Belka ciągła to konstrukcja w postaci długiego, zazwyczaj prostego pręta, zginanego poprzecznym obciążeniem zewnętrznym. Pręt ten jest oparty na podporach rozmieszczonych w kilku punktach rozmieszczonych wzdłuż jego osi. Odległości między podporami nazywane są przęsłami lub rozpiętościami podporowymi. Belki ciągłe wykorzystywane są najczęściej w konstrukcjach mostów. Również takie budowle jak długie rurociągi wsparte na słupach zaliczają się również do obiektów tego typu.

Przekształcenie belki ciągłej w ciąg belek prostych

Belki ciągłe zaliczają się do układów statycznie niewyznaczalnych. Wprowadzenie przegubów na wszystkich podporach pośrednich przekształca belkę ciągłą w ciąg belek prostych opartych na wspólnych podporach pośrednich. Liczba wprowadzonych przegubów określa stopień statycznej niewyznaczalności belki. Przywrócenie jej ciągłości (bezprzegubowości) wymaga zastosowania np. metody sił, w której jako niewiadome nadliczbowe wystąpią momenty podporowe. Obliczenie ich wartości tylko za pomocą równań równowagi nie jest możliwe.

Przekształcenie w belkę Gerbera

Belkę ciągłą można przekształcić w statycznie wyznaczalną na różne sposoby wprowadzając odpowiednią liczbę przegubów. Muszą one jednak być rozmieszczone w taki sposób, który nie spowoduje geometrycznej chwiejności układu. Takie belki nazywane są belkami ciągłymi przegubowymi albo belkami Gerbera.

Przypisy

  1. ↑ Bielajew N.M., Wytrzymałość materiałów, Wyd. MON, Warszawa 1954
  2. ↑ Olszowski B., Radwańska M., Mechanika budowli, Politechnika Krakowska Kraków 2010, str. 88, 113, 282, 332

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.