Biją w Łeb – polski herb szlachecki znany tylko z zawołania i dwóch przedstawień.

Opis herbu

W polu barwy niewiadomej rogacina w słup.

Najwcześniejsze wzmianki

Pierwsza wzmianka z 1424. Pierwsze przedstawienie na mensie ołtarza z 1467-77 w kościele Bożego Ciała w Krakowie. Znany także w XVI wieku, z chrzcielnicy w Juście z 1504 roku, oraz w Podolu z przełomu XV i XVI wieku. Herb ma rodowód średniowieczny, ale wtedy opisywano rogacinę jako strzałę. Zaginął w XVI wieku.

Etymologia

Wedle Ludwika Moszyńskiego, Biją w łeb to odimperatywna proklamacja dopełnieniowa.

Herbowni

Nieznane są nazwiska herbownych posługujących się tym herbem.

Przypisy

  1. ↑ Szymański twierdzi, że wzmiankowane przez Wittyga herby własne Radneski, Drachowski i Siracki są tożsame z omawianym. Tadeusz Gajl w Herbarzu polskim nie podziela tego poglądu
  2. 1 2 Józef Szymański: Herbarz średniowiecznego rycerstwa polskiego. Warszawa: PWN, 1993, s. 229-231. ISBN 83-01-09797-3.
  3. ↑ Według Leksykonu genealogicznego najwcześniejsze przedstawienie pochodzi z lat 1467-1477, zaś najwcześniejsza wzmianka z 1427. Informacje te dotyczą wersji średniowiecznej – ze strzałą w skos

Bibliografia

  • Józef Szymański: Herbarz rycerstwa polskiego z XVI wieku. Warszawa: DiG, 2001, s. 20. ISBN 83-7181-217-5.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.