Beta-D

Beta-D
Nazewnictwo
	Nomenklatura systematyczna (IUPAC)
	2-(3,4,5-trimetoksyfenylo)(2,2-2H2)etanoamina
	Inne nazwy i oznaczenia
	3,4,5-trimetoksy-β,β-dideuterofenetylamina, 3,4,5-trimetoksy-β-dideuterofenyloetyloamina, 3,4,5-trimetoksy-1-etylo-(β-dideutero)amina
	Ogólne informacje
Wzór sumaryczny	C11H15D2NO3
Masa molowa	213,27 g/mol
	Identyfikacja
Numer CAS	1020518-89-1
PubChem	44719547
SMILES
	COc1c(cc(cc1OC)C([2H])([2H])CN)OC
InChI
	InChI=1S/C11H17NO3/c1-13-9-6-8(4-5-12)7-10(14-2)11(9)15-3/h6-7H,4-5,12H2,1-3H3/i4D2
	InChIKey
	RHCSKNNOAZULRK-APZFVMQVSA-N
Niebezpieczeństwa
	Globalnie zharmonizowany system; klasyfikacji i oznakowania chemikaliów
	Wiarygodne źródła oznakowania tej substancji; według kryteriów GHS są niedostępne.

Beta-D – organiczny związek chemiczny z grupy psychodelicznych fenyloetyloamin (obok 4-D, jedna z dwóch zawierających deuter). Występuje w postaci siarczanu lub chlorowodorku. Jest β-dideuterowym analogiem meskaliny. Zsyntetyzowana po raz pierwszy przez Alexandra Shulgina, opisana w PiHKAL z dawkowaniem 200–400 mg dla siarczanu i 178–356 mg dla chlorowodorku oraz czasem trwania efektów 12 godzin. Według Shulgina szybko zaczyna działać, powoduje zwiększone uznanie dla muzyki i tworzy silny związek z Bogiem.

Przypisy

↑ AlexanderA. Shulgin AlexanderA., AnnA. Shulgin AnnA., PiHKAL: A Chemical Love Story, Berkeley: Transform Press, 1991, ISBN 0-9630096-0-5 (ang.).

Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.