Badżawowie – ludność austronezyjska posługująca się językami sama-bajau, z wysp Azji Południowo-Wschodniej. Ich rozproszone osady są zlokalizowane na obszarze rozciągającym się od południowych Filipin po północne i wschodnie wybrzeża Borneo, a także we wschodniej Indonezji, od wyspy Celebes po Timor. Wraz z Orang Laut i Moken tworzą grupę tzw. Cyganów Morskich.

W piśmiennictwie są znani pod szeregiem nazw, nie zawsze równoznacznych: Sama, Bajau, Badjaw, Badjao, Bajaw, Bajo, Sama-Bajau, Bajau Laut, Sama Dilaut, Turijene’, Luwa’an, Pala’au. Sami określają się zwykle jako Sama lub A’a Sama. W Malezji i Indonezji określenie Bajau odnosi się zarówno do ludów koczowniczych, jak i osiadłych, w tym do niektórych grup lądowych, głównie rolniczych. Na południowych Filipinach określenie Bajau jest zarezerwowane dla grup prowadzących nomadyczny tryb życia, natomiast ludność osiadła jest określana jako Samal.

Posługują się szeregiem własnych języków z wielkiej rodziny austronezyjskiej. W użyciu są także języki malajski, filipiński i bugijski. Wyznają islam w odmianie sunnickiej. Obecne są również wierzenia tradycyjne.

Tradycyjnie zajmują się rybołówstwem. Dawniej byli zaangażowani w piractwo. Część Badżawów żyje na łodziach, jednakże według współczesnych szacunków ich liczba wynosi mniej niż 10 tys. Dziś większość ludności zamieszkuje ląd, częściowo w wybudowanych na palach domach.

Odrębną grupę tworzy ludność Buton (Butung), która nie jest etnicznie powiązana z Badżawami, lecz bywa z nimi mylona.

Przypisy