefa sztabu 2 pułku czołgów średnich w Opolu. W 1973 został zastępcą dowódcy ds. liniowych 25 pułku zmechanizowanego tej dywizji. W latach 1975–1978 dowodził 6 pułkiem zmechanizowanym w Częstochowie.

Od 1980 był szefem sztabu 4 Dywizji Zmechanizowanej w Krośnie Odrzańskim. W latach 1985–1986 kierował Oddziałem Operacyjnym Sztabu Śląskiego Okręgu Wojskowego we Wrocławiu, skąd został skierowany na stanowisko dowódcy 2 Dywizji Zmechanizowanej w Nysie (1987–1989). W 1989 został awansowany na generała brygady. W latach 1989–1991 dowodził 12 Dywizją Zmechanizowaną w Szczecinie. W 1991 został komendantem Wydziału Strategiczno-Obronnego Akademii Obrony Narodowej w Warszawie. W 1998 awansował na stopień generała dywizji. W latach 2000–2003 był komendantem-rektorem Akademii Obrony Narodowej w Warszawie. W 2003 został przeniesiony w stan spoczynku.

Studiował w: Oficerskiej Szkole Wojsk Zmechanizowanych we Wrocławiu (1962–1965), Akademii Sztabu Generalnego im. Karola Świerczewskiego w Warszawie (1969–1971), Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. K. J. Woroszyłowa w Moskwie (1978–1980), Akademii Obrony Narodowej w Warszawie – studia doktoranckie (1992), GFC NATO Defense College w Rzymie.

Działalność naukowo-dydaktyczna i ekspercka

Doktorat z dziedziny nauk wojskowych obronił w 1992 (praca: Strategiczna obrona Rzeczypospolitej Polskiej lat dziewięćdziesiątych, promotor: Kazimierz Nożko), habilitował się w 1995 (praca: Problemy strategii obronnej państwa średniej wielkości), tytuł naukowy profesora otrzymał w 2000.

W 2003 został pracownikiem Zakładu Studiów Strategicznych Instytutu Stosunków Międzynarodowych Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie prowadzi m.in. przedmioty „międzynarodowe stosunki wojskowe” oraz „nauka o wojnie i pokoju”. Następnie w Instytut Nauk Politycznych UW. Obecnie jego główną jednostką jest Wydział Nauk Politycznych i Studiów Międzynarodowych Uniwersytetu Warszawskiego.

Współpracuje również z ośrodkami eksperckimi, np. Centrum Stosunków Międzynarodowych czy Instytutem Obywatelskim.

Publikacje

Jest autorem wielu publikacji naukowych, w tym książek:

  • O pokoju, o wojnie: między esejem a traktatem, wyd. Rambler, Warszawa 2013.
  • Siły zbrojne w stanie pokoju, kryzysu, wojny, Wydawnictwo Naukowe Scholar, Warszawa 2010.
  • Siły zbrojne w państwie i stosunkach międzynarodowych, Wydawnictwo Naukowe Scholar, Warszawa 2006.
  • Pokój i nie-pokój, Bellona, Warszawa 2001.
  • Sojusz a obrona narodowa, Bellona, Warszawa 1999.
  • Obronność państwa średniego, Bellona, Warszawa 1996.
  • Wystarczalność obronna (współautor), Warszawa 1996.

Odznaczenia i wyróżnienia

Przypisy

  1. ↑ Faszcza 2015 ↓, s. 186.
  2. 1 2 Instytut Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego [online], www.inp.uw.edu.pl [dostęp 2018-10-05] (pol.).
  3. ↑ Centrum Stosunków Międzynarodowych - Prof. Bolesław Balcerowicz [online], www.csm.org.pl [dostęp 2018-10-05] [zarchiwizowane z adresu 2018-10-06] (pol.).
  4. ↑ Bolesław Balcerowicz · Instytut Obywatelski, „Instytut Obywatelski” [dostęp 2018-10-05] [zarchiwizowane z adresu 2018-10-05] (pol.).
  5. ↑ Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 23 lipca 2015 r. o nadaniu orderów i odznaczeń (M.P. z 2015 r. poz. 884).
  6. ↑ Prezydent: Dziękuję za zasługi dla Polski. prezydent.pl, 2015-08-03. [dostęp 2016-01-14].
  7. ↑ Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 9 sierpnia 2000 r. o nadaniu orderów (M.P. z 2000 r. nr 31, poz. 644).

Bibliografia

  • Dariusz Faszcza: 12 Szczecińska Dywizja Zmechanizowana. 70 lat służby na Pomorzu Zachodnim (1945–2015). Warszawa: Wojskowe Centrum Edukacji Obywatelskiej, 2015. ISBN 978-83-63755-75-1.
  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990 t. I:A–H, Toruń 2010, s. 92–94.
  • Mariusz Jędrzejko, Mariusz Lesław Krogulski, Marek Paszkowski, Generałowie i admirałowie III Rzeczypospolitej (1989–2002), Wydawnictwo „Von Borowiecky”, Warszawa 2002, s. 45 (z fotografią)
  • Prof. dr hab. Bolesław Balcerowicz, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2009-05-26].
  • Informacja na stronie WNPiSM UW
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.