Bohdan Korewicki

Bohdan Korewicki
Imię i nazwisko

Bohdan Nagody–Korewicki

Data i miejsce urodzenia

3 stycznia 1902
Nasiekówka na Podolu

Data i miejsce śmierci

8 stycznia 1975
Warszawa

Narodowość

polska

Język

polski

Ważne dzieła

Przez ocean czasu

Odznaczenia

Bohdan Korewicki (ur. 3 stycznia 1902 w Nasiekówce na Podolu, zm. 8 stycznia 1975 w Warszawie) – polski artysta malarz, pisarz, autor cieszącej się dużym powodzeniem dwutomowej powieści Przez ocean czasu wydanej w 1957 oraz książki Jej perypetie. Powieść trochę niesamowita (1958). Był członkiem Związku Literatów Polskich.

Życiorys

Bohdan Nagody-Korewicki urodził się 3 stycznia 1902 w Nasiekówce na Podolu. Pochodził z rodziny ziemiańskiej, jego rodzicami byli Witold i Wanda z Jordan-Walawskich. Uczył się w polskim gimnazjum w Winnicy, potem w Warszawie, gdzie osiadł na stałe; naukę ukończył w 1921. Następnie uczęszczał do Szkoły Rysunkowej im. Gersona w Warszawie (1921–1924); dyplom uzyskał w 1926. W tym samym czasie kształcił głos u Tadeusza Leliwy (1923–1929) i u U. Macnera (do 1931); harmonię i instrumentację studiował u Ludomira Różyckiego. W sezonie kulturalnym 1925/1926 należał do zespołu solistów opery Zjednoczonych Teatrów Pomorskich pod kierownictwem Jerzego Bojanowskiego, gdzie śpiewał m.in. w Strasznym dworze. Potem zajął się malarstwem, wystawiał w Towarzystwie Zachęty Sztuk Pięknych (1932–1937) i w Klubie Artystów Plastyków Warszawskiej Spółdzielni Mieszkaniowej „Szklane Domy” (1938). W 1934 ożenił się z Janiną z Jastrzębskich.

Podczas okupacji ukrywał się, m.in. u Janusza Lecha Jakubowskiego – profesora Politechniki Warszawskiej. Po powstaniu warszawskim został wywieziony do Niemiec, do obozu pracy w Brunszwiku. Tam dla współtowarzyszy organizował wystawy obrazów i prowadził teatr amatorski, w którym wystawił własną humoreskę kryminalną Inspektor Morrison.

Do kraju powrócił w 1946. W latach 1947–1948 pracował w Ludowym Instytucie Oświaty i Kultury w Warszawie, w 1948 w Wydziale Propagandy Polskiego Czerwonego Krzyża. Następnie pracował jako śpiewak chóru w Polskim Radiu (1949–1955) i Filharmonii Narodowej (1956–1970). 1 lipca 1970 przeszedł na emeryturę. Zajmował się fotografiką, był członkiem Warszawskiego Towarzystwa Fotograficznego (wystawy w 1971 i 1975).

Zmarł 8 stycznia 1975 w Warszawie. Pochowano go na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 167-1-25).

Odznaczenia

Dzieła

Przez ocean czasu

Jej perypetie. Powieść trochę niesamowita

Rok po pierwszej powieść Korewicki wydał kolejną, Jej perypetie. Powieść trochę niesamowita. Tym razem jest ona kierowana do dorosłych czytelników. Dokonał w niej modnej obecnie, a rzadkiej podówczas parodii rozmaitych stylów i gatunków parodiując romans z czasów hiszpańskich, powieść podróżniczą i przygodową, kryminalną a nawet, może i przede wszystkim fantastykę naukową. Książka pełna jest zabawnych sytuacji i opowiadanych żartów.

Opis fabuły

Bohaterką jest piękna Isia, dziewczyna otwarta i skłonna do obnażania się, która spotyka naukowca szarlatana, wynalazcę aparatu do "ekstyrpacji" czyli bezbolesnego i całkowitego wydrążenia człowieka.

Przypisy

  1. ↑ Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest? Uzupełnienia i sprostowania. Warszawa: 1939, s. 149. [dostęp 2021-08-03].
  2. ↑ Janusz Lech Jakubowski. wiw.pl. [dostęp 2012-09-07]. (pol.).
  3. ↑ Cmentarz Stare Powązki: WITOLD NAGODY-KOREWICKI, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [dostęp 2019-12-01].
  4. ↑ M.P. z 1955 r. nr 37, poz. 359 - Uchwała Rady Państwa z dnia 7 stycznia 1955 r. nr 0/31 - na wniosek Komitetu do Spraw Radiofonii „Polskie Radio”.
  5. ↑ Jej perypetie. Powieść trochę niesamowita, Iskry, 1958, s. 271.
  6. ↑ J. Siewierski, Nowe Książki, (1958) nr 21, s. 1303.

Bibliografia

  • Andrzej Niewiadomski, Smuszkiewicz Antoni, Leksykon polskiej literatury fantastyczno-naukowej, Poznań 1990, s. 111–112.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.