Biesiekierz (niem. Biziker) – wieś w północno-zachodniej Polsce, położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie koszalińskim i gminie Biesiekierz, której jest siedzibą.

Według danych z 31 grudnia 2008 r. wieś miała 998 mieszkańców.

Przez wieś prowadzi droga wojewódzka nr 112.

Historia

Wieś Biesiekierz od XVI w. stanowiła część majątku kołobrzeskiego rodu Holkenów, których główna siedziba mieściła się w pobliskim Nosowie. Następnie, aż do XIX wieku, wieś wielokrotnie zmieniała właścicieli. Pod koniec XVIII w. należała do rodziny von Kameke, a ostatnim właścicielem był Edward graf von Herztberg.

Komisja Ustalania Nazw Miejscowości przyjmując nazwę nawiązała do wyrazu „kierz” (krzak) oraz słowa „biesi” („diabelski”) lub „byczy”, ewentualnie do miejsca pozbawionego krzewów, czyli „bezkrza”.

W latach 1954–1972 wieś należała i była siedzibą władz gromady Biesiekierz.

Infrastruktura

Biesiekierz jest głównym ośrodkiem gminy. Zlokalizowany jest tu urząd gminy, biblioteka, posterunek policji, Centrum Zdrowia i Opieki Społecznej, klub wiejski, szkoła podstawowa, przedszkole, filia urzędu pracy i boisko gminne, z którego korzysta klub piłkarski Wybrzeże.

W miejscowości ma remizę jednostka Ochotniczej Straży Pożarnej, włączona do krajowego systemu ratowniczo-gaśniczego.

Atrakcje turystyczne

Na terenie wsi znajduje się kościół pod wezwaniem Chrystusa Króla z XIV wieku. We wnętrzu kościoła znajduje się późnorenesansowy ołtarz oraz chrzcielnica z XVII w., fragment nastawy ołtarzowej z datą renowacji (1932), a także dwie rzeźby barokowe oraz dzwon gotycki.

W Biesiekierzu położony jest zespół pałacowo-parkowy z przełomu XIX i XX wieku, którego powierzchnia wynosi 2,5 hektara. Biesiekierska aleja dębowa, licząca 9 drzew, jest pomnikiem przyrody.

Przypisy