Bohdan Stetkiewicz

Bohdan Stetkiewicz
	; Kościesza
Rodzina	Stetkiewiczowie herbu Kościesza
Data śmierci	1651
Ojciec	Wilhelm Stetkiewicz
Matka	Anna z Ogińskich
Żona	Helena z Sołomereckich; Anna Frąckiewicz
Dzieci	Michał Włodzimierz; Helena; Anna (Suchodolska); Krystyna

Bohdan (Bogdan) Stetkiewicz (zm. 1651) – podkomorzy mścisławski (1630-1644), kasztelan mścisławski (1644–1646), kasztelan nowogródzki (1646–1651), działacz dyzunicki, mecenas prawosławny.

Życiorys

Pochodził z rodu Stetkiewiczów herbu Kościesza. Był synem podkomorzego bracławskiego, Wilhelma i Anny z Ogińskich, córki Bogdana, podkomorzego trockiego. Jego wujem był Aleksander Ogiński.

Był członkiem konfederacji generalnej zawiązanej 16 lipca 1632 roku. Poseł na sejm konwokacyjny 1632 roku z województwa mścisławskiego. Poseł na sejm zwyczajny 1635 roku.

Podpisał pacta conventa Jana II Kazimierza Wazy w 1648 roku. Jako kasztelan nowogródzki bronił w 1648 r. Wielkiego Księstwa Litewskiego (dokładniej ziemi orszańskiej) przed Kozakami zaporoskimi, uprzednio wystawiwszy także własną chorągiew husarską. Natomiast jego jedyny syn Michał Włodzimierz przyłączył się do powstania Chmielnickiego, za co zapłacił utratą całego majątku. Podobnie powstańców poparł w 1655 r. Jerzy Stetkiewicz, bratanek Bohdana, a syn Krzysztofa.

Bohdan Stetkiewicz i jego żona, Helena z Sołomereckich, znani byli z licznych fundacji i darowizn na rzecz prawosławia: monaster Wniebowstąpienia Pańskiego w Barkołabowie, monaster Świętego Ducha w Bujniczach, monaster Zaśnięcia Matki Bożej, kuteiński monaster Objawienia Pańskiego oraz drukarnia kuteińska w Orszy, monaster Świętego Ducha w Tupiczewszczyźnie.

Potomstwo

Dzieci z małżeństwa z Heleną Sołomerecką

Michał Włodzimierz, późniejszy mnich prawosławny
Helena, żona Iwana Wyhowskiego
Anna (Suchodolska)

Dzieci z małżeństwa z Anną Frąckiewiczówną

Krystyna

Uwagi

↑ Występuje pod różnymi wersjami imienia: Bohdan, Bogdan, Teodor, także z dodatkiem otczestwa: Wilhelmowicz.
↑ Niekiedy też Stetkiewicz-Zawierski, od dóbr Zawierce.
↑ Tak w większości źródeł, może jednak chodzi o Brasław na dzisiejszej Białorusi, a nie o Bracław na Ukrainie.

Przypisy

1 2 3 4 Kasper Niesiecki: Herbarz polski Kaspra Niesieckiego S.J.. T. 8. Lipsk: 1841, s. 518–519.
↑ Volumina Legum, t. III, Petersburg 1859, s. 352.
↑ Włodzimierz Kaczorowski, Sejmy konwokacyjny i elekcyjny w okresie bezkrólewia 1632 r., Opole 1986, s. 369.
↑ Jan Dzięgielewski, Izba poselska w systemie władzy Rzeczypospolitej w czasach Władysława IV, Warszawa 1992, s. 178.
↑ Porządek na seymie walnym elekcyey między Warszawą a Wolą przez opisane artykuły do samego aktu elekcyey należące, vchwalony y postanowiony roku Pańskiego M.DC.XLVIII, dnia VI października, s. 20.
↑ Tomasz Kempa: Kariery przedstawicieli prawosławnych rodów Ogińskich i Stetkiewiczów w XVII wieku. Podobieństwa i różnice awansu społecznego, ekonomicznego i politycznego. W: Władza i prestiż. Magnateria Rzeczypospolitej w XVI–XVIII wieku. Jerzy Urwanowicz (red.). Białystok: Wydawnictwo Uniwersytetu w Białymstoku, 2003, s. 364–367. ISBN 978-83-89031-76-1.
↑ Oleg Łatyszonek: Od Rusinów Białych do Białorusinów: u źródeł białoruskiej idei narodowej. Białystok: Wydawnictwo Uniwersytetu w Białymstoku, 2006, s. 186. ISBN 978-83-7431-120-5. [dostęp 2013-03-16].
↑ Antoni Mironowicz. Monastery diecezji białoruskiej. „Białoruskie Zeszyty Historyczne”. 29, 2008. Białystok: Białoruskie Towarzystwo Historyczne. ISSN 1232-7468.
↑ Piotr Chomik. Magnateria i szlachta Wielkiego Księstwa Litewskiego wobec kultu ikon Matki Bożej w wiekach XVI–XVIII. „Białoruskie Zeszyty Historyczne”. 19, 2003. Białystok: Białoruskie Towarzystwo Historyczne. ISSN 1232-7468.

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.

[1] Występuje pod różnymi wersjami imienia: Bohdan, Bogdan, Teodor, także z dodatkiem otczestwa: Wilhelmowicz.

[2] Niekiedy też Stetkiewicz-Zawierski, od dóbr Zawierce.

[3] Tak w większości źródeł, może jednak chodzi o Brasław na dzisiejszej Białorusi, a nie o Bracław na Ukrainie.

[Niesiecki-4] 1 2 3 4 Kasper Niesiecki: Herbarz polski Kaspra Niesieckiego S.J.. T. 8. Lipsk: 1841, s. 518–519.

[5] Volumina Legum, t. III, Petersburg 1859, s. 352.

[6] Włodzimierz Kaczorowski, Sejmy konwokacyjny i elekcyjny w okresie bezkrólewia 1632 r., Opole 1986, s. 369.

[7] Jan Dzięgielewski, Izba poselska w systemie władzy Rzeczypospolitej w czasach Władysława IV, Warszawa 1992, s. 178.

[8] Porządek na seymie walnym elekcyey między Warszawą a Wolą przez opisane artykuły do samego aktu elekcyey należące, vchwalony y postanowiony roku Pańskiego M.DC.XLVIII, dnia VI października, s. 20.

[9] Tomasz Kempa: Kariery przedstawicieli prawosławnych rodów Ogińskich i Stetkiewiczów w XVII wieku. Podobieństwa i różnice awansu społecznego, ekonomicznego i politycznego. W: Władza i prestiż. Magnateria Rzeczypospolitej w XVI–XVIII wieku. Jerzy Urwanowicz (red.). Białystok: Wydawnictwo Uniwersytetu w Białymstoku, 2003, s. 364–367. ISBN 978-83-89031-76-1.

[10] Oleg Łatyszonek: Od Rusinów Białych do Białorusinów: u źródeł białoruskiej idei narodowej. Białystok: Wydawnictwo Uniwersytetu w Białymstoku, 2006, s. 186. ISBN 978-83-7431-120-5. [dostęp 2013-03-16].

[11] Antoni Mironowicz. Monastery diecezji białoruskiej. „Białoruskie Zeszyty Historyczne”. 29, 2008. Białystok: Białoruskie Towarzystwo Historyczne. ISSN 1232-7468.

[12] Piotr Chomik. Magnateria i szlachta Wielkiego Księstwa Litewskiego wobec kultu ikon Matki Bożej w wiekach XVI–XVIII. „Białoruskie Zeszyty Historyczne”. 19, 2003. Białystok: Białoruskie Towarzystwo Historyczne. ISSN 1232-7468.