Wjazd do tunelu prowadzącego w kierunku północnym | |
| Państwo | |
|---|---|
| Miejscowość | |
| Przeszkoda | |
| Rodzaj |
drogowy |
| Długość |
• zachodni: 1350 m |
| Liczba tub |
2 |
| Liczba portali |
4 |
| Data otwarcia |
• zachodni: 22 maja 1897 |
| Budowa | |
| Data budowy |
• zachodni: 1891–1897 |
| Koszty budowy |
• zachodni: £1 400 000 |
Położenie na mapie Wielkiego Londynu | |
Położenie na mapie Wielkiej Brytanii | |
Położenie na mapie Anglii | |
| 51°30′18″N 0°00′10″W/51,505000 -0,002778 | |
Blackwall Tunnel – podwójny tunel drogowy przebiegający pod Tamizą we wschodnim Londynie, łączący gminę Tower Hamlets na północy z Greenwich na południu. Przez tunel przebiega droga A102. Tunel jest kluczową arterią przecinającą rzekę, zapewniającą łączność pomiędzy północno-wschodnimi i południowo-wschodnimi dzielnicami brytyjskiej stolicy.
Historia
Zachodni tunel został oddany do użytku 22 maja 1897 roku, będąc w dniu otwarcia najdłuższym tunelem przebiegającym pod rzeką na świecie. Jego budowa trwała sześć lat i kosztowała 1,4 mln funtów. W związku z budową wyburzone zostały budynki mieszkalne, a 641 mieszkańców zostało przesiedlonych do nowo wybudowanych mieszkań.
Zwiększające się natężenie ruchu spowodowało rozpoczęcie w 1960 roku budowy drugiego, wschodniego tunelu. Jego otwarcie nastąpiło 2 sierpnia 1967 roku. Koszt budowy wyniósł około 9 mln funtów.
Opis
Długość tunelu zachodniego wynosi 1350 m, wschodniego – 1174 m. Ruch w obu tunelach odbywa się na dwupasmowej, jednokierunkowej jezdni (w tunelu zachodnim na północ, we wschodnim na południe). Korzystać z nich mogą jedynie pojazdy silnikowe. Obowiązują ograniczenia wysokości pojazdów (4,0 m w tunelu zachodnim i 4,7 m we wschodnim) oraz dotyczące przewozu materiałów niebezpiecznych. Do 1969 roku z tunelu zachodniego mogli korzystać piesi.
Zarządcą Blackwall Tunnel jest Transport for London. Z każdego z tuneli korzysta dziennie około 50 000 pojazdów (18 250 000 rocznie). W tunelu dochodzi do licznych incydentów, wymagających jego czasowego zamknięcia, spowodowanych m.in. awariami przejeżdżających nim samochodów oraz kierowców samochodów ciężarowych o wysokości przekraczającej limit, którzy mimo stosownego oznakowania tunelu, próbują z niego korzystać (w okresie od stycznia do września 2012 liczba incydentów wahała się pomiędzy 93 a 144 miesięcznie).
Najbliższymi alternatywnymi trasami dla samochodów przemierzających rzekę są położony około 3 km na zachód Rotherhithe Tunnel oraz oddalona o około 4 km na wschód przeprawa promowa Woolwich Ferry (nieczynna nocą, ograniczona w weekendy). Jedyną stałą przeprawą przez rzekę przeznaczoną dla pojazdów silnikowych znajdującą się na wschód od Blackwall Tunnel jest płatny Dartford Crossing w odległości około 19 km.
Przypisy
- 1 2 3 Participants. The Road Tunnel Operator Association. [dostęp 2013-07-20]. (ang.).
- 1 2 3 4 East London River Crossings: Assessment of Need. Transport for London, październik 2012. s. 8, 50, 58-64. [dostęp 2013-07-20]. (ang.).
- 1 2 The Blackwall Tunnel. Greenwich Guide. [dostęp 2013-07-20]. (ang.).
- ↑ The Blackwall Tunnel. British History Online. [dostęp 2013-07-20]. (ang.).