Blych (niem. Bleiche) – dzielnica Lędzin położona w południowo-zachodniej części miasta.

Historia dzielnicy

Nazwa Blych pochodzi od słowa blich (miejsce, w którym bielono płótno lniane), ze względu na to, że niegdyś w miejscu obecnego Blychu niemieccy tkacze bielili płótno lniane.

Tkaczy prawdopodobnie sprowadzono do Lędzin w ramach tzw. kolonizacji fryderycjańskiej przeprowadzonej w 1770. Wtedy, na polecenie ówczesnego księcia pszczyńskiego Fryderyka Erdmanna, osadzono w zabudowaniach folwarku Kiełpowy w Hołdunowie 303 ewangelickich uciekinierów z Kóz koło Bielska. Wg Ludwika Musioła początki Blychu są nieco wcześniejsze i sięgają lat 40. XVIII w., kiedy to zarząd dominialny klucza lędzińskiego (obejmującego folwarki księcia pszczyńskiego w Lędzinach i okolicy) miał osadzić w tym rejonie kilku tkaczy narodowości niemieckiej i wyznania ewangelickiego. Nowi mieszkańcy urządzili nad brzegiem istniejącego wtedy stawu blich płótna lnianego. Ryszard Kaczmarek w monografii historycznej Lędziny. Zarys dziejów potwierdza tezę Ludwika Musioła i pisze, że bielarze pojawili się w tym miejscu jeszcze przed założeniem Hołdunowa – prawdopodobnie około 1740. Pszczyńska kamera książęca sfinansowała im budowę trzech podwójnych domów i zorganizowała całą produkcję oraz odbiór gotowego płótna. Blich podupadł na początku XIX w. ze względu na brak zamówień. Mieszkańcy Blychu od tego czasu utrzymywali się głównie z pracy na roli.

W 1933 Blych wchodził w skład gminy Lędziny. W 1966 Lędziny uzyskały prawa miejskie; w 1975 zostały włączone do Tychów; w 1991 odzyskały prawa miejskie, wtedy Blych stał się dzielnicą usamodzielnionych Lędzin.

Przypisy