Barbara Teresa Dominiczak (ur. 2 marca 1939 w Pacanowie) – polska poetka i polonistka.

Życiorys

Ukończyła studia polonistyczne na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu i studium podyplomowe z historii sztuki. Przez wiele lat od roku 1962 nauczała języka polskiego w Zespole Szkół Samochodowych w Szczecin-ie. Za pracę dydaktyczną odznaczona została Medalem Komisji Edukacji Narodowej. Jako literatka debiutowała w roku 1979 pisząc recenzje teatralne dla „Głosu Szczecińskiego”, w późniejszych latach publikowała również w tej gazecie poezję oraz felietony. Publikowała również w miesięcznikach „Dialogi” ,„Refleksje” ,„Spojrzenia”.

Od roku 1995 związana ze szczecińskim oddziałem Związku Literatów Polskich. W 2000 nawiązała współpracę ze Stowarzyszeniem Katyń w Szczecinie, którego była długoletnim członkiem zarządu. Prowadziła spotkania w różnych instytucjach kulturalnych z ludźmi kultury, zasłużonymi dla Szczecina, sybirakami, osobami z Rodzin Katyńskich oraz Powstańcami warszawskimi. Prowadziła szereg spotkań promujących swoje tomiki poezji. W swoje twórczości porusza głównie tematy o Katyniu, o holokauście, tematy marynistyczne, o sztuce, o miłości i przemijaniu.

Tomiki poezji

• Mój Ląd i Twoje Oceany.
• Przemijanie.
• Duszy Uroczysko.
• Uczuć Mych Szaleństwo.
• Różaniec z Łez (wraz z Anną Dominiczak) – wiersze o tematyce Rodzin Katyńskich.
• Groza i Bezradność – wiersze o losach Sybiraków.
• Powstanie Warszawskie Empatią Pisane – Wiersze o heroizmie i tragedii powstańców.
• Siekierki – Poemat o forsowaniu Odry.

Odznaczenia

• Medal Komisji Edukacji Narodowej
• Medal „Pro Patria”
• Medal „Pro Memoria”
• Srebrny Medal „Opiekun Miejsc Pamięci Narodowej”
• Brązowy Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” (2017)

Przypisy

Bibliografia

• Literatura na Pomorzu Zachodnim do końca XX wieku. Przewodnik encyklopedyczny, Kurier-Press, Szczecin 2003 str.175.