Bartłomiej Misiewicz

Bartłomiej Misiewicz (2017)
Data i miejsce urodzenia

27 marca 1990
Warszawa

Zawód, zajęcie

polityk, przedsiębiorca

Alma Mater

Wyższa Szkoła Kultury Społecznej i Medialnej w Toruniu

Stanowisko

szef gabinetu politycznego i rzecznik prasowy MON (2015–2017)

Partia

Prawo i Sprawiedliwość (2010–2017)

Odznaczenia

Bartłomiej Sebastian Misiewicz (ur. 27 marca 1990 w Warszawie) – polski polityk oraz przedsiębiorca, w latach 2015–2017 szef gabinetu politycznego i rzecznik prasowy Ministerstwa Obrony Narodowej, jeden z bliskich współpracowników Antoniego Macierewicza.

Życiorys

W 2009 ukończył XII Liceum Ogólnokształcące im. Henryka Sienkiewicza w Warszawie. Podejmował studia licencjackie na Społecznej Akademii Nauk w Łodzi, na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie, a w 2015 w Wyższej Szkole Kultury Społecznej i Medialnej w Toruniu. W 2018 na tej ostatniej uczelni obronił licencjat pt. Szczyt NATO 2016 w Warszawie i jego wpływ na bezpieczeństwo Polski. Następnie rozpoczął tam studia magisterskie na kierunku politologia, a także studia podyplomowe na Akademii Sztuki Wojennej.

Działał w Klubie „Gazety Polskiej”. W wieku 17 lat zgłosił się do pracy w biurze poselskim Antoniego Macierewicza. W 2010 został członkiem Prawa i Sprawiedliwości, a następnie z rekomendacji Antoniego Macierewicza został mianowany szefem biura zespołu parlamentarnego ds. zbadania przyczyn katastrofy smoleńskiej.

W 2012 pełnił funkcję sekretarza Zarządu Okręgowego PiS w okręgu piotrkowskim. Z nominacji Jarosława Kaczyńskiego został członkiem Rady Politycznej PiS. W latach 2012–2014 był koordynatorem ds. struktur wykonawczych PiS, w latach 2013–2014 pełnił funkcję pełnomocnika powiatowego PiS w powiecie radomszczańskim, a od 2014 był członkiem Krajowej Komisji Rewizyjnej PiS.

W 2015 bez powodzenia startował do Sejmu w wyborach parlamentarnych z 4. miejsca na liście w okręgu piotrkowskim, zdobywając 1992 głosy. Po wyborczej wygranej Prawa i Sprawiedliwości, 16 listopada 2015 został szefem gabinetu politycznego oraz rzecznikiem prasowym Ministerstwa Obrony Narodowej. Przed objęciem stanowisk w MON przez kilka miesięcy pracował w jednej z aptek w podwarszawskich Łomiankach. Funkcję rzecznika prasowego MON przestał pełnić w lutym 2017. 1 kwietnia został asystentem politycznym Antoniego Macierewicza. Był zatrudniony w MON do 14 kwietnia, a jego kompetencje oraz zasługi zostały uhonorowane przez MON pamiątkową monetą.

10 kwietnia 2017 został pełnomocnikiem zarządu państwowej Polskiej Grupy Zbrojeniowej (PGZ) ds. komunikacji. 12 kwietnia spółka rozwiązała z nim umowę o pracę na jego wniosek. Tego samego dnia został zawieszony w prawach członka Prawa i Sprawiedliwości przez prezesa PiS Jarosława Kaczyńskiego, który powołał jednocześnie specjalną komisję mającą wyjaśnić m.in. okoliczności zatrudnienia Bartłomieja Misiewicza w PGZ. W jej skład weszli wiceprezesi PiS Joachim Brudziński i Mariusz Kamiński oraz Marek Suski i Karol Karski. 13 kwietnia, po przesłuchaniu Bartłomieja Misiewicza, komisja orzekła, że nie posiada on kwalifikacji do pełnienia funkcji w sferze publicznej i spółkach Skarbu Państwa. Tego samego dnia zrezygnował on z członkostwa w partii, uzasadniając to „niesamowitą nagonką na PiS przy użyciu jego nazwiska”.

W maju 2017 założył firmę, która miała świadczyć usługi doradcze, marketingowe oraz tworzyć kampanie reklamowe. Został również doradcą zarządu Telewizji Republika.

28 stycznia 2019 został zatrzymany przez Centralne Biuro Antykorupcyjne. Razem z nim zatrzymano pięć innych osób. Zarzucono im m.in. powoływanie się na wpływy i czerpanie z tego korzyści materialnych. 30 stycznia Misiewicz został tymczasowo aresztowany na trzy miesiące, następnie tymczasowe aresztowanie zostało przedłużone o kolejne dwa miesiące. Opuścił areszt w czerwcu 2019, po wpłaceniu poręczenia w wysokości 100 tys. zł.

W marcu 2020 założył spółkę Alleati Holding, zajmującą się m.in. sprzedażą wódki „Misiewiczówka”. 21 maja 2021 do warszawskiego Sądu Rejonowego trafił akt oskarżenia przeciwko Bartłomiejowi Misiewiczowi za reklamowanie i sprzedawanie wódki „Misiewiczówka” bez wymaganego zezwolenia.

Kontrowersje

W grudniu 2015 Bartłomiej Misiewicz na polecenie Antoniego Macierewicza kierował nocną akcją wejścia żołnierzy Żandarmerii Wojskowej i Służby Kontrwywiadu Wojskowego do Centrum Eksperckiego Kontrwywiadu Wojskowego NATO w Warszawie. W grudniu 2016 Sąd Okręgowy w Warszawie nakazał stołecznej Prokuraturze Okręgowej wszczęcie śledztwa w tej sprawie. 1 marca 2017 Wojskowy Sąd Okręgowy w Warszawie odrzucił zażalenie pełnomocnika gen. bryg. Piotra Pytla i utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Prokuratury Okręgowej w Warszawie z 24 października 2016 o umorzeniu śledztwa w sprawie przekroczenia uprawnień żołnierzy Żandarmerii Wojskowej asystujących w działaniach prowadzonych przez Bartłomieja Misiewicza jako pełnomocnika MON do spraw utworzenia CEKW NATO.

Według tygodnika „Polityka”, wizytując jednostki wojskowe, oczekiwał od ich dowódców oznak szacunku służbowego – na przykład powitania przed frontem jednostki – które nie przysługiwały osobom na jego stanowisku.

We wrześniu 2016, po publikacji „Newsweeka” informującej, że miał on oferować radnym w Bełchatowie zatrudnienie w państwowej spółce w zamian za przystąpienie do koalicji z PiS, na własną prośbę został zawieszony na stanowiskach rzecznika i szefa gabinetu politycznego MON. W październiku powrócił do pracy w ministerstwie, by zająć się „analizą dezinformacji medialnych wymierzonych w bezpieczeństwo państwa”. W grudniu, po umorzeniu przez prokuraturę śledztwa w Bełchatowie, wrócił także na oba zajmowane wcześniej stanowiska.

W 2016 objął funkcję członka rady nadzorczej spółki Energa Ciepło Ostrołęka oraz członka rady nadzorczej Polskiej Grupy Zbrojeniowej, mimo że nie posiadał ukończonego kursu dla członków rad nadzorczych i skończonych studiów. We wrześniu 2016 zrezygnował z zasiadania w organach tych przedsiębiorstw.

W 2016 w wypowiedziach partii opozycyjnych wobec PiS oraz niektórych publikacjach prasowych nazwisko Bartłomieja Misiewicza zostało uznane za symbol „kolesiostwa i nepotyzmu”. Określeniem Misiewicze politycy Nowoczesnej nazwali osoby o niskich kompetencjach, które „dostały pracę w spółkach Skarbu Państwa i instytucjach publicznych dzięki powiązaniom z PiS”. Zaczęło być ono używane przez część ogólnopolskich mediów.

Jego działalność, zakres obowiązków i wykształcenie były przedmiotem kilku interpelacji i zapytań poselskich.

W marcu 2022 został zatrzymany na terenie Austrii za jazdę samochodem pod wpływem alkoholu.

We współczesnym dyskursie prasowym nazwisko Misiewicz stało się podstawą metaforycznego określenia osoby o niskich standardach etycznych oraz o niskich kompetencjach zawodowych, a piastującej wysokie stanowisko i domagającej się najwyższych zaszczytów.

Odznaczenia

W sierpniu 2016 został odznaczony Złotym Medalem „Za zasługi dla obronności kraju”.

Przypisy

  1. ↑ Misiewicz Bartłomiej. oko.press. [dostęp 2017-02-04].
  2. 1 2 3 Maciej Miłosz: Misiewicz a sprawa polska, czyli Macierewicz ma rację, dziennik.pl, 9 września 2016. [dostęp 2017-02-04].
  3. 1 2 3 Misiewicz – od ministranta do ministra, tvn24.pl, 19 listopada 2016. [dostęp 2017-02-04].
  4. ↑ Mateusz Marchwicki: Wreszcie się udało. Były rzecznik MON Bartłomiej Misiewicz obronił licencjat. natemat.pl, 11 czerwca 2018. [dostęp 2018-06-11].
  5. ↑ Tak studiuje Misiewicz! Rydzyk zrobi z niego magistra. se.pl, 23 listopada 2018. [dostęp 2018-11-26].
  6. ↑ Mateusz Kołczyński. Ministerstwo obrony Misiewicza. „Polityka”, s. 12–13, 15–21 lutego 2017.
  7. ↑ Z apteki w Łomiankach do MON. Kontrowersyjna kariera Bartłomieja Misiewicza [online], tvp.info [dostęp 2019-03-15].
  8. 1 2 Katarzyna Zuchowicz: Ma 25 lat, pracował w aptece w Łomiankach, jest prawą ręką Macierewicza. Były szef MON: „Ja bym go nie zatrudnił”, serwis NaTemat na podstawie politycznego CV na oficjalnej stronie Bartłomieja Misiewicza. [dostęp 2017-02-05].
  9. 1 2 3 4 Bartłomiej Misiewicz. Kim jest rzecznik Macierewicza. polityka.pl, 8 września 2016. [dostęp 2017-02-04].
  10. ↑ Okręg wyborczy w wyborach do Sejmu nr 10, siedziba OKW: Piotrków Trybunalski. pkw.gov.pl. [dostęp 2017-02-05].
  11. ↑ Wyniki wyborów do Sejmu RP. Polska-Okręgi. Okręg nr 10. pkw.gov.pl. [dostęp 2017-02-11].
  12. 1 2 3 Mateusz Kołczyński. Ministerstwo obrony Misiewicza. „Polityka”, s. 13, 15–21 lutego 2017.
  13. ↑ Mjr Anna Pęzioł-Wójtowicz nową rzeczniczką prasową MON. pap.pl, 6 kwietnia 2017. [dostęp 2017-04-13].
  14. ↑ Ile zarabia Misiewicz?. „Gazeta Wyborcza”, s. 3, 11 maja 2017.
  15. ↑ MON ujawnił, ile zarabiał Bartłomiej Misiewicz. wprost.pl, 10 maja 2017. [dostęp 2017-05-11].
  16. ↑ Polsat News, Moneta z nazwiskiem Misiewicza. Rozenek pyta MON o szczegóły - Polsat News [online], polsatnews.pl [dostęp 2023-01-14] (pol.).
  17. ↑ Izabela Kacprzyk. Wysoka pensja dla Bartłomieja Misiewicza. „Rzeczpospolita”, s. A6, 12 kwietnia 2017.
  18. ↑ Izabela Kacprzak. Kaczyński ma dość Misiewicza. „Rzeczpospolita”, s. A4, 13 kwietnia 2017.
  19. ↑ Prezes PiS zawiesił Bartłomieja Misiewicza w prawach członka PiS. pis.org.pl, 12 kwietnia 2017. [dostęp 2017-04-13].
  20. ↑ Grzegorz Osiecki. Wyborcy PiS też chcą zmian. „Dziennik Gazeta Prawna”, s. A2–A3, 13 kwietnia 2017.
  21. ↑ Juliusz Ćwieluch, Anna Dąbrowska. Zimna wojna w PiS. „Polityka”, s. 13, 19 kwietnia-25 kwietnia 2017.
  22. 1 2 Zuzanna Dąbrowska, Izabela Kacprzak. Misiewicz z wilczym biletem. „Rzeczpospolita”, s. A4, 14 kwietnia 2017.
  23. ↑ Izabela Kacprzak. Wstydliwy dług w SKOK. „Rzeczpospolita”, s. A5, 24 sierpnia 2018.
  24. ↑ Były rzecznik MON Bartłomiej M. i były poseł PiS Mariusz Antoni K. zatrzymani przez CBA. Gazeta.pl, 2019-01-28. [dostęp 2019-01-28]. (pol.).
  25. ↑ Aresztowanie Bartłomieja M. Były rzecznik MON trafił do Zakładu Karnego w Tarnowie. gazetakrakowska.pl, 1 lutego 2019. [dostęp 2019-03-23].
  26. ↑ Były rzecznik MON Bartłomiej M. pozostanie w areszcie. dziennik.pl, 24 kwietnia 2019. [dostęp 2019-04-25].
  27. ↑ Były rzecznik MON po wyjściu z aresztu. „Nazywam się Misiewicz, Bartłomiej Misiewicz”. gazeta.pl, 28 czerwca 2019. [dostęp 2019-06-28].
  28. ↑ Bartłomiej Misiewicz wprowadza do sprzedaży wódkę Misiewiczówka [online], www.wirtualnemedia.pl [dostęp 2020-06-08] (pol.).
  29. ↑ Były rzecznik MON oskarżony o sprzedaż wódki Misiewiczówka bez zezwolenia [online], www.wirtualnemedia.pl [dostęp 2021-06-21] (pol.).
  30. ↑ Mateusz Kołczyński. Ministerstwo obrony Misiewicza. „Polityka”, s. 14, 15 lutego–21 lutego 2017.
  31. ↑ Komunikat MON. mon.gov.pl, 1 marca 2017. [dostęp 2017-03-01].
  32. 1 2 Zuzanna Dąbrowska: Polityczny alfabet 2016 roku w Polsce. rp.pl, 29 grudnia 2016. [dostęp 2017-02-10].
  33. ↑ Bartłomiej Misiewicz nie jest już członkiem rady nadzorczej Polskiej Grupy Zbrojeniowej. newsweek.pl, 21 września 2016. [dostęp 2017-02-04].
  34. ↑ Misiewicze. Jak Nowoczesna pogrążyła „dobrą zmianę” w spółkach skarbu państwa?. newsweek.pl, 20 września 2016. [dostęp 2017-02-04].
  35. ↑ „Misiewicze”, czyli „dobra zmiana” w państwowych spółkach. bankier.pl, 21 września 2016. [dostęp 2017-02-04].
  36. ↑ Odpowiedź na zapytanie nr 2023 w sprawie skandalicznego zachowania Bartłomieja Misiewicza w trakcie delegacji ministerialnej w Białymstoku. sejm.gov.pl, 13 kwietnia 2017. [dostęp 2017-08-05].
  37. ↑ Odpowiedź na zapytanie nr 2068 w sprawie obowiązków, kompetencji oraz wykształcenia szefa Gabinetu Politycznego Ministra Obrony Narodowej, Bartłomieja Misiewicza. [w:] 14 kwietnia 2017 [on-line]. sejm.gov.pl. [dostęp 2017-08-05].
  38. ↑ Odpowiedź na interpelację nr 10147 w sprawie wizerunku medialnego MON w kontekście przywilejów Bartłomieja Misiewicza. sejm.gov.pl, 13 kwietnia 2017. [dostęp 2017-08-05].
  39. ↑ Bartłomiej Misiewicz kierował po pijanemu samochodem na terenie Austrii pod koniec marca tego roku [online], www.auto-swiat.pl [dostęp 2022-07-24] (pol.).
  40. ↑ Ewa Krawczyk, Nowe kontaminaty leksykalne w prasowym dyskursie politycznym (od 25 października 2015 roku do 5 maja 2017 roku), „Acta Univeristatis Lodziensis. Folia Linguistica”, 52, 2018, s. 141, DOI: 10.18778/0208-6077.52.10, ISSN 2450-0119 [dostęp 2020-03-20].
  41. ↑ Bartłomiej Misiewicz odznaczony Złotym Medalem za Zasługi dla Obronności Kraju. rp.pl, 14 sierpnia 2016. [dostęp 2017-02-04].
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.